The Futureheads - News and Tributes

Hoge ogen gooiden ten eerste de jongen die mij destijds de debuutplaat van The Futureheads adviseerde te kopen, ten tweede deze debuutplaat zelf en ten derde de band die deze plaat had gemaakt. Ik was weg van de originele, haastige punkpop die wel leek op bands als Hot Hot Heat en Maxïmo Park, maar die anders was. Beter. Ik ging om door de koortjes met Barry Hyde aan het front. Ik ging uitkijken naar het concert - Lowlands 2005 - en naar het onvermijdelijke tweede album. Een paar luisterbeurten heeft het al gehad. Op verschillende plekken en ik weet het niet. News and Tributes is een goed tweede album, maar ik weet het niet. Ik kan niet ontkennen dat ik opnieuw gegrepen ben door de liedjes van Barry en z'n mannen, maar het gevoel is weg. Ik hou enorm van de [bleh]sound[/bleh] van de band, maar dacht misschien dat het alleen maar paste bij uptempo liedjes. Dat de plaat nu volstaat met gitaarliedjes waarvan het tempo een stuk lager ligt dan ik van de eerste plaat gewend was, verrast me zo erg, dat ik moet wennen. Niet aan de koortjes die gebleven zijn, niet aan de rinkelende punkgitaartjes, niet aan de rockende mannen, maar aan de combinatie van die drie met het nieuwe tempo. The Futureheads zijn me niet kwijt, ze laten me als een volwassen vrouw gewoon even aan hun nieuwe plaat, met zoals het eigenlijk niet hoort goede, maar ook slechte liedjes, wennen. En dat is hun goed recht. Bovendien, een plaat vol dezelfde liedjes op het debuut had betekend dat er niets nieuws onder de zon zou zijn. Nou, zon genoeg dacht ik zo.

Zeg er het uwe van...