Manyfingers - Our Worn Shadow

De naam Manyfingers is een rare voor een eenmansband. Het suggereert dat er toch tenminste meer dan tien verschillende vingers aan te pas zijn gekomen bij het bespelen van de instrumenten die de revue passeren op Our Worn Shadow, de wonderschone tweede plaat van Manyfingers. Dat is voor het grootste deel mooi niet waar. Het brein achter Manyfingers, Chris Cole (ook veelvuldig op tour met Matt Elliot) doet namelijk zo ongeveer alles in zijn uppie. Oké, hij krijgt een heel klein beetje hulp van twee tenortubablazers, een kornetblazer en een zangeres. Maar het zijn niettemin vooral de tien vingers van Cole die in gezet zijn bij de opnamen van Our Worn Shadow. Nou zijn er zat multi-instrumentalisten die in hun eentje een plaatje opnemen, maar Cole is anders dan de meeste van hen. Hoe bijzonder hij zijn nummers creëert blijkt als je de DVD gaat bekijken die bij Our Worn Shadow zit. Deze laat zien hoe Cole, gehesen in een toepasselijk Hood-shirt, de tracks opbouwt. Hij begint vaak met een instrument te bespelen, hangt deze in een loop en gaat vervolgens op zoek naar een ander instrument en begint met de loop mee te spelen, voegt deze toe aan een nieuwe loop en zoekt verder. Zo bouwt hij zijn tracks laagje voor laagje op en breekt ze desgewenst ook weer af. Een boeiend schouwspel waarin Cole zijn nummers, die logischerwijs vol herhalingen zitten, maar ook genoeg verrassende wendingen kennen, dat uitmondt in zowel adembenemende explosieve uitbarstingen als oogstrelende en meeslepende minimalistische avant-gardistische schetsen. Soms doet hij denken aan Four Tet, maar als hij de accordeon te hand neemt denk je al snel aan Yann Tiersen. Op bepaalde momenten moest ik zelfs denken aan de Canto Ostinato, het meesterwerk voor vier vleugels van Nederlander Simeon ten Holt. Toch zijn het hier altijd slechts de tien vingers van Chris Cole die het werk doen en ik verbaas me elke draaibeurt weer wat er voor moois hier uit voortgekomen is.

Zeg er het uwe van...