Para One - Epiphanie

Deze plaat kan de boeken in als de eerste die ik heb ontdekt dankzij het Nederlandse Vice Magazine, de Geenstijl onder de papieren muziekreclameblaadjes die je gratis bij je platenboer mag meegrissen. Vice vergeleek dit debuut van Para One, alias de 27-jarige Jean-Baptiste de Laubier, met Les Rythmes Digitales en dan heb je mijn aandacht meteen. Maar die vergelijking klopt voor geen meter. Para One is lang niet zo poppy. Het lijkt eerder wat op de Dax Riders, maar omdat geen hond dat wil kennen in Nederland zal ik Para One even omschrijven: het is funky zangloze Franse house, vet aangezet met jaren-80-synthesizers en met fijne samplestunts op zijn tijd. En met 'vet aangezet' bedoel ik echt vet op het lompe af. Para One combineert zware beats en Bastian-achtig keyboardwerk met hoger klinkende snerpende melodielijnen, met als resultaat gedegen klinkende funkfiltertechno. Maar het leukst vind ik het compleet verknipte stuk in "Clubhoppn". Dat is grensverleggend als je het in clubs zou opzetten, alleen is het hele nummer eromheen daarvoor niet goed genoeg gedoseerd. Op zich kun je het maken van een goedgemixte hit best aan Para One overlaten, zoals in single "Dudun dun" (waarvan op zijn beurt MSTRKRFT weer een remix maakte), of het trancy "Midnight Swim", maar de opbouw is gewoon niet overal op het album even handig. Dat is zonde, want de sound en de ideeën zijn wèl goed. Remixers kunnen hun lol op. Kan Para One groot worden? Als dat zelfs met het retecommerciële Hot van de Dax Riders maar niet wil lukken, zal het voor Para One ook niet direct stormlopen. Net als Les Rythmes Digitales moet Jean-Baptiste het hebben van reclamemakers die zijn muziek onder een reclamespot ofzo willen zetten. Dáárvoor is Epiphanie namelijk perfect.

Zeg er het uwe van...