Het allerlaatste voorbespeelde cassettebandje dat ik heb gekocht was Subrosa van Alice Rose. De CD's van de in een kek verpleegster-outfitje en fluffy moonboots gestoken zangeres vlogen na haar charmante optreden in de Higher Ground-tent namelijk als warme pannenkoeken over de toonbank. Dat cassettebandje is tevens de uitzondering waarbij ik ooit de moeite heb genomen om de muziek om te zetten van analoog naar digitaal. De wonderlijke muziek van de (inmiddels in Keulen woonachtige) Deense doe-het-zelf diva had ik vlak voor die Lowlands editie (2002) leren kennen via mp3.com, een site die je goed beschouwd een voorloper van My Space zou kunnen noemen. Alice is wat men tegenwoordig een "laptop-folky" noemt. Het is een beetje een ongelukkige benaming voor een singer songwriter die liedjes smeedt met behulp van een laptop in plaats van de traditionele gitaar. Met folkmuziek heeft het eigenlijk weinig te maken. Hoewel we door het eerste nummer op Tales Of Sailing nog even op dat verkeerde houten been worden gezet met een verknipt zeemansliedje inclusief accordeon. In dit nummer valt echter wel meteen Alice's sterkste punt op: haar stem. Ze klinkt als een kruising tussen Ro isin Murphy en Björk met een ondeugend vleugje Alison Goldfrapp. Engelachtig. Soulvol. Speels. De begeleidende elektronische muziek - hier en daar verrijkt met viool of harmonica - is sober, duister maar ook delicaat en geeft met de spaarzame beats genoeg ruimte voor die bijzondere stem. Vol van hunkerend verlangen en zwoele verleiding kruipt ze geniepig onder mijn huid. Als het een cassettebandje betrof, zou ik 'm zo op CD overzetten.

Omdat we een zwak hebben voor vrouwen als Alice Rose en we jou daar maar al te graag ook mee besmetten gaven we enkele cd's weg van haar. Je bent helaas te laat voor de prijsvraag.

Misschien moeten we de live-data ook nog even vermelden? Ja lijkt me wel!
3 sept - Electron, Breda
8 sept - Oude Kerk , Amsterdam
20 sept - Club3voor12 3FM Radio, Amsterdam
21 sept - Concerto, Amsterdam
22 sept - Sugerfactory, Amsterdam (Supporting Loonaloop)
20 okt - Winston, Amsterdam (Amsterdance Dance Event)

Welke fucking tank? Nou, That Fucking Tank. Zijn met zijn tweetjes, maar klinken als een leger. De een speelt een uitgekleed drumstel zonder toms en maar één bekken, de ander heeft volgens de bio een plastic bariton gitaar en bespeelt deze over een overstuurde versterker. En ze doen aan geïmproviseerde riffrock. Oftewel, we beginnen gewoon met een laaggestemde dwarse riff en zien wel waar we eindigen (het liefst tegelijk). Met als gevolg dat de hele boel als los zand aan elkaar hangt en je van de ene riff naar de andere tempowisseling stuitert. Af en toe horen we wat gesproken stukjes tussendoor, maar die zijn nou ook weer niet noemenswaardig genoeg om het echt zang te noemen. Nee, That Fucking Tank beukt op een genadeloze Jezus Lizard-achtige manier door, zonder heel erg veel aanknopingspunten voor de argeloze luisteraar te bieden. Bij mij ging het dus ene oor in en het andere net zo hard weer uit. Voer voor de echte doorzetters onder ons derhalve.

Als nobody onder de intimi van Radiohead
Een interview met Greg Saunier van Deerhoof

En toen kreeg ik na afloop van het concert een sticker in mijn hand gedrukt die mij toegang zou geven tot de "Aftershow van Radiohead". Het meisje dat hem aanvankelijk gekregen had hoefde het plakkertje niet. Bij de aangewezen toegang tot de Internetruimte stond inderdaad een groepje gestickerden te wachten en nog geen minuut later ging het hele gezelschap door gangen en tussenkamertjes op weg naar de restrictieve gewelven van de HMH.

Ik raakte aan de praat met een jongen die Abletonsoftware levert aan de band. Hij hoopte bassist Colin even te kunnen spreken. Het laatste restje twijfel verdween nu. Wat een vreemde draai had deze avond opeens gekregen! En daar stond dan de kleine Thom Yorke, te praten met acteur Edward Norton. In een andere setting - bijvoorbeeld Leidsestraat in het holst van de nacht - zou Yorke met zijn ongeschoren kop makkelijk door kunnen gaan voor straatjunky.

Sommige voorprogramma's zijn er om uitgefloten te worden, alleen lijkt uitfluiten op het moment helaas niet in de mode te zijn. Zo kon Deerhoof een ontoegankelijke set neerzetten als voorprogramma van Radiohead en werd er slechts door een paar mensen geroepen om een vervroegde aftocht. Het was niet onterecht geweest. Ergens begin dit jaar stond Love Wollberg in het voorprogramma van CocoRosie en het was verschrikkelijk. Gelukkig vond Love dat ook van het publiek en vertrok hij bijna huilend in de coulissen. En eind vorig jaar was daar Shara Worden die als My Brightest Diamond mocht openen voor Sufjan Stevens. Ze werd volledig genegeerd door het publiek dat voor Sufjan Stevens gekomen was en verdween na een half uurtje weer van het podium. Hoe het destijds klonk? Ik heb geen idee, maar ik heb spijt dat ik niet geluisterd heb.

Want Shara neemt wraak op de beste manier die ik kan bedenken: ze brengt Bring Me The Workhorse uit. Stop deze plaat in je cd-speler en je wilt hem er nooit meer uithalen. Vanaf de eerste seconde grijpt Shara je bij je okselhaar met haar hypnotiserende zang en haar liedjes. Liedjes over huisdieren, relaties en donkere tijden waar nooit een einde aan zal komen. En als je denkt dat je aan Shara kunt ontkomen heb je het mis. Probeer het en ze zet nog eens zwaar aan: strijkers, met rockende gitaren, hoge - bijna ijle - uithalen: ze slingert je aan je haren door de kamer en laat je pas weer los als de cd afgelopen is. Of toch? Want helaas, dan is het al te laat en wil je meer, wil je meer van deze genialiteit en wil je met Shara in de kroeg doorzakken en met haar mee naar huis zodat ze nóg een liedje voor je kan zingen.

Eens in de zoveel tijd komt een vrouwelijke singer/songwriter op het idee om bestaande liedjes te verbouwen. Het liefst songs die zo ver mogelijk van de dame in kwestie verwijderd lijken te staan. In 1994 kwam Shawn Colvin met Cover Girl, in 2000 bracht Chan Marshall onder haar Cat Power-pseudoniem The Covers Record uit, en nu, weer zes jaar later, brengt Susanna & The Magical Orchestra Melody Mountain uit. Vooral de laatste twee zangeressen leken er lol in te hebben om de covers uit zo verdacht mogelijke hoek te halen en ze ook zo ver mogelijk te verbouwen. Denk maar aan de briljante maar ook volstrekt onherkenbare versie die Cat Power maakte van "Satisfaction". Susanna Wallumrod gaat net zo ver. Zij vond onder meer "Crazy, Crazy Night" van Kiss, "Enjoy the Silence" van Depeche Mode en "It's A Long Way To The Top (If You Wanna Rock 'N' Roll)" van AC/DC de moeite waard om te gebruiken.

En is het de moeite waard om te beluisteren? Uw recensent van dienst dacht van wel! De verstilde stem van Susanna Wallumrod (die zowaar wel wat weg heeft van die van Cat Power) met de minimale begeleiding van The Magical Orchestra (een eenmansorkest bestaand uit Morten Qvenild) haalt de liedjes uit hun oorspronkelijke context en geeft de teksten een nieuw referentiekader. Al is het maar omdat een vrouw bedacht heeft dat de teksten niet exclusief te gebruiken zijn door een man. Ik vraag me af of Bon Scott of Paul dat bedacht konden hebben.

Bij bands als Explosions in the Sky, daar mis ik eigenlijk geen seconde een zanger. De manier waarop de twee gitaren, bas en drums bij deze Texanen samensmelten, aanvullen en elkaar volgen van climax naar climax laat daar voor mijn gevoel ook helemaal geen ruimte voor. Nu ik iLiKETRAiNS' debuut-cd Progress Reform gehoord heb weet ik dat het eigenlijk best goed kan, een zanger erbij. Zeker als je wat minder puur in de post-rockleer bent. Dat is bij iLiKETRAiNS zeker het geval met hun uitstapjes verschillende kanten op. Bovendien scheelt het hebben van precies de juiste zanger natuurlijk ook. En dat laatste heeft iLiKETRAiNS zeker. Dave Martin is gezegend met een bijzondere stem. Donker, mysterieus en tikkie monotoon, ergens tussen Interpol's Paul Banks en Joy Division's Ian Curtis in. Maar dan wel met een Nick Cave-achtige gloed over zich. De teksten van iLiKETRAiNS zijn ook nog eens heel apart. Althans, ik vind teksten over schaken met Bobby Fischer ("A Rook House For Bobby"), de bepaald niet soepel verlopen tocht naar Antarctica van Robert Falcon Scott en zijn schip de Terra Nova en over naar de filistijnen geholpen treinmaatschappijen ("The Beeching Report") niet bepaald normaal voor een band bestaande uit twintigers. Aan de andere kant passen deze teksten misschien ook wel juist uitstekend bij de uitgesponnen nummers van deze band uit Leeds. Het maakt Progress Reform in ieder geval tot een cd waar ik in eerste instantie een beetje aan moest wennen, maar wel een die me steeds meer met wist te boeien. Temeer ook omdat ik de neiging krijg om even de Wikipedia erbij te pakken om nog wat over een onderwerp na te lezen. En dat had ik nog niet eerder meegemaakt bij een cd.

