Sonic Youth - Rather Ripped

(Geffen / Universal)

Er is de laatste twee maanden al veel gezegd en geschreven over deze nieuwe Sonic Youth-plaat. Vanaf het moment dat de plaat gelekt is lijkt het alsof iedereen al een mening heeft gevormd over de plaat. Op het grote ILM-forum raakten ze er in elk geval maar niet over uitgepraat, zo goed moest deze schijf zijn. Al die twee maanden heb ik mij in kunnen houden en en heb ik gewoon netjes gewacht tot het moment van de officiele release, zodat mijn mening misschien als mosterd na de maaltijd komt. Maar in een notendop: het wachten is absoluut niet voor niets geweest. Ik vond de vorige twee studioplaten, 2002's Murray Street en 2004's Sonic Nurse, al niet misselijk (beiden belandden hoog in mijn jaarlijsten), maar dit Rather Ripped gaat er qua totaalkwaliteit nog een stukje overheen. Zo poppy en pakkend als op deze 12 tracks (de bonustrack even niet meegerekend) is de band volgens mij in haar hele carrière nooit geweest, en er staat werkelijk geen enkele misser tussen. De gedecideerde, meer gearrangeerde lijn zoals ingezet op de vorige twee platen is hiermee bijna geperfectioneerd, zou je denken. Voorbeelden te over: opener "Reena" is pakkend en enorm to-the-point met een fantastische hook, "Do You Believe In Rapture" kent een geweldige Velvet Underground-sfeer, "Rats" is een als vanouds dwarsige, typische Lee Ranaldo-track en "The Neutral" gaat voor mij persoonlijk de geschiedenis in als een van de mooiste Kim Gordon-liedjes aller tijden. Kim is sowieso enorm op dreef op deze plaat, waar ze zich vroeger nog wel eens op een bizar hijgerige manier door de nummers heen worstelde, zingt ze nu zuiverder als ooit tevoren en tilt ze met haar inbreng de plaat nog verder omhoog. Afijn, ik kan er lang en breed over lullen, maar dit is naar mijn bescheiden mening een van de betere platen uit Sonic Youth's grote oeuvre, en meteen een ideale instapplaat voor mensen die nog niet bekend zijn met deze grootmeeesters.