Scott Walker - The Drift

Ik kom er niet vaak, maar heel enkel ga ik uit eten in een haute cuisine-restaurant. Ik moet me dan in figuurlijke zin overgeven aan luxe en als een heer behandeld willen worden. Ik moet oog hebben voor de details: de opmaak en de bereiding van het gerecht, de bediening en de accommodatie. Het is immers geen bunkertent, maar een wereld voor de man (en vrouw) van stand. Dat dit soms ook voor muziek geldt is me na een eerste draaibeurt van The Drift van de alweer 63-jarige Scott "The Sun Ain't Gonna Shine Anymore" Walker al snel duidelijk. Ik kan dit album niet consumeren zoals ik dit met veel albums wel kan. Ik moet het behandelen als was ik in het eerder genoemde restaurant. Als ik door niets of niemand gestoord kan worden besluit ik om mij de tijd ervoor te nemen. Ik doe de gordijnen dicht, schenk me een glas rode wijn in, zet het vinyl op en neem plaats op de bank. De stem van Walker komt in tien nummers zwaarmoedig op mij af. Op The Drift - zijn vorige album was alweer van 1995 - komen thema's rond Elvis Presley, Benito Mussolini en Srebrenica samen. De muzikale begeleiding is doeltreffend: soms heftig met een heel strijkerorkest dan weer slechts Walker die zichzelf begeleidt op zijn akoestische gitaar. Alsof hij Jacques Brel, Ute Lemper, Brian Eno en Bryan Ferry in een persoon is. Na de draaisessie nip ik aan mijn tweede glas wijn om het geheel te laten bezinken. Dit is bijzonder, dit is anders, als een luxe maaltijd waar je echt voor moet gaan zitten.

mooie review van een nog mooiere plaat!

Zeg er het uwe van...