The Ipanemas - Samba Is Our Gift

Goed, een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, maar een samba-album dat je eind februari ontvangt is als het proberen binnen te komen op de miljonairsfair in een zwerverskloffie: volstrekt belachelijk. Samba en bossanova - en zeker van het relaxte soort zoals Wilson Das Neves en Neco maken - is in mijn optiek gemaakt voor deze mooie zomermaanden, als je 's avonds na dag van werken in een zogenaamd top gekoeld of airconditioned kantoor op het terras achter je huis geniet van de laatste slierten zomerzon. Daarbij is het me om het even of ik hap in een vers gezette kop cappuccino of slurp aan een tintelfrisse cocktail of koud biertje. Het gaat om het pakken van mijn moment net als in een Nescafé-reclame, maar dan met lekkere koffie en betere muziek. Nou, daar leent de combinatie van mijn kekke koffiebonenverpulveraar, nieuwbakken liefde voor Grolsch Weissen en de cd Samba Is Our Gift van The Ipanemas zich dus perfect voor deze warme zwoele avonden. Als je de cd opzet in je huiskamer is het net of de twee oude mannen - qua leeftijd en mate van legendarisch zijn, zijn ze een beetje de Braziliaanse tegenhangers van de krasse knarren van Buena Vista Social Club - en hun bandmaten daar zitten te spelen voor jou. Die waardering mijnerzijds geldt vooral voor de liedjes waarin door Neco of Wilson gezongen wordt. De instrumentaaltjes gaan me ondanks het mooie snarenwalsen van Neco en het verfijnde drumspel van Wilson na verloop van tijd toch een beetje tegenstaan. Om dat te waarderen heb ik denk ik toch echt uitzicht op een onbewolkte hemel en sneeuwwitte stranden nodig.

Zeg er het uwe van...