Puffy AmiYumi - Splurge

"Don't call me if you listen to country" is mijn favoriete stukje tekst op Splurge, want ik denk daarbij altijd met weemoed terug aan de tijd dat ik zelf mijn vrienden uitzocht op de mate waarin hun muzieksmaak overeenstemde met de mijne. Die dagen liggen ver achter me, en ik heb inmiddels Sufjan Stevens-fans onder mijn beste vrienden. Maar toch. Toch had het iets moois. Er is nog meer dat 'Tienerjaren! Denk terug aan je tienerjaren!' schreeuwt aan Splurge, en ik vermoed dat dat de voornaamste reden is voor mijn obsessieve liefde voor het album. Zo zijn er bijvoorbeeld ouderwetse punkrockmomenten (producers op Splurge zijn onder andere Jon Spencer en Dexter Holland) die doen denken aan hoe je door je kamertje heen en weer sprong omdat je een vier stond voor natuurkunde. En melodieuze glittermomenten die horen bij een schoolfeest in de aula, waarbij er tegen het einde van de avond confetti uit de lucht viel, en je met omhooggehouden handpalmen naar boven tuurde. Wachtend tot de dj ('de dj' hier zijnde 'Melvin uit de vijfde') voor de laatste keer wat onmiskenbaar Europese beats dropte. En meer van dat. Maar Puffy AmiYumi heeft meer dan alleen een nostalgische waarde, want de twee eeuwigdurende tienermeisjes hebben in de afgelopen tien jaar vrijwel eigenhandig de Shibuya-kei naar het grote publiek gebracht. Wat niet per se een goede ontwikkeling is, maar hoe kun je een band wier laatste cd een liedje bevat over het willen zijn van een mol in godsnaam iets kwalijk nemen? Nee maar echt, hoe?

ami yumi is cool genoeg maar ik vind naruto ook cool dus ik heb een probleem

Zeg er het uwe van...