Glow - Gone, But Never Forgotten

Ik weet niet precies hoe en wanneer het gebeurd is, maar op de één of andere manier is de lompe rock uit de jaren zeventig weer helemaal hip. Vooral Wolfmother scoort momenteel met een plaat die zomaar dertig jaar geleden gemaakt had kunnen zijn en langzaam maar zeker volgen er meer bands. Het Spaanse Glow moet het vooralsnog doen met een plaat in eigen beheer maar het zou mij verbazen als Gone, But Never Forgotten niet snel door een maatschappij wordt opgepakt. Moet Wolfmother het met name hebben van de hysterische Robert Plant-ige zang en de vrij snelle stamprock hebben, Glow schroeft nog een paar tandjes terug naar het tempo dat we vooral kennen van de oude Black Sabbath. De eerste tonen van de plaat zijn zo onheilspellend traag en laag dat ik echt zit te wachten op de kerkklokken van Sabbath Bloody Sabbath. Die klokken blijven uit maar al die ander Sabbath handelsmerken - roept iemand daar riff? - zijn uitvoerig vertegenwoordigd. Doordat het allemaal zo traag en loom is schurkt het ook nog een beetje aan tegen de steenmuziek van Kyuss en, in mindere mate, Queens Of The Stoneage. Enige minpunt is de veel te magere productie en het doffe geluid, ongetwijfeld te wijten aan het beperkte budget, maar het zij ze vergeven. Zo meedogenloos goed als Wolfmother is het (nog) niet maar als zelfs een stelletje do-it-yourself Spanjolen al tot zo'n plaat in staat zijn staat ons nog heel wat leuks te wachten wanneer de revival écht doorzet.

Zeg er het uwe van...