Tunng - Comments of the Inner Chorus

Zo'n mobiel van bamboe dat voor open deuren of ramen hangt bij sommige mensen, daar kan ik best wel slecht tegen. Zeg maar gerust dat ik het geluid vanaf het minste zuchtje wind al heel irritant vind. Daarom was ik niet onverdeeld positief toen de openingstrack van Comments of the Inner Chorus van Tunng begon met van die vervelende natuurklanken. Het verschil echter met een bamboebiel is dat dit intro spannender wordt, omdat het langzaamaan vergezeld wordt door een scala aan elektronica om te eindigen met de noodkreet "Break in the sun, till the sun breaks down!" en daardoor een opmaat vormt voor de rest van het album: mooie, lieve, zachte liedjes, ingezongen door de serene stemmen, niet zelden tweestemmig, van Sam Genders en Mike Lindsay begeleid door een akoestische gitaar en een paar handen vol Notwist-achtige fluisterelektronica. De combinatie van niet alleen de stemmen, maar ook de verschillende muzikale stijlen werkt op dit album misschien minder goed dan op de supermooie eersteling Mother's daughter and other songs - een paar liedjes zijn gewoon erg saai en vallen een beetje uit de toon - maar daar waar Genders en Lindsay op hun best zijn, stopt mijn hart eventjes met kloppen om maar niets van deze bosrijke fluistermuziek te missen. Of te verstoren. "Woodcat", "Jenny again" en "It's because. we've got hair" zijn liedjes waardoor je in elk geval zeker weet dat die bamboebiel zonder pardon het raam uit geflikkerd kan worden.

@ faitoevinna

File Under: SPAM?

Arvidium: yup, hoogst irri. Leve de deleteknop!