TV on the Radio - Return to Cookie Mountain

Als je als band niet als 'melting pot' door het leven wil gaan, moet je de verschillende invalshoeken van je muziek zo goed samensmelten dat het iets nieuws oplevert. En dat moet je dan zo goed doen, dat een recensent gangbare labels en hokjes wel móet laten varen en zich kan concentreren op wat er op de plaat staat. Niet alleen de invloeden, maar de som der delen. De New Yorkse band TV on the Radio blinkt bijvoorbeeld uit in weinig alledaagse melodielijnen, die door weergaloze samenzang Afrikaans aandoen. De experimentele elektronische rock'n'roll - dat hokje is nog breed genoeg om geen hokje te zijn - die met deze zangpartijen gepaard gaat, komt voort uit een redelijk standaard basisinstrumentarium: drums, bas, gitaar. Een originele aanvulling van onder andere cello, fluit, sitar en klarinet maakt de spookachtige - uptempo of niet, de liedjes van TV on the Radio zijn niet van hier - tracks een voor een de moeite waard om naar te luisteren. En laat de tracks een voor een raken aan allerlei dingen die we kennen, wat er uiteindelijk door de speakers knalt is nieuw. Er is geen band zoals TV on the Radio en de meeste links heeft Return to Cookie Mountain met het eerste album Desperate Youth, Bloodthirsty Babes en misschien wel met soortgenoot Chikinki uit Engeland, maar dat was het dan ook wel. Dit is een ijzersterke (luister)plaat. Misschien wel de verrassendste plaat van het jaar. En waar ik mag dansen op "Wolf Like Me" zal ik de dj zoenen.

Nou ja zeg, niet eens een linkje naar mijn recensie van het vorige album. Nog wel mijn eerste recensie *evah*: http://www.fileunder.nl/archives/2004/09/tv_on_the_radio.php

Overigens vind ik Geggy Tah veel van de funky gekte gemeen hebben met TV On The Radio. Met name het eerste Geggy Tah-album, Grand Opening, (geproduceerd door Susan Rogers, die ook bij Prince achter de knoppen zat) is zeer de moeite waard.

Tsja, ik kan ook niet óveral rekening mee houden he! ;-P

Zeg er het uwe van...