Het scheelde weinig, maar bijna had ik stukjes geschreven over symfomeuk. Ik nam echter net op tijd bij het afstruinen van de elpeebakken de goede afslag en kwam via de toetsenist Rick Wakeman uit bij David Bowie's "Hunky Dory." Hierna was de stap richting Lou Reed en Iggy Pop (en zijn Stooges) snel gezet. De platen met symfomeuk gingen de deur uit. Het echte werk kwam binnen. Reed en Pop mogen dan nu grote namen zijn, begin jaren '70 werden ze op sleeptouw genomen door Bowie. Een persoon waar ik nog nooit van gehoord had, maar die hij kennelijk ook even sponsorde was Jayne County destijds actief onder de naam Wayne County & The Backstreet Boys. Hij, verkleed als zij, bracht op het podium ­ hetgeen destijds veel opzien baarde - een hele act als travestiet. Er zijn mensen die kwaad spreken over het kopieergedrag van Bowie. In hoeverre dit waar is weet ik niet, maar het is wel opvallend dat het eerste officiële album van Wayne County uitgebracht werd in 1977. At The Trucks! bevat namelijk al opnames (zeven livetracks) uit 1974 die gemaakt werden door Mainman -de organisatie van mijnheer Bowie-. Vreemd genoeg, gezien de vergelijking met Bowie's live-albums, zijn de opnames van een bedenkelijke kwaliteit. Toch laten ze een band horen die de destijds opgang makende glamrock combineert met de vuige rock van The "Louie Louie" Kingsmen Men en The Stooges. Verder zijn er nog zeven andere tracks te beluisteren o.a. opgenomen door Mick Ronson(destijds Bowie's stergitarist) die beter klinken en komen van demo's, andere sessies of live optredens. Mij maakt het echter vooral nieuwsgierig naar de eerste albums. Dat wordt weer platenbeurzen afstruinen.

Bijna vier jaar zijn verstreken sinds o, het bijzondere debuutalbum van Damien Rice verscheen. Sindsdien deed Rice niets anders dan touren. Soms denk ik wel eens dat er nooit een opvolger zal komen voor die cd. Toch zal Rice er ook binnenkort aan moeten geloven, mag ik hopen. Tot die tijd probeer ik mijn honger te stillen met voorhanden zijnde alternatieven. Een van de betere, zo niet de beste, die ik de afgelopen jaren hoorde is The End of History, de debuut-cd van Fionn Regan. En ja hoor, ik kijk op zijn site en bij wie speelt deze Ier de komende dagen in het voorprogramma? Juist ja, Damien Rice! Het verbaast me niet, want de twee sluiten muzikaal gezien meer dan goed op elkaar aan. Net als op o, zijn de liedjes van The End of History songs die je stuk voor stuk gaat koesteren. Vooral ook doordat zijn stem, net als Rice, die treffende weemoedige ondertoon in zich heeft. Combineer dat met het akoestische gitaarspel van Regan dat verfijnd, tokkelend of rauw is precies op de juiste momenten, zijn teksten die maatschappelijke betrokkenheid ("Hey Rabbit") tonen, maar ook een pure romanticus laten horen.("The Underwood Typewriter") en je denkt:'Die is inwisselbaar voor elke andere singer/songwriter met akoestische gitaar.' Niet dus! Fionn Regan torent hoog uit boven het gros hiervan en mag zich wat mij betreft met dit debuut gelijk nestelen naast de man met wie hij deze week op hetzelfde podium staat. Nu nog in het voorprogramma, maar als Rice niet snel met een opvolger komt, zou dat best zo maar eens kunnen gaan veranderen.

Als je nergens bij hoort maar daar ergens toch de behoefte aan hebt, kun je jezelf altijd nog aansluiten bij de Gang Of Losers. Grote kans dat je binnen die club zanger Murray Lightburn van The Dears tegen het lijf loopt. Mocht dat het geval zijn, geef hem een klopje op zijn schouder en steek 'm even een hart onder de riem met bemoedigende woorden. De opvolger van het succesvolle No Cities Left staat namelijk weer barstensvol dik aangezet (melo)drama, gevoed door Murray's zielenpijn. 'The whole world lives in fear.' Dat gaat je niet in de koude kleren zitten natuurlijk. Gelukkig is de ellende verpakt in prima songs die dit maal directer op het beoogde doel af gaan. De band verliest zich niet meer in (te) lang uitgerekte instrumentale uittro's. Daarnaast wordt er op het nieuwe album steviger gerockt dan voorheen. Het nieuwtje van de donkere zanger met de blanke stem à la Mozzer/Albarn is er nu vanaf. Die gimmick heeft een band die met dit soort voortreffelijke albums op de proppen weet te komen ook niet nodig. De Britpop van Canadese makelij vol wollige dramatiek zal niet een ieders portie zijn, maar zij die er wel pap van lusten worden niet teleurgesteld. Nee, die Gang Of Losers is een club waar je jezelf niet voor hoeft te schamen.

Thom Yorke is veel te tolerant. Je kunt namelijk best leuke dingen met dreads doen. Er olie in smeren en ze dan in de fik steken, bijvoorbeeld. En dan zou hij kunnen zeggen: 'This is what you get when you mess with us'. Want allemachtig zeg, dit is wel de meest tenenkrommende plaat sinds, wat zullen we zeggen, de laatste Brad Mehldau? Radiodread is precies wat je denkt: een plaat vol reggaecovers van (oude) Radiohead-nummers. Om één keer te horen heeft-ie nog wel amusementswaarde, maar zelfs daarbij schiet je als Radiohead-fan voortdurend in stuipen van afschuw. Ik kan echt niet normaal naar deze zooi luisteren. Nergens is venijn te bekennen. Overal zit hetzelfde lome reggaeritme, de ruigere stukken zijn met trompetjes gedaan en Céline Dion legt nog meer gevoel in haar misselijke gejengel. Bij tweede nummer "Paranoid Android" klinkt het gek genoeg pas rampzalig in de solo, en "Fitter Happier" deed me toch al nooit iets. Als ze het daar nou bij gelaten hadden. Maar dan heb je nóg 12 muzikale misères te gaan. Ook "Electioneering" is verbouwd tot een relaxed wietfeestje, compleet met orgeltje en een koortje wulpse beebs. Nóg blasfemischer is "No Surprises". 'This is my final fit, my final bellyache' en geef je me die cocktail even door? Ophangen aan hun ballen, dát zou je met deze lui moeten doen.

Daar stond ik dan op Lowlands ergens vooraan in een goedgevuld Bravo-tent met op het podium Johan. Een band die ik in mijn leven toch wel een aantal keren live heb zien spelen. Ze stelden eigenlijk nooit teleur. Dat deden ze deze keer ook niet, al willen de nieuwe songs bij mij nog niet echt beklijven. Maar Nederland valt voor Johan. Waarom? Geen idee, want het is geen muziek waar in het buitenland mee gescoord wordt. Daar is het in mijn ogen te gewoon voor. Toch houden we van deze gitaarpop met bijpassende melancholie. Ik zit me te bedenken dat elk land wel zo zijn Johan heeft. Bands die het in het thuisland goed doen, maar buiten de grenzen houdt het snel op. Zweden (en daarmee heel Scandinavië) heeft ook zo'n band: David & The Citizens. De nummers zetten ze zwaar aan alsof ze Muse zelf zijn, waarna ze verblijden in leuke (enigszins dansbare) wat brave gitaarpop à la Johan vermengd met het (toets)geluid van Das Pop. In het verleden werden hier de nodige successen behaald, maar buiten de Scandinavische grenzen wil het niet zo lukken. En dit is niet vreemd. Of het niet leuk is om naar te luisteren? Jawel hoor. Maar bijzonder? Nee, daar is het gitaarwerk teveel binnen de lijntjes voor, zijn de vele keyboardpartijen niet bijzonder genoeg en de productie te vlak voor. Toch is het best een leuk album dat Stop The Tape! Stop The Tape!. Vooral als de cd door meer volume wel de aandacht van mij krijgt waardoor opvalt dat de zangpartij niet altijd even braaf is en ik eigenlijk best vrolijk word van de nummers.

Altijd spannend, het eerste album van een artiest nadat je hem (of, vooruit dan maar weer, haar) hebt ontdekt. M.Ward wordt sinds ik Transistor Radio vorig jaar op de Luisterpaal hoorde in huize Botje helemaal grijs gedraaid. Kindervriendelijke melodietjes, ouderwets (naar wat ik zo allemaal lees behoorlijk virtuoos) gitaargetokkel en dat kenmerkende raspende, warme stemgeluid van Ward: ik kon er geen genoeg van krijgen. M.Ward nodigde je uit, serveerde wat biertjes, vertelde wat verhaaltjes, en stuurde je met een goed gevoel weer naar huis. En dan nu plots een nieuw album. Ik begon voorzichtig met luisteren, want de eerste luisterbeurten willen nieuwe plaatjes van helden nogal eens tegenvallen. Zo ook in dit geval, want M. mag dan zelf spreken van zijn eerste 'bandalbum', veel veranderd is er niet. Alleen leek het allemaal wat minder. M.Ward, de man van de eenvoudige, repeterende, melancholieke maar bovenal prachtige melodielijnen, leek het een beetje kwijt. Welnu, zelfs een matig lezer begrijpt al waar dit heen gaat: leek, want na meerdere (vier volstaat) luisterbeurten valt het kwartje. Dan komt de melancholie bovendrijven en verovert de troubadour uit Portland gewoon weer je hart. Ontroerend op zijn meest rustige momenten ("Rollercoaster") en opzwepend als altijd als het tempo opgeschroefd wordt ("Chinese Translation").

