Fleshies - Scrape The Walls

Wakker worden met een dikke vette kikker in je keel. De laatste herinnering die je hebt is van een uur of 01:00 vannacht, maar toch schijn je pas om 06:00 je nest ingekropen te zijn. Eenmaal uit bed braak je de fles water die je zojuist hebt leeggedronken bijna in zijn geheel in de gootsteen. Die verdomde lading slijm in je keel wil er maar niet uit. Je denkt nog even aan een flinke gorchel-sessie maar bent bang dat de gevolgen daarvan niet te overzien zullen zijn. Stel je even deze situatie voor als uitgangspunt om een nieuwe plaat in te spelen. Het zou me niet verbazen als de Fleshies die aanpak hadden bij het opnemen van Scrape The Walls, het derde officiële album. Er is geen enkele moeite gedaan om het gescheur en gekraak van de gitaren weg te werken en volgens mij zijn ze zelfs trots op de prominent aanwezige valse tonen. Wat hier gebeurt zou je kunnen zien als de muzikale equivalent van een actief sloopbedrijf waar een legertje pedicures hun nagels over schoolborden schrapen. En het mooie is dat het onvoorstelbare resultaat van al deze waanzin vrij geniaal is. Er wordt heel erg veel moeite gedaan om het zo goed mogelijk te verbloemen, maar stiekem staan er zeventien heerlijke liedjes op de CD. De lading gruis en vijf keer over de kop gaande distortion maakt het allemaal iets minder toegankelijk maar daardoor des te spannender. Dit is zoveel chaos dat de boel uiteindelijk weer perfect in elkaar blijkt te passen.

Zeg er het uwe van...