Trespassers W - The Noble Folly Of Rock'n'Roll

Eigenlijk had ik vandaag tijd vrijgemaakt om een recensie te schrijven over The Noble Folly Of Rock'n'Roll van Trespassers W. Ik las echter net in de krant dat de geniale Syd Barrett is overleden. Dat doet pijn. Er was echter een tijd dat ik nog geen weet had van zijn bestaan. Ik ging toen naar de Middelbare School (begin jaren tachtig) en zat ook nog op dansles. Het was nog vrijwillig ook. We kregen de cha-cha-cha, de Engels wals, de tango en ook mijn favoriete dans de rock 'n' roll. Nu is het nooit zover gekomen dat ik mijn danspartner door de lucht kon gooien en weer opvangen, maar het rondtollen was op zich al leuk genoeg. Dit ging meestal op nummers uit de jaren '50 zoals die van Elvis Presley. Van psychedelica en lofi-muziek had ik nog geen weet. Wel dus van rock 'n' roll, ook al is de term inmiddels uitgehold. Het Haagse Trespassers W komt na een album over seks en eentje over drugs nu met een album over - juist ja - rock'n'roll. Ik ben echter met mijn gedachten bij Barrett. Ik moet hem echt uit mijn gedachten bannen, want de recensie wil ik vandaag nog de deur uit hebben. Cor Gout en zijn talrijke muzikanten kijken op The Noble Folly Of Rock'n'Roll terug op de jaren '50. Dus komen er onderwerpen voorbij als de Cadillac, Peggy-Sue, de jukebox en ook de onvermijdelijke dansleraar. Echte rock 'n' roll durf ik het niet te noemen, maar wel een liedjesalbum geïnspireerd op en met onverwachte wendingen als was er al psychedelica, avantgarde en lofi in die jaren. En bij wie zijn de laatste drie termen ook van toepassing? Precies: Barrett.

Zeg er het uwe van...