Muse - Black Holes and Revelations

Ik ben niet noodzakelijkerwijs hip. Integendeel zelfs. Ik dender over het algemeen achter de hypes aan en ik vind dat wel goed zo. Ik pik later wel de krenten uit de pap. Dat ik bij het eerste optreden van Muse in Nederland was, in eenhalf vol Paradiso, is dus eigenlijk een wonder. Dat ik de cd toen ook al had en erg goed vond nog meer. Maar goed, ik was dan ook danig gehersenspoeld door mederecensent Merie. We zijn inmiddels zo'n tien jaar verder en de vierde plaat (live-album Hullabaloo tel ik niet mee) is inmiddels uit. En ik ben er eens even goed voor gaan zitten. Want Muse weigert om twee keer dezelfde plaat te maken, een loffelijk streven overigens. Met Absolution keek Muse nog of de term bombastisch een overtreffende trap kent, met Black Holes and Revelations gaan ze weer een andere kant op. De nodige bombast wordt gelukkig niet geschuwd, maar men heeft voor een meer elektronische aanpak gekozen. En dat misstaat de band helemaal niet. Met "Take a Bow" komen ze voorbeeldig met de deur in huis vallen en het niveau blijft onverminderd hoog, met "City of Delusions" als absolute uitschieter. Vraag is alleen, hoe gaan ze dit live uitvoeren? De concerten van de Absolution-tour vond ik maar matigjes omdat ze alles geforceerd met zijn drieën wilden doen en Black Holes is nog meer een studioplaat dan Absolution al was. Ik zou zeggen, huur een degelijke toetsenist en gaan met die banaan. Want mits goed ondersteund vraagt Black Holes om een afgeladen Alpha-tent die volledig dak uit zijn dak gaat. Ik heb er zin in...

Revelatie van het jaar? Ik vind het maar een kutplaat, eigenlijk.

Hij is minder dan de vorige, maar slecht zou ik 'm niet noemen hoor.

Daarbij is deze plaat gelukkig wél weer prima draaibaar in clubs. Hét disconummer van Muse is nog altijd Plug-in Baby en die ben ik nou wel moe.

Stonehead, laat je nakijken. Absolution was een bombastisch gedrocht. Ik vind deze véél beter.

De vorige was inderdaad een bombastisch gedrocht. Op de schaal van Muse zal deze dan inderdaad wel beter zijn, maar dat was dan niet zo moeilijk he?

Ik vind hem erreg amuseing.
groetjes van erik

En ze hadden een toetsenist! Wat een heeeerlijk optreden!

oja, en als je niet van muse houdt, sja, dan niet toch? Mij zal je ook niet horen praten over eminem, dat is mijn muziek niet..

Take A Bow een zalige spannende opener, waar je zo benieuwd bent om verder te luisteren, met een leuk melodietje, een melodie die ze soms gebruikten als pauzes op hun live optredens.
Starlight, Geweldig nr , en prachtig gezongen, je hoort er zoals iedereen bijna zegt u2 , coldplay, en keane in, is een leuk pop nr...en heeft iets ontroerends ook . Supermassive Black Hole is een gewaagd nr denk ik, maar ze weten dit populair te maken, de klasse van muse weeral ...muse in de trendy style meer ... , map of the problematique , geweldige electronische geluiden, een van de beste nrs van het album vind ik...
Soldier's Poem, weer een prachtig rust moment, met een rustig muse liedje...
Invincible lijkt een vervolg op het vorige, een soldaten nr liefdeslied , muse in een leger genre, en het past perfect bij die band ..... ze doen dat goed...matt heeft er er trouwens een goede hoge stem voor.., hier kome de slechte nrs , Assassin, Exo Politics , geen woorde voor, zijn mislukte nrs gewoon... politics heeft mss nog wel iets .... de zang van matt mss, Assassin is het slechtste nr van muse ooit voor mij , een vresellijk hoofdpijn nr , geen aanrader voor in de auto .. hehe Cit Of delusion , zalig oosters klinkent , geweldige stem.... Hoodoo het zelfde
Knights Of Cydonia , Live geweldig gewoon .... enorme performance .... toch wel een goede afsluiter ... een raar en kort album denk ik ...
maar een super begin , met een super einde en een gedurft en nieuw muse nr , en een album waar je weer heel lang kan naar luisteren , ik ben tevreden...:)

Zeg er het uwe van...