The Divine Comedy - Victory For The Comic Muse

Het is babytijd! Overal zijn ze. Zomaar. Kennissen komen ermee aanzetten, vrienden beginnen erover in discussies (aargh!), ze krijsen over terrassen en mensen fietsen ermee op straat. De baby's groeien aan de bomen als wuppies aan een binnenspiegel. En nou denkt u misschien, gaat die Stonehead niet wat rap? Vorige week meldde hij nog een vriendin gescoord te hebben en nou heeft-ie het al over kinderen - nee, wees gerust, op mij is eerder de eerste song van de nieuwe boreling van The Divine Comedy van toepassing. Triomf! Jubel! Weet u nog hoe magistraal mooi hun vorige cd was? Sommige cd's kun je alleen maar met een brok in je keel op nummer één in je muziekjaarlijst neerzetten. OK Computer van Radiohead. Funeral van The Arcade Fire. En dus het tijdloze, miskende vorige werk van Neil Hannon en zijn grote orkest, dat destijds de glorieuze wederopstanding van een doodgewaande popband vormde. Inmiddels is Neil een stuk opgewekter. De titel Victory For The Comic Muse is dan ook volledig terecht (en een knipoog naar het eigen debuut Fanfare For The Comic Muse uit 1990): de nieuwe cd is veel minder melancholisch dan het meesterwerk Absent Friends en daarom ook niet even goed, maar bevat verder alle grootse elementen (er werkten 26 muzikanten mee) en is natuurlijk weer zéér Brits, inclusief de briljante ironie in de zo kenmerkende songteksten van Hannon. Tot de topnummers horen het huppelmakende "Mother Dear", de fraaie Associates-cover "Party Fears Two" en jawel, "To Die A Virgin", om hard te draaien en breed bij te grijnzen. Let ook op het detail in "A Lady Of A Certain Age": als Hannon zingt over de geboorte van twee kinderen, komt er een vioollijn bij. Heb je ze weer, die baby's.

Zeg er het uwe van...