Inumane / Sideways

Het Utrechtse Inumane noemt zich "de grondlegger van melodrastic rock: een unieke combinatie van stevige rock en melodie". Dat is een statement waarmee je verwachtingen oproept die je op je eerste studio-EP moet kunnen waarmaken. Wanneer het vervolgens om een sterk door Pearl Jam en Nirvana beïnvloede band met wat vleugjes nu metal blijkt te gaan, gaat zo'n statement tegen je werken. Da's jammer, want zo slecht is de EP niet. Okee, het barst allemaal niet van de originaliteit, maar de uitvoeringen zijn strak en goed uitgebalanceerd. Zanger Rachid Reijers heeft Eddie Vedder-achtige zanglijnen die mij na verloop van tijd wat gaan tegenstaan, maar dat heb ik bij Eddie Vedder zelf ook. Voor de liefhebber, zullen we maar zeggen. De cd is perfect verzorgd met een fraai ontwerp en een Flashmenu dat toegang biedt tot een videoclip en allerlei informatie.

De Randstedelijke symforockers van Sideways brengen een soort vroeg-Marillionesque symfo: toetsen en gitaar in een gelijkwaardige rol in lange composities met ritme- en sfeerwisselingen. Hier en daar is het Engels van Alex Visser niet geheel accentloos, maar dat maakt hij goed met Fish-achtige zanglijnen en de nodige dramatiek in zijn zang. De composities - geen enkele korter dan 7 minuten! - blijven afwisselend en worden niet dichtgeplempt met twintig lagen synths. Zo nu en dan had het net iets sneller gemogen, maar dat zal vermoedelijk aan onervarenheid in de studio gelegen hebben. ...And there is light smaakt in elk geval naar meer.

Zeg er het uwe van...