Our Brother the Native zijn de laatste leden van de langzaam groeiende 'wij vinden gestructureerde liedjes stom, en als wij geluidsopnames van drie zeemeeuwen die in de lucht een pasgevangen kabeljauw uit elkaar rukken in onze muziek willen verwerken, dan doen we dat ook gewoon'-beweging. Bands in deze markt zijn te herkennen aan a) liedjes die het geluid van uiteengereten oceaanvissen bevatten, b) de nonchalant aandoende maar stiekem weloverwogen gezichtsbeharing van de bandleden en c) een Vengaboys-poster in hun opnamestudio, waar dan met zwarte markeerstift de tekst 'Never forget' opgezet is. Laat de superioriteitsgevoelens omtrent dat laatste punt je echter niet meteen de controle over de spieren in je maagdarmkanaal verliezen, want Animal Collective en CocoRosie zijn ook zulke bands, en zij maken hele mooie muziek. De leden van Our Brother the Native zijn jong. 'Ik heb geen tijd om te repeteren want ik heb nog wiskundehuiswerk'-jong. Het grappige is dat je dat helemaal niet merkt, omdat de bands binnen dit genre juist altijd klinken alsof ze na het opnemen van de muziek bij hun moeder op schoot gingen zitten met in hun mond afgewisseld hun duim en het platgekauwde rietje van een pakje Chocomel. Al moet gezegd dat Tooth & Claw veel meer een rotzootje is dan wat een cd van Animal Collective of CocoRosie ooit zou kunnen zijn. Een goed soort rotzootje. Als een kinderkamer met stukjes kabeljauw overal.

"Ow hoi hoi hoi!" Blij huppel ik naar de kassa met de cd van Peeping Tom, het nieuwste project van Mike Patton. Hij is voor mij beslist een van de interessantste rockmusici, omdat hij zich niets aantrekt van conventies terwijl hij tegelijkertijd - ondanks de veelheid van stijlen die hij hanteert - altijd herkenbaar is. Op weg naar de kassa bedenk ik mij dat het misschien wel goed is om 'm even te beluisteren. Faith No More met Patton vond ik fantastisch, Tomahawk en Mr. Bungle ook en zelfs het toch wat vage project met de X-Ecutioners vond ik leuk. Maar ja, je weet het niet, dus toch maar even luisteren. Opener "Five Seconds" vliegt van licht Arabische klanken naar werkelijk met kracht uitgespuugde refreinen en terug. Jum! Het tweede nummer "Mojo" begint rustig en werkt al snel naar een hypnotiserende beat met een refrein dat uit de Faith No More-tijd had kunnen komen. Lekkurrr! "Don't Even Trip" begint met een loungy beat en fluisterzang van Patton over een kraakhelder koortje. Ik weet genoeg! Afrekenen en naar huis!

En dát had ik nou beter niet kunnen doen. De eerste drie nummers zijn namelijk met afstand de beste songs. Daar zijn nog de wilde breaks en de tegendraadse wendingen in de songs te vinden die ik zo waardeer in het werk van Patton. Bij de rest van het album komen die nog maar een enkele keer naar voren. Is de rest van dit album op de automatische piloot gemaakt, of is het aandeel van Patton daarbij minder groot geweest dan dat van gasten als Kool Keith, Massive Attack, Bebel Gilberto en - daar is zij weer - Norah Jones? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat dit album niet vaak uit m'n cd-kast zal komen. En dat valt me vies tegen.

Ik ga graag 's avonds slapen met muziek op de achtergrond. Een vereiste hierbij is dat de muziek mij niet moet irriteren. Ik slaap dan ook prima op bijvoorbeeld gitaargejengel van Jimi Hendrix of rauwe garagerock van The Stooges. Al mag het ook ingetogener. Rustig of minder rustig is geen criterium. Het me niet irriteren is dit wel. Ik zal dus moeilijk in slaap komen met zogenaamd ontspannende New Age -achtige of loungemuziek. Het uit Birmingham afkomstige The Winnebago Orchestra noemt zich orkest, maar bestaat slechts uit drie muzikanten met een hoofdrol voor Spencer Roberts. Door de huidige opnametechnieken en het inhuren van een aantal gastmuzikanten wordt het orkestrale toch nagestreefd. Het instrumentarium bestaat uit traditionele rockinstrumenten aangevuld met samples en een ingehuurde trompet en hoorn. De eerste klanken van het debuutalbum Fifteen doen denken aan het gitaarwerk van (de latere) Manic Street Preachers, maar gaat al snel over in relaxte muziek zoals Belle & Sebastian die vooral in hun beginjaren maakte. De zang c.q. gesproken woord van Andy Davies en Caroline Trettine ex-Blue Aeroplanes) passen prima bij de verder ontspannen gespeelde muziek. Het is dus prima geschikt om bij te gaan slapen, hetgeen dus geen negatieve conclusie is. Al moet ik er wel bij zeggen dat het consumeren van de ruim 46 minuten durende cd zonder de slaapbehoefte wel een wat grote opgave is. Het is toch wel wat teveel van hetzelfde en uit de bocht gaan - en mij bij de les houden - doet het nergens. Ik krijg dan ook wel wat slaapneigingen. Hetgeen toch wel een negatieve conclusie is. Het is niet anders.

Het is allemaal maar oneerlijk verdeeld in deze wereld. Waar je op de clipzenders tegenwoordig overspoeld wordt met middelmatige rockbands die niet te klagen hebben over aandacht (zie Panic! At The Disco en andere veilige emo-rotzooi), lopen er ook nog zat bands rond die schromelijk ondergewaardeerd worden. Het Texaande trio Slowride bijvoorbeeld. Ze zitten op Deep Elm, maar doen niet aan emo. Slowride zoekt de essentie van de indierock, is gek op vette gitaren en verpakt deze in bedrieglijk eenvoudige rocksongs die barstensvol zitten met pakkende refreinen. Ergens tussen Hüsker Dü, Dinosaur-zonder-de-solo's en de eerste Foo Fighters-plaat in. Bovendien heeft zanger Dan Phillips een heerlijk zeurderig stemgeluid welke meermalen prettig doet herinneren aan Kurt Cobain. Zonder dat het grunge (lees: vervelend) wordt. Nee, Slowride is direct en to-the-point en blijft trouw aan de basisidealen van de alternatieve gitaarrock: een partij goede songs en een dubbele dosis inzet. Dat maakt C/S tot een bescheiden topper in het genre. Zo eentje die over een paar jaar best wel eens te boek kan gaan als een kleine klassieker.

Nog niet zo lang geleden was ik aanwezig bij het enige optreden dat Buffalo Tom in lange tijd gaf in Nederland. Kort daarop zag ik The Tragically Hip voor de tigste keer, maar voor het eerst in jaren. Deze maal in Tivoli. Bij die concerten realiseerde ik me pas weer eens hoe goed ik die twee bands vind. Ik verbaasde mezelf door bijna alle Buffalo Tom liedjes nog steeds mee te kunnen zingen, terwijl het toch wel in de vorige eeuw geweest moet zijn dat ik voor het laatst een album van hen draaide. Ze zitten goed verstopt in mijn grijze massa, maar als je ze triggert dan komen ze er uit. Misschien dat het door deze golf van sentimenten komt dat ik sinds de eerste draaibeurt van Putting The Days To Bed, het nieuwe album van The Long Winters, de neiging heb het bandje van spil John Roderick met hen te vergelijken. Die neiging zal zeker versterkt worden doordat Roderick qua stem me best vaak aan Gordon Downie en Bill Janovitz doet denken, waar hij een beetje tussenin heen en weer schippert. Bovendien maakt hij liedjes waarvan ik het idee heb dat ik ze me ga herinneren als ik ze live ga zien. Of het nu dit jaar is of over tien jaar, ik wil ze mee zingen en zal het doen. Dat de liedjes op Putting The Days To Bed ook nog iets REM-erigs in zich mee hebben maakt dit alleen maar sterker en het album nog leuker. Stiekem is die John Roderick al best een grote.

'Oh pappa, wat een mooi armbandje heb je om!' Ik zet mijn ogen op kwart voor drie en kijk naar links. Daar zit de Jongedame. Duim in de mond, muis onder de arm, rode Janneke-pyjama aan. Ik kijk op de wekker. Urf, kwart over zes. Misschien was slapen op de Lowlands-camping, in plaats van in mijn eigen warme nestje thuis, toch een beter idee geweest. Maar dan had ik last gehad van volop Volendamse folklore, hoorde ik later op de dag van Dubbel Mono. Dan liever het schelle stemgeluid van de Jongedame, die zich verwondert over mijn persbandje.

En ik moet toegeven, het schittert inderdaad fijn in het schaarse licht dat door het gordijn onze slaapkamer binnendringt. Junior komt er even later ook aangelopen: 'Hoeveel dagen moet je nog naar het concert, papa?' Ik vertel hem dat het alleen nog vandaag en morgen is en dat we dan helaas weer een jaar moeten wachten tot de volgende Lowlands. Want als ik op de eerste dag terugkijk hebben we ons toch wel goed vermaakt met de bandjes die we gezien hebben.

