Mono - You Are There

Vorige week haalde ik mijn racefiets uit de schuur. Aan het zadel hing nog steeds het bewijs van deelname aan de Cyclosportive Velomediane, Claudy Criquielion uit 2004. Ookal wordt de honger naar asfalt nu wel weer aangewakkerd door de Tour de France, het komt er al tijden niet meer van om op die Giant Cadex te stappen en eens lekker een stuk te toeren. Geen rust, geen tijd, geen niks. Doodzonde, want ik heb altijd veel lol gehad aan het knallen op dat stuk carbon. Dat die fiets nu toch uit de schuur kwam, komt gedeeltelijk door het Japanse Mono. Hun nieuwe plaat You Are There is zo'n plaat die me er weer doet aan herinneren hoe verschrikkelijk mooi het is om Alpen- of Pyreneeëncols te bestrijden. Het traag aan je voorbijtrekkende landschap, geschetst door langzaam voortrekkende gitaarpartijen. Hameren op drums als de hartslag die je voelt beuken op je slapen, omdat je eigenlijk niet meer kunt. Scherpe bekkenslag als de warmte die je naar binnenzuigt en je longen lijkt te verbranden. De pompende, pulserende bas als de benen die gestaag de pedalen en het gestoken bergverzet rond laten malen. En vooral de euforie over het behalen van de top van bergen als de Mt.Ventoux of de Col d'Agnel. 's morgens vroeg, met alleen de wind die het gras in de bermen streelt en je eigen adem als metgezel. Jij bent daar, boven op de berg om vervolgens met ontzagwekkende snelheid je naar beneden te storten, het dal in. Op zoek naar een nieuw hoogtepunt.

sonic youth was goed, maar mono was nog veel beter!

Zeg er het uwe van...