Er was eens een planeet Smith geheten. Het lag in een zonnestelsel ver van de aarde ergens naast de wolk waar G. op verbleef. De bewoners hadden de gave om allerlei gedaanten aan te kunnen nemen. Eén keer per jaar vertrok er een ruimteschip om in het geheim de aarde aan te doen. Hier gingen ze dan hun weg als kat, hond, leeuw, vogel of wat zoal handig was. Eén kenmerk hadden ze echter allemaal: ze waren muzikaal, hadden kinderlijk plezier en hielden niet van clichés. Daniel, één van de Smith's, hield ervan om als vogel te wereld over te vliegen. Bij thuiskomst ging hij in een hoge boom in een open gedeelte van een reusachtig woud zitten om hier zijn hoge lied te zingen. Herkenbaar uit duizenden andere vogels trokken zijn planeetbewoners naar hem toe om met hem feest te vieren. Het hele dierenrijk was in extase, de mensheid bleef er echter van verstoken. Dit bleef zo tot er ééntje als papegaai deelnam. Terug in het rijk der mensen zong hij nu een heel ander lied. De papegaai werd ontdekt door een producer die het te gek vond. De mensheid nam kennis van het moois, maar van het echte feestgevoel zoals die er bij de boom was bleven ze verstoken. Tot de dag van vandaag blijven er ruimteschepen landen. De dieren en een groep aardbewoners die de klanken waardeerden leefden nog lang en gelukkig

En toen gebeurde waar ik al bang voor was toen ik las dat Lowlands uitverkocht was, het was druk, heel erg druk. Het maakte dat de twee grote tenten (de Alpha en de Grolsch) bijna onneembare vestingen werden op het moment. Tenminste als je het voornemen hebt om je lezertjes mooie foto's voor te schotelen en niet alleen maar van de logische grote namen. Dan struin je namelijk het hele terrein af op zoek naar meer moois.

Helaas zorgde het ervoor dat we - min of meer ongewild - bands als Placebo en Bloc Party aan ons voorbij moesten laten gaan en ons vermaakten in de India, de Bravo en de Lima.

Grote kans dat je nog nooit van deze band gehoord hebt, maar ik was een fan. Door velen werd ik daarom voor gek versleten. De zanger jengelde, de muziek - met name in de begindagen - was uitgesproken plinky-plonky lo-fi en echt om aan te zien was de band ook al niet (balpen in de borstzak!). Maar dat geeft niet, want Hefner had altijd iets vertederends. Als je je cd wilde laten signeren, moest je in ruil daarvoor in hun boekje tekenen. Pas veel later kwam ik erachter dat dat boekje hun gastenlijst voor het volgende concert was (en misschien een stiekeme manier om meisjes te ontmoeten?). En ook dat vergeef ik ze van harte, want als er iets is wat Hefner ons op deze compilatie laat horen, is het dat je door jezelf te zijn en gewoon je ding te doen een heel eind kan komen. De muziek van Hefner is zalf voor de gekwetste ziel. Zanger/componist Darren Hayman observeert en doet verslag via empathische, droogkomische teksten en kinderlijk aanstekelijke wijsjes. Of het nu gaat om pijnlijke onderwerpen als masturbatie ("Hello Kitten"), sex in het algemeen maar met ex-vriendinnetjes in het bijzonder ("Hymn for the cigarettes", "Hymn for the alcohol") of - met mate - politieke satire ("The Day That Thatcher Dies"). Het is zijn humor en relativeringsvermogen die je er doorheen sleuren. Later in hun carriere werd de muziek wat voller en electronisch spacy, waardoor op het album "Dead Media" - waarvan maar twee songs op deze compilatie staan - een volwassener Hefner te horen was. Helaas zullen we nooit weten hoe ze hierna verder zouden zijn gaan. Met de bijna cynische laatste track van deze cd "Home" neemt Hefner letterlijk afscheid van de muziek-industrie. 'The best of' is naast de eerder uitgebracht compilatie 'Boxing Hefner' een mooie representatieve verzameling van hun oeuvre en zeker geen miskoop voor iedereen die weet wat het is lief te hebben, lust te hebben en afgewezen te worden.

Blijheid troef bij het zien van deze mooie cover, die een tekening met kleurpotlood in een wiskundeschrift zou kunnen zijn. Het is een soort fictief ontwerp voor deze plaat. De gele vakjes (met teksten als 'slow bloomer', 'paper cone', 'lullabinary' maar ook 'LFO') vormen de belangrijke technische component, want ISAN maakt instrumentale minimalistische elektronica. De oranje vakjes ('firefly', 'sync', 'ponderizer', 'empathy bose') beschrijven vermoedelijk machinerie die het gevoel in de muziek bepaalt, de rode ('lucky catalyst', 'melancholimiter') zullen wel op de mixtafel thuishoren en alle lijnen vloeien onderaan samen naar één roze vakje, waarin trots de albumtitel prijkt: Plans Drawn In Pencil. Dat is prachtig gedaan. Kom er maar eens op. Briljante grap ook: er zijn mensen die denken dat al die instrumenten echt bestaan. Maar goed. Dit is een typisch voorbeeld van 'leuke cover, maar teleurstellende muziek'. Ooit maakten Anthony Ryan en Robin Saville, alias ISAN (niet de code), wél luistervriendelijke, warme en kinderlijk aandoende IDM. Nog steeds trouwens. Waarom dit album dan dus volgepropt staat met de onopvallende, fragmentarische, ambient-achtige variant zonder beklijvende melodie, is me een compleet raadsel. Alsof de geluiden opeens belangrijker moesten zijn dan de melodie. De productie is prachtig, maar van de nummers kan ik me er achteraf niet één herinneren. Daarmee wordt dit album pijnlijk irrelevant. Doe mij dan maar liever bijvoorbeeld Minotaur Shock.

Ouwe lullen. Soms weten ze niet van ophouden. Zo komt New York Dolls weer met een nieuw album, deden Dinosaur Jr. en Pixies een reünietour en breekt Iggy ook alweer jaren ouderwetsch met zijn Stooges de diverse podia af. Tja. Je hebt ook nieuwe ouwe lullen. Dat zijn bands die luisteren naar de muziek ouwe lullen, daar dan een soort van rip-off van maken en doen alsof ze de nieuwe jonge honden zijn. Het New Yorkse trio The Little Killers is zo'n band. Ze luisterden prima naar de eerder genoemde ouwe lullen en brengen nu een tweede album uit met de titel A Real Good One waar de vonken vanaf vliegen. Voor de productie tekende Jim Diamond (bassist bij de garagerockers The Dirtbombs) die de band een eerlijk vuig geluid meegeeft zoals het een garagerockband beaamt: zanger Andy klinkt alsof hij de reïncarnatie is van Frank Black en Iggy Pop, zijn gitaarwerk is simpel maar doeltreffend, bassist Sara en drummer Kari houden de vaart er prima in. Tekstueel is de liefde weer eens een dankbaar onderwerp. The Little Killers is dus een heerlijke band van nu die de weg naar de vuige garagerocker wel zal vinden, maar je moet wel even vergeten dat hun voorbeelden het al eens eerder deden of beter gezegd nog steeds doen.

Meestal is het schrijven van een persoonlijk oordeel over een nieuwe CD niet zo'n grote opgave. Na een paar draaibeurten heb je toch wel een globaal idee en is het alleen nog een kwestie van het verwoorden van je mening. Soms is het een wat zwaardere bevalling. Bad Day van Thee Exit Wounds heb ik nu al drie keer willen bespreken maar iedere keer weer overgeslagen, omdat ik de vinger er niet op kon leggen. Niet dat het een ingewikkeld gebeuren is of zo, we hebben het hier over behoorlijke recht-toe recht-aan punkrockabilly, maar vooral omdat ik steeds niet goed kon zeggen of ik de cd nu goed of slecht vind. De eerste paar nummers geven me steeds weer het gevoel dat het weinig soeps is, maar dan trekt dat gevoel gaandeweg de 36 minuten weer weg en blijf ik met een groot vraagteken op mijn voorhoofd achter. Het is een beetje Jello Biafra - die er ook nogal een handje van had om goede en erg slechte muziek af te wisselen -, heel wat Stray Cats - goed maar op de lange termijn een ietwat saai - en daarbij ook nog een drupje Misfits. Al met al in ieder geval een originele combinatie. Toch komt het niet in de buurt van wat genregenoten The Living End en Mad Sin doen, simpelweg omdat er te weinig goede liedjes te vinden zijn. Het zwakke begin wordt, als eerder geschreven, gaandeweg gecompenseerd maar niet genoeg om de hele plaat te redden. Daarom kan in toch niet anders dan concluderen dat Bad Day geen slechte recensie verdient maar toch teveel mist om er een echt positieve draai aan te geven.

Terwijl het merendeel van de FU-medewerkers ook dit jaar weer rondzwemt op Lowlands, bezoek ik liever het veel leukere Parckop-festival in het Ilpendamse Van Oorschot Plantsoen. Want waarom zou ik helemaal naar Biddinghuizen afreizen om een act als DJ Stamppod te bekijken, die een stamppot bereidt tijdens het draaien, terwijl op nog geen vijf minuten lopen Black Sheep and the Spareribs staat te swingen! Het leven is helemaal niet zo ingewikkeld als het lijkt, mits de blauwtong niet teveel roet in het eten gooit natuurlijk. Als opwarmertje luister ik lekker nog even naar Mind Tricks, het derde volwaardige album van Disarmonia Mundi. Opnieuw heeft Soilwork-zanger Bjorn Strid zijn medewerking aan dit album verleend en hoewel ik ergens las dat de band zelf niet vindt dat ze op hen lijken, moet je wel erg naïef zijn om dat echt vol te blijven houden. Daar moet je ook gewoon niet zo moeilijk over doen. Het is namelijk helemaal niet erg als het allemaal niet zo heel origineel is, als je het dan in ieder geval maar strak brengt en met een lekker smeuïge productie. En daar kan je echt niet onderuit. Deze Italiaan, alle instrumenten zijn namelijk ingespeeld door Ettori Rigotti, klinkt speltechnisch behoorlijk overtuigend en het geluid is vol en warm, mede doordat de eindmix in de Fredman Studio heeft plaatsgevonden. Bovendien is het niet alleen maar melodieuze death metal wat de klok slaat. Door de vele sappige solo's en het robuuste gitaarwerk klinkt dit album bij tijd en wijle ook erg heavy metal. Neem daarbij nog de pakkende refreinen en je hebt zowaar een aardig schijfje. Volgende keer alleen nog wat meer tempowisseling en je hoort mij helemaal niet meer klagen.

Soms, als ik alleen een film zit te kijken, waar ik niet genoeg inzit om in weg te zakken, maar die goed genoeg is om niet weg te zappen, pak ik mijn gitaar. Dan probeer ik te spelen zoals William Tyler in het nummer "Paperback Bible". En aangezien ik niet kan zingen, prevel ik wel eens wat teksten zoals Kurt Wagner dat doet. Het resultaat lijkt in de verste verte niet op Lambchop, al was het maar omdat ik niet de geniale vondst gedaan heb om letterlijke quotes uit een radioprogramma, waarin luisteraars proberen om spullen met elkaar te ruilen, achter elkaar te zetten. Ik ben dan ook een prototype recensent, de mislukte muzikant. Een mislukte muzikant die met tranen in de ogen kan luisteren naar werkjes als Damaged, de nieuwe Lambchop. Damaged is Wagner meest persoonlijke album tot nu toe. Hij komt uit een periode met veel ziekte en dat heeft zijn weerslag op het album. Damaged is niet bepaald een dansplaat, al maakte Wagner die sowieso al nooit. Maar ondanks de reflectieve teneur zit er een zekere lichtheid in Damaged. De ziekte is overwonnen en Wagner kijkt vooruit. Dat levert het gevoel van een puike herfstdag op. De sjaal moet om, maar het zonnetje schijnt en de herfstbok smaakt goed. Op elke Lambchop plaat, vrijwel altijd toch al van een ongekend hoog niveau, bevat minstens een nummer, dat je echt bij de strot grijpt en je bijna doet huilen van schoonheid. Op de vorige plaat was dat "Gettysbury Address", hier is het al eerder genoemde "Paperback Bible". Zo bloedstollend mooi. Dan dank je God op de blote knietjes dat Wagner beter heeft mogen worden. En als hij vervolgens beloofd om nog meer van dit prachtigs te maken, dan laat ik de gitaar staan en blijf ik recensent. En laat ik nog een traan vallen om "Paperback Bible"...

Debuut voor Finn Andrews
Finn Andrews is te laat. Hij heeft een druk programma; interviews met Oor, de Volkskrant en na mij zullen Vrij Nederland en het NRC nog volgen. En passant heeft hij ook nog een studio-optreden voor 3voor12, waarna hij door zal gaan naar Brussel voor eenzelfde interviewronde. The Veils zijn 'hot' of men verwacht in ieder geval dat ze dat binnenkort gaan worden. Bron van al het opgetogen geroezemoes zijn de optredens die the Veils hebben gedaan waarbij ze hun nieuwe materiaal hebben getest op publiek. De combinatie van hun vorige cd The Runaway Found met nummers van de nog uit te komen cd Nux Vomica is goed gevallen bij pers en publiek. Zanger, componist en gitarist Finn Andrews heeft de vorige band ontslagen (zelf houdt hij tijdens het interview consequent vol dat ze 'uit elkaar zijn gegaan') en samen met zijn nieuwe band zal hij deze zomer o.a. optreden op Lowlands, waar ook de cd Nux Vomica gepresenteerd zal worden.

Ook voor File Under is een half uurtje ingeruimd voor een gesprek met de spil van the Veils. Bij binnenkomst is de eerste indruk die hij maakt die van een gekwelde ziel. Finn Andrews is een jonge jongen. Lang, erg mager en een beetje bleekjes. Hij heeft een grote hoed op. Ik krijg een slap zweethandje. Hij heeft een redelijk zachte stem en zijn ogen en gedachten dwalen alle kanten op tot hij de draad weer terug heeft gevonden.

Jong Nederlands talent. We kunnen er niet genoeg van hebben. Ik bedoel, in Engeland groeien de nieuwe frisse bandjes aan de bomen, in Nederland is het allemaal wat dunner gezaaid. Komt er een Nederlands bandje dat het hoofd boven het maaiveld uitsteekt, dan gaan we dat omarmen ook. Dus van mij zult u (bijna) geen onvertogen woord horen over de debuutplaat van het Haagse Gemstone. Daar is ook geen reden voor, want Stronger than your mind is gewoon goed. Degelijk opgebouwd, goed geproduceerd, bekwaam gemusiceerd en Nanda van Soest heeft een puike strot. En ook heel belangrijk, met een kleine drie kwartier heeft de plaat een ideale lengte. Er staan dan ook amper vullertjes op. 'Is er dan helemaal niets mis met deze plaat?', vraagt u zich dan wellicht af. Jawel, want hoewel heel degelijk is de praat ook erg veilig. Een beetje 3FM veilig zeg maar. De nummers zullen niet opvallen tussen de Arbeidsvitaminen, maar het niveau ontstijgt Marco Borsato en Meatloaf met gemak. Gelukkig voor Gemstone heeft 3FM de band reeds omarmd, dus die gok pakt goed uit. Maar ik zag graag dat bij de volgende plaat her en der een braampje en/of een ruw randje blijft zitten. Dat zal de kwaliteit ten goede komen en dan kunnen we Kane als vaandeldrager van de Nederlandse Rock in de hoek zetten. Al was het maar omdat Nanda de hete aardappels gelukkig laat staan...

PS: voor de snelle beslissers levert Gemstone bij de cd een live cd met een
akoestisch liveoptreden.

Broken Social Scene (14.15 uur, India)
Hoe meer zielen hoe meer vreugd. Zo denkt dit Canadese elfmans bandorkest erover. Hun laatste plaat was ijzersterk en gevarieerd, benieuwd hoe ze dat naar een live-situatie vertalen. Voor de scherpe indierock met blazers moet je hier zijn. (Marty)

Panic! at the Disco (14.45 uur, Alpha)
Net als My Chemical Romance en The Mars Volta is dit een gehypte emo-band die het in zich heeft om een Lowlands-tent na een optreden rokend en smeulend achter te laten. Of je het nu waardeert of niet, het is iets om gezien te hebben en je hoeft niet op tijd te komen, want je zult (net als bij HIM) zelfs van achterin de Alpha eenvoudig over alle 15-jarige zwartgeverfde hoofdjes kunnen heenkijken. Panic at the Disco is overigens veel leuker dan de sneue overheengroeimuziek van HIM, alleen al vanwege de bizarre combinatie van emo en beats waar ze zich af en toe aan bezondigen. (Stonehead)

Het standaardrecept voor een Lowlands-aflevering is eenvoudig: men neme fatsoenlijk weer (geen regen, maar ook geen al te hoge temperaturen), het laatste beetje vakantiegeld, een paar vrienden en een rijtje goeie bands. Mik alles bij elkaar in de Flevopolder en de kans is groot dat je een leuk weekend hebt. Is een van de ingrediënten van mindere kwaliteit, dan kan een extra hoge kwaliteit van een ander onderdeel het totaalresultaat compenseren. Wat betreft het weer gaan we dit jaar een probleem hebben, het vakantiegeld is waarschijnlijk al op en je vrienden drie dagen bezopen en stoned, dus zullen de bandjes deze editie van extra hoog niveau moeten zijn.

Directeur Eric van Eerdenburg meldde dat er dit jaar teruggegrepen werd naar de roots van het festival: "We hebben meer spannende, nieuwe bands. De programmering is scherper dan vorig jaar." Dat is een fijne uitspraak. Aangezien we geen invloed hebben op de andere onderdelen van dit weekend, zullen de schrijvers van File Under een aantal bandjes die zeker aan de verhoogde kwaliteitseisen voldoen aan hun hoogstpersoonlijke oordeel onderwerpen.

Alsof ik in een film zit. Dat gaat vanzelf. Lege snelwegen. Volle zalen waar je je ineens eenzaam voelt. Uitgestrekte vlaktes. Mensen die net zijn verlaten door hun geliefde in de stromende regen. Maar dan zonder clichés. Of nou ja, je hoort ze wel, de clichés, maar dat is omdat Hans Joachim Roedelius er vroeg bij was. Al in 1968. En hij doet het nog steeds, maar de verzamelaar loopt tot 2005. Vierenzeventig is hij nu, en hij produceert nog steeds muziek. Alles zit er in. Van de wat meer experimentele elektronica, industrial, ambient, tot de bijna disco aandoende hitjes met aanstekelijke bas. Elektropop zouden we nu zeggen. Misschien lijkt het ding wat van de hak op de tak te springen, maar hee, zo'n loopbaan, die mag best wat eclectisch in beeld gebracht. Bovendien blijkt uit al die verschillende tracks wat een enorme invloed de goede man heeft gehad. Het raakt aan zoveel elektronische zaken van nu en van wat langer geleden, dat je opeens denkt te weten waar al die moderne Abrahams de mosterd vandaan halen. Roedelius was volgens mijn verzamelaar The Early Guru's Of Electronic Music geen pionier, maar hij was toch zeker niet onbelangrijk. Zeker niet in de geschiedenis van de Duitse elektronische muziek, en daarom ontbreekt hij misschien op genoemde plaat. Om deze redenen is deze verzamelaar de moeite waard en is het goed dat Roedelius zijn eigen verzamelaar heeft. En ook omdat het net is alsof je in een film zit. Dat krijg je met die elektronische muziek. Dat gaat een beetje vanzelf. Echt.

Op zich is het wel knap dat een band me tegen zich in weet te nemen nog voordat ik de cd binnen heb. Het is vijf Italianen gelukt. Ze noemen zich met een wel heel groot gebrek aan historisch besef Death SS. Het SS schijnt te moeten verwijzen naar de oprichter van de band Steve Sylvester, maar de keuze blijft bizar. De bijgevoegde foto helpt ook niet veel trouwens, want daar staan vijf meneren nogal boos te kijken, in leren pakkies met stoer bedoelde uitsteeksels en ijzeren beslag, en zijzelf met veel te veel make-up en maskertjes. Muzikaal mag het dan óók niet helemaal mijn pakkie an zijn, het blijkt een mix van gothic, metal, industrial en glam die behoorlijk goed in elkaar zit. Opener "Give Em Hell" is onvervalste marsmetal, maar verderop komen er orkestrale stukken en volop industrial details voorbij. In "Another Life", een Alice Cooper-achtige ballad, klinkt er plots een fraaie, kalme piano. De productie was in de vaardige handen van Fabrizio V. Grossi (Glenn Hughes, Starbreaker), dus dat zit ook goed. Met iets minder rare uitdossingen zou de muziek meer aandacht trekken. Dat zou zeker verdiend zijn, want hoewel niet alles even verrassend is op deze CD is 'ie beslist goed genoeg voor een luisterbeurt.

Uit buurland Zwitserland komt The Order. Waar Death SS al een jaar of dertig bezig is, is Son of Armageddon het debuutalbum voor The Order. Niettemin hebben drie van de vier heren in deze band al twintig jaar samengespeeld, onder andere in Gurd - waarvan ze meteen het logo hebben meegenomen. Alleen de bandnaam en zanger wisselen nogal eens. Zanger is hier Gianni Pontillo, ook zanger bij Pure Inc. Muzikaal is The Order het volstrekte tegendeel van Death SS: het is recht-voor-zijn-raap-metal. Vette riffs, beukende drums en een vervaarlijk brullende zanger. Het ontbreekt helaas nogal aan de afwisseling op dit album. Na de eerste maten kun je moeiteloos voorspellen hoe het verder gaat. Opmerkelijk is wel de rol van zanger Gianni Pontillo. Zijn stem heeft in de rustiger passages een bluesy klank die je doet vermoeden dat hij in een WhiteSnake-achtige band aanzienlijk beter tot zijn recht zou komen. Luister maar eens naar de powerballad "Loved Died". De man heeft meer in huis dan het gebrul in de meeste songs. Het AC/DC-achtige intro van "As One Tonight" doet vermoeden dat de rest van de band dat ook eens zou moeten proberen. Een stapje terug in snelheid voor twee stappen vooruit in kwaliteit, zeg maar.

Dat je zou zweren dat je al lang een stukje over de CD geschreven had. Omdat je de liedjes écht al eerder gehoord hebt, dat weet je zeker! Maar dat het hoesje toch echt fonkelnieuw is en je nergens een stukje kunt vinden. Dat je opeens heel erg aan jezelf begint te twijfelen en denkt dat je stiekem tegen een burn-out of iets anders engs aanzit. Dat je toch nog maar eens heel nauwkeurig naar het plaatje luistert en dat dan het kwartje eindelijk valt. Cuban Ballerina had ik echt nog niet eerder gehoord, het lijkt gewoon heel erg op heel veel andere dingen. Dead To Me is 'gewoon' weer één van die duizenden punkbandjes die hetzelfde doet als de rest, alleen dan heel erg goed uitgevoerd. De liedjes kan ik al meezingen voordat het refrein goed en wel is begonnen, zo herkenbaar is het allemaal. Natuurlijk zit er wel een (verkoop?) verhaaltje achter: de band is de doorstart van het ter ziele gegane One Man Army en biedt onderdak aan de suïcidale junk Chicken (ja, zo heet hij echt, daar kan ik ook niets aan doen), die de bas speelt en her en der wat gruizige vocalen voor zijn rekening neemt. Dat zal allemaal wel, feit is dat het resultaat zwelgt in de punkcliché's maar desondanks heel prima te pruimen is. Als je gewoon eventjes geen overdreven intellectueel gedoe verwacht en het gevoel van 'hee-ken-ik-dat-niet' laat rusten is Cuban Ballerina een strak stukje eenvoudig vermaak. En daar ben ik op gezette tijden best wel voor te porren.

Het kwam doordat ik maar met een half oor zat te luisteren dat ik dacht dat het Philadelphiase folkcollectief weer een cover-cd opgenomen had. Net als hun vorig jaar verschenen EP the Weed Tree waarop ze covers deden van onder andere Blue Öyster Cult en Nico. Het gitaartje in het openingsnummer "Dead Queen" doet me in de eerste minuten namelijk wel heel erg denken aan Led Zeppelin's "Stairway To Heaven". Dat zou inderdaad best mooi kunnen klinken in een folkversie van Espers. Maar "Dead Queen" het is dus wel degelijk een eigen nummer. Ik bedacht me na een paar draaibeurten dat je eigenlijk II (zo heet het nieuwe beestje van Espers) eens aan Ritchie Blackmore zou moeten laten horen. Dan hoort hij ook eens dat je wel degelijk heel smaakvol op middeleeuwse leest geschoeide folk kunt maken, zonder dat je al spelend in maljots een lachertje maakt van jezelf. II staat namelijk in tegenstelling tot het gereutel van Blackmore wel bol van de spanning. Dit tweede album van Espers met eigen nummers is in verhouding tot de eerste titelloze boreling wel een tikje harder, maar de nummers zijn grotendeels nog steeds smaakvol ingetogen. Toch jengelt er her en der een elektrische gitaar aardig hard en spookachtig door. Zoals bijvoorbeeld in "Widow's Weed". Hierin gaat een heel bataljon snaarinstrumenten onder leiding van de gitaar, de strijd aan met de zijdezachte stem van Meg Baird, die in de laatste minuut het zwijgen wordt opgelegd. Ik vind het ronduit knap hoe hier een brug weten te slaan tussen moderne noise met oude invloeden. Dat zoeken naar balans tussen heden en verleden gebeurt vaker (en smaakvol) op II en maakt het zeker ook niet tot een easy-listening folkplaat, maar wel tot een indringende luisterervaring.

De discipline Chongg ran, bedacht door een volgeling van Confucius en later uitgewerkt in een klooster in Bhutan (ligt tussen China en India), is een vorm van concentratie waarbij volkomen leegte wordt gekoppeld aan een hoger bewustzijn. Bij de eerste oefening moet je zwart en wit tegelijkertijd voorstellen, zonder dat het grijs wordt. Tot mijn schrik blijkt dit inderdaad zeer lastig te zijn. Daarna volgen nog moeilijkere exercities zoals het spelen van denkbeeldige potjes schaak en het uiteindelijke doel is de ultieme verrijking van de menselijke geest. Het tweede album van Misery Index, getiteld Discordia, vergt ook de nodige concentratie om er achter te komen dat achter al het geweld dat op je afgevuurd wordt, ingenieuze structuren en een staaltje van geniale songwriting schuilgaan. De band met twee ex-leden van Dying Fetus in de gelederen speelt furieuze death metal met een behoorlijke grind inslag. Zanger Jason heeft meer een hardcore-strot dan een klassieke grunt en tezamen met de no-nonsense mentaliteit van deze heren zorgt dit voor een uitgekookte combinatie. Veel muzikale raakvlakken komen voorbij, maar hoe langer ik luister, hoe meer ik het idee krijg dat ik naar het iets (en echt maar een ietsie) minder technische en experimentele broertje van Cryptopsy zit te luisteren. En dat is waarschijnlijk niet eens bewust. Gewoon twee bands die meedogenloos tekeer gaan en zwart van wit kunnen scheiden, zonder dat het grijs wordt. Het luisteren van dit album kan dan ook als volwaardige oefening gezien worden voor de verruiming van je hyperbewustzijn.

Net als enkele andere zonderlingen in mijn omgeving heb ik de neiging om in te slapen met een koptelefoon op (in) mijn hoofd. Even helemaal niets anders dan goede muziek, een prima omstandigheid om in te slapen. Omdat ik de muziek niet al te hard zet en de neiging keihard mee te zingen aardig kan weerstaan, ondervindt mijn dame daar geen enkele last van. Totdat ik op een nacht de standup-comedyshow van übernerd Brian Posehn tot mij liet komen. Schaterend heb ik in mijn bed gelegen, steeds weer mijn uiterste best doende om haar maar niet wakker te maken. Tevergeefs, want degene die het voorelkaar krijgt om de grappen van deze held onbewogen te ondergaan is een professioneel ijskonijn. Als zelfverklaarde metalnerd heeft Posehn de gave om zowel alle niet-nerds in de wereld als zijn mededweebs genadeloos aan te pakken, maar nooit irritant te worden. Eigenlijk gaat zijn hele show over metalmuziek, poepen en neuken, maar je hebt nergens het idee dat het echt vulgair is. Zie dat maar eens na te doen! En dan te bedenken dat ik eigenlijk weinig moet hebben van dat stand-up gedoe. Het zijn meestal van die zelfingenomen mennekes die ons (het publiek) wel eens even zullen vertellen hoe het zit. Met Posehn is dat wel even anders. De manier waarop hij vooral zichzelf steeds weer schandelijk voor lul weet te zetten is werkelijk hilarisch. Tel daar ook nog eens een paar extraatjes - in de vorm van een hilarisch radiointerview en twee eigen metalnummers - bij op, en je hebt geen enkele reden meer om überhaupt ooit nog een oogje dicht te doen.

Van iets kleins iets groots maken, dat is min of meer het motto van deze cd van Nanko Huisman uit Rotterdam. Nanko componeert muziek die klinkt als een goed gesprek op een terras voor androiden, ergens in een futuristisch winkelcentrum terwijl de avond valt, en dat dan in fast forward. R2D2 schenkt je nog een nectar in, en op de achtergrond schieten de neonlichten van ruimteschepen in vaste patronen rond wolkenkrabbers, om uiteindelijk ergens onbestemd te verdwijnen. Af en toe suggereren stemsamples een liedjesstructuur, maar die is er niet. De meeste van de 17 tracks duren maar een paar minuten en eindigen abrupt of in een fadeout. Daardoor komt het album wat rommelig over. De drukkere tracks maken de beste indruk. Zo had "Purple Eyelash" een instrumentaal nummer op The Eraser kunnen zijn en is het sleutelnummer "I'm a maker" een knap maar nerveus stuk IDM (niet voor niets werd de plaat geproduceerd door Jochem Paap alias Speedy J). Maar net zo goed is er het wonderschone "Orca Airport", dat melancholiek steil over zinderend avondrood scheert, als ware het een Sigur Ros-soundscape. Op zich ben ik echt een sucker voor dat soort nummers; "Trahison" op OK Cowboy is er ook zo een, en "Track 11" op Overloaded. Maar die zijn ook nog dansbaar. En langer dan twee minuten. Tja, dat brengt me bij het eindoordeel: Nanko heeft talent bij de vleet en kan Ideeën goed uitwerken, maar doet dat eigenlijk te weinig. Er kan wat spanningsopbouw bij en kort door de bocht gesteld hadden er 10 hele nummers op deze cd kunnen staan in plaats van 17 korte.

Volgens de dikke van Dale is een mandala "een boeddhistische voorstelling van het heelal, als hulpmiddel bij het mediteren." Ik ken de mandala echter van het tekenen. Er is een cirkel en vanuit het midden wordt er een figuur opgebouwd dat op vier vouwlijnen te spiegelen is. Het heeft een psychedelisch effect. Al zullen de kinderen die verzot zijn op het tekenen hiervan geen weet hebben. Op de hoes en inlay van het New Yorkse Oakley Hall staan ook diverse mandala's afgebeeld. Ondanks dat ik het maar een erg matig geheel vind sluit het wel prima aan op het psychedelische karakter van de muziek. Oakley Hall maakt op Gypsum Strings namelijk alt.country vermengd met folkinvloeden met - dus - een psychedelische inslag. Het begint al in het eerst nummer "Confidence Man" dat met de opbouw van gitaar, drums, meer gitaar, orgel naar zang zijn inspiratie lijkt gevonden te hebben in "Tubular Bells" van Mike Oldfield en dan ook klinkt als een trip waarbij geestverruimende middelen niet geschuwd werden. Al is het muzikaal verder niet te vergelijken. De inspiratiebronnen van het zestal liggen eerder bij Neil Young & Crazy Horses, The Byrds, Fairport Convention, Wilco, Songs: Ohia en Will Oldham. Waarbij ik er waarschijnlijk nog wel een aantal zal vergeten. De instrumenten lijken constant te willen knallen, de (samen)zang van Jesse Barnes en Claudia Mogel gooit de rem er echter op. Al met al een twangalbum dat er zeker mag zijn, al is het moeilijk in dit genre nog origineel te zijn.

Het heeft even langer geduurd dan verwacht, maar nu zijn de delen 3 en 4 in '9 Lives - A compilation series of Jeffrey Lee Pierce - The Gun Club' verschenen. December vorig jaar zagen we Lucky Jim en Jeffrey Lee Pierce's soloplaat Wildweedals de eerste twee delen. Het lijkt er op dat de vertraging in verschijnen niet meteen ingehaald gaat worden, want de nummers 5 en 6, Ramblin' Jeffrey Lee Pierce & Cypress Grove With Willie Love en Divinity, komen niet meer deze zomer, maar pas in september. Dat wat betreft het gemopper over dit reissue-project. Het monument dat Willem Venema in samenwerking met Flow Records voor Jeffrey Lee Pierce en zijn Gun Club aan het bouwen is, is daarvoor te bijzonder. Zo vinden bij Mother Juno op de eerste CD de drie tracks van de Breaking Hands-12" en op CD2 de grondstoffen voor Mother Juno, de zogenaamde Berlin Tapes. Dat zijn de tracks die opgenomen zijn bij de sessies in Berlijn waaruit Mother Juno uiteindelijk tevoorschijn is gekomen.

Ook de 'Hollandse' live-plaat (want opgenomen tijdens Pandora's Box in Rotterdam in 1984) Danse Kalinda Boom is even uitgebreid als mooi uitgevoerd. De songs zijn geremasterd bij elkaar gezet op CD1, terwijl de tweede CD live-opnames bevat van de Australische tour in 1983. Hierop klinkt The Gun Club vele malen chaotischer dan tijdens Pandora, krap een jaar later. De band ging in 1983 door aantal wijzigingen in de line-up die vooral ad-hoc ingevuld werden. Ondanks de soms hyperventilerende herrie horen we onder veel meer een aantal mooie covers (waar onder 'Run Through the Jungle' van Creedence Clearwater Revival, Hello Walls van Willie Nelson en John Coltrane's 'A Love Supreme') die van deze CD meer maken dan alleen iets voor de die-hard fans. Zoals dit hele project meer is dan voer voor fans en muziekhistorici.

Toen de cd tussen allerlei ander leuks uit de envelop viel, was Shark Island niet het eerste wat ik bekeek of beluisterde. De band heeft eerder materiaal uitgebracht, maar voor mij was de naam onbekend. Ook de naam van zanger Richard Black zei me niets. Misschien had Richard Czerny gewoon zijn eigen naam moeten gebruiken, dan had ik 'm vast wel onthouden. Het kan namelijk niet anders of ik moet al eerder iets over hem gelezen hebben. Black, met gitarist Spencer Sercombe de kern van Shark Island, heeft namelijk gewerkt met een rijtje topmuzikanten waar je u tegen zegt. Leest u even mee? Dave Sabo, songschrijver/producer Jack Ponti, Matt Bissonette, Michael Schenker, Tracii Guns, Bill Ward, Paul Samson, Jake E. Lee, Tony Franklin, Matt Sorum, drummer Ken Mary en gitarist Michael Guy. Pfjoe! Met de laatste twee - beiden ooit lid van House of Lords, Michael Guy was bovendien in een eerdere incarnatie gitarist van Shark Island - heb je de stijl van Shark Island ook te pakken. De muziek doet namelijk sterk aan die van House of Lords denken. Iets minder bombastisch, iets minder gitaristische uitspattingen, maar uiteindelijk heeft Shark Island aanzienlijk meer overeenkomsten dan verschillen met House of Lords. Niet in het minst door de weergaloze stem van Richard Black, die meer dan eens als een broertje van James Christian klinkt. Vergis je niet, Shark Island is geen slap aftreksel, ook al is het logo wel iets te nadrukkelijk House of Lords. Nee, de songs zijn daarvoor domweg te goed. Het merendeel circuleerde al jaren in demo-vorm onder de fans, maar voor deze opnamen stapten Black en Sercombe met bassist Chris Heilmann, ex-Impelliteri-drummer Glen Sobel én de juiste instelling de studio in: niet teveel takes gebruiken voor de songs, zodat het niet te gladjes wordt. De demo-opnamen ken ik niet, maar no way dat die beter klinken dan deze. Er is maar één House of Lords, maar ook maar één Shark Island...

Het is een leuke grap om de titel Chinese Democracy!!! van het album dat al eeuwen zou verschijnen te jatten. Dan moet Axl tenslotte ook maar een beetje opschieten. Het past ook wel bij het uitbundige en opstandige karakter dat Kitty And The Kowalskis uit wil stralen. Daar getuigt ook de guitige hoes met de getekende bandleden van. De vraag is echter of de muziek hierbij aansluit. Deze past in ieder geval bij de stad waar de band haar basis heeft: New York. Hier was namelijk ooit een New York Wave -scène (of hoe je dit ook wilt omschrijven) met bands als The Ramones en Blondie. En waar halen zij hun mosterd vandaan?: inderdaad bij deze stadsgenoten. Dit wordt er overigens dik opgelegd met twee nummers die afzonderlijk verwijzen naar Dee Dee en Joey (Ramone). Blondie komt meteen in mij op als ik het stemgeluid van Kitty Kowalski hoor. Enkele songs zouden ook best in haar repertoire passen, zoals "I Love You Baby But I Hate Your Friends". Al moet ik erbij zeggen dat de meeste andere nummers net iets minder catchy zijn. Dit geeft ook helemaal niets, want het is tenslotte ook geen kopie van de voorbeelden. Nee, ze hebben wel degelijk een eigen geluid. Dat is er één 'van rammelende new wave. Wat mij wel opvalt is de grote hoeveelheid gastmuzikanten die meespelen. In één geval spelen ze zelfs een heel nummer. Ik vraag me dan af of ze dan zelf zo beroerd spelen. Maar ik zal niet zeuren. De cd is prima te pruimen: het rammelt dus wel, maar wel op een sympathiek en guitige wijze.

Ik mag graag een filmpje kijken. De herkomst van zo'n film speelt bij mij vrijwel geen enkele rol. Alhoewel ik moet toegeven dat ik de Hollywood formule zo onderhand wel ken en dat deze mij zelden nog weet te boeien. Nee, dan liever een independent release waaraan duidelijk met veel liefde en plezier gewerkt is. Het afgelopen jaar zag ik twee films rondom het thema 'help!-wij-zijn-aantrekkelijke-mensen die-in-een-donkere-grot-zijn-verdwaald en-EEK!-wij-zijn-hier-niet-alleen!' Een daarvan was de Hollywood-variant inclusief bordkartonnen personages plus gratis opeenstapeling van genre-clichés die mij niet kon boeien, genaamd The Cave. Lowbudget tegenhanger The Descent wist me ondanks de vrij kneuterige monsters (grommende mannen met tweedehands Orc-maskers) juist door handig gebruik van genre-clichés en een goede spanningsboog wel te boeien. Daarnaast had deze film als bonus een ijzersterke, effectieve soundtrack van David Julyan. Julyan werkte eerder als vaste maatje van Christopher Nolan aan de auditieve kleuring van diens The Following, Memento en Insomnia. Een soundtrack luisteren zonder filmbeelden blijft voor mij toch een beetje hetzelfde als een hoorspel zonder grindpad: je mist iets. Toch is dit een prima werkje. Julyan weet zijn rijke Goldsmith-achtige orkestraties fijntjes te combineren met subtiele loops. De continue dreiging die in de film aanwezig was, blijft ook hier overeind. Ik waag het echter te betwijfelen of er buiten de liefhebbers van filmmuziek iemand na een eenmalige beluistering het schijfje vaker uit de Benno zal trekken.

De drie heren van The Revs hebben sinds hun oprichting aan het begin van deze eeuw in thuisland Ierland een solide basis opgebouwd met de cd's die ze uitbrachten. Daar in Ierland behaalden ze met een in eigen beheer uitgebrachte live-cd zelfs een top vijf notitie in de albumhitlijsten en scoorden een hele reeds hitsingles. Ook hun titelloze derde plaats was in het najaar van 2005 een groot succes in Ierland en hiermee gaan ze het nu aan deze kant van de Noordzee proberen te maken. Dat titelloze markeert wel vaker een nieuw begin bij bandjes, zo ook hier. Een eerste stap van dit tweede leven werd gezet met een optreden op Eurosonic in januari en Metropolis eind juli ingezet. Tussendoor deden ze ook een paar clubgigs en een instore bij Velvet in Rotterdam. Met die instore haalden ze zelfs de krant toen de politie de heren sommeerde het optreden af te breken. Al met al is er best een positieve buzz rond The Revs en luisterend naar hun - behoorlijk korte - album is dat wel terecht. Degelijke Britpop, met hier en daar een likje Amerikaanse indieverf. Toch mis ik een beetje iets onderscheidends zoals andere Ierse bands als The Frames en U2, die beiden behoorlijk boerden in het buitenland, wel hebben. En met een beetje slechte wil zou je The Revs wel een tikkeltje braaf kunnen noemen. Toch zijn liedjes als de single "Time Slippin'", het smooth voortrollende "Take It All Back" en het noisy, prikkelende "Streets" liedjes van aangename snit.

De blues in de bergen van Zwitserland blijkt een werkbare basis voor ranzige en opgefokte platen. De mensen achter Voodoo Rhythm weten er alles van. Niet voor niets is hun motto 'Records to Ruin Every Party': waar blues in achteraffe danszalen ooit voor feest zorgde, breken de bands op Voodoo Rhythm elke poging tot feestvreugde vakkundig af met vunzigheid, gore geluiden en duiveluitdrijvende teringherrie. Die vaak wel weer behoorlijk opwindend is. Ook Roy & The Devil's Motorcycle kennen het recept: klassieke garagepunk mixen met klassieke blues tot iets nieuws. De drie gitaarspelende broers en hun drummende vriend zijn wat dat betreft nergens bang voor. Zelfs Chuck Berry's kapotgespeelde 'Johnny B. Goode' wordt bewerkt tot een wankele en Velvetesk doordenderende en duiveluitdrijvende trip. Andere klassieke songs krijgen een soortgelijke behandeling. Van Junior Kimbrough wordt 'Don't Leave Me' bewerkt en Elmore James' 'It Hurts Me Too' klinkt ranziger dan de grootmeester het ooit bedoeld kan hebben. Allemaal uit dat netjes aangeharkte en eeuwig neutrale Zwitserland waar in die ooit idylische alpenwei Peter nu blijkbaar dronken aan de bar hangt en treurt om zijn Heidi.

Ze komen alle drie uit Zweden. De een nog noordelijker dan de ander... Hmmmm, nee, dat is 'm niet. [ctrl-a][delete] ... Opnieuw: Moeders, let op uw dochters want hier zijn de drie musketiers van de indiepop! ... Tsjee... [ctrl-a] [delete] ... Het zomerse indiepop-liedje "Young Folks" van het schrijverstrio Peter, Bjorn and John met een glanzende gastrol voor The Concretes zangeres Victoria Bergsman is nu al een van de leukste singles van het afgelopen jaar... Oef, da's veel info voor een zin... [ctrl-a][delete] ... Bij de term Beatleske pop zal de een hard wegrennen en de ander zich laten verleiden tot het maken een vreugdedansje op de salontafel. Het is wel te hopen dat het hier geen glazen tafelblad betreft want... ehm, want... ARGL! [ctrl-a][delete][delete] [delete] Kom op Dreeke! Het zijn maar 250 woordjes. Je kunt het! *haalt diep adem* ... In de auto, deel zoveel: 'Hey, dit klinkt lekker zeg!' 'Ja, he.' 'Wie zijn dit dan?' 'Peter, Bjorn en John uit Zweden, het land van de recycle-pop.' 'Maar dit is toch meer dan zomaar recycle-pop?' 'Daar heb je gelijk in, want blah blah blah blah bleeeeeeeeeeeehhhhrrggg!!!!' ... Lekker origineel zeg!! [ctrl-a][home] shit! [ctrl-a][delete] Dit gaat lang duren zo. Ik zou kunnen refereren aan een band als The Shins, maar misschien doe ik ze daar eerder mee te kort. Het is gewoon een superfijn plaatje vol leuke, sterke liedjes. Een meesterwerkje in de dop, dit ...ehm... Writer's Block.

Eén van de belangrijkste dingen ter wereld, naast zuurstof en respect, is de tiet. Het maakt niet uit wat je geslacht of geaardheid is: ieder netvlies heeft op zijn tijd wel eens een goede tiet nodig. Of twee, mochten ze in die getale aangeleverd worden. Chantal Claret, frontvrouw van Morningwood, heeft twee van de beste tieten ooit. Ze zien eruit alsof ze op de wereld zijn gezet om je neus tussen te kunnen stoppen. En om vervolgens je hoofd even lekker heen en weer te schudden, zo van pffffwwbbbt. Ik vond het belangrijk om dat even gezegd te hebben. Morningwood is in staat krankzinnig blije liedjes te maken, liedjes die van begin tot eind een snack zijn voor de oren. Liedjes die, hoewel het hier om rockend materiaal gaat, liefdevol zijn overgeproduceerd, en poppiger klinken dan Aqua. "Nth Degree", "Jetsetter" en "Everybody Rules" zijn stuk voor stuk audio-equivalenten van met hagelslag besprenkelde vanilleyoghurt eten. Terwijl je een Shiatsu-massage krijgt. In Disneyland Parijs. Het jammere is alleen dat de band zelf niet door lijkt te hebben hoe fantastisch ze zijn in hun wat meer suikerspinachtige liedjes. Want de rest van hun debuutalbum is gevuld met lelijke en zich op geen enkele manier onderscheidende indie-shit. Maar als je eerdergenoemde drie liedjes op je naam hebt staan dan kom je wat mij betreft zelfs nog weg met fout zijn in de oorlog, of katten scheren. Helemaal met zulke tieten.

Absent Minded is nog niet zo'n heel erg bekend bandje, maar daar gaat binnenkort vast verandering in komen. Ze pakken het in elk geval groots aan, zowel qua songs als qua aanpak. Dit debuut is in elk geval geluidstechnisch een van de beste producties die ik de laatste jaren van Nederlandse bodem heb horen komen. Vette, gedefinieerde bas, brede gitaren, grote drums en sterke zang in een massieve wall-of-sound, inclusief gestapelde koortjes. Stadionrock van de betere soort. De songs zijn lekkere, een tikkie veilige meezing-grungerockers die niet in het repertoire van bands als Hoobastank, Intwine (Roger zingt nog even een moppie mee) of notabene Di-rect zouden misstaan. Dat levert een paar heel lekkere songs op, zoals Closing The Door en de gelikte radiorocker Brand New, vol gelikte bijna-hairmetal-eighties-koortjes. Di-rect-rock van het zuiverste soort, geknipt voor de radio. Daartegenover staan dan weer een aantal mindere goden, met de verschrikkelijk obligate clicheballad She (inclusief strijkers) als dieptepunt. Een beetje minder TMF mag van mij ook wel, denk ik dan (ter vergelijking: bij MOMI was ie allang door het raam gefrisbeed). Boven de streep blijft echter een goed debuut staan, en een puike basis voor de toekomst.

Huh, hoe, wat?!?! Ik ben volledig de kluts kwijt. Er ligt een fonkelnieuwe CD van Poison Idea op mijn bureau en ik begrijp er niets van. Hoe heb ik dit kunnen missen? In eerste instantie dacht ik nog even aan een verzamelaar of bijelkaar geraapt stapeltje B-kantjes, maar het betreft hier toch echt helemaal nieuw materiaal. Ik schaam me diep dat ik er niet van op de hoogte was dat deze hardcore-giganten dertien jaar na de laatste officiële plaat met iets nieuws komen. Dat ze heel af en toe nog eens optraden wist ik wel, een jaar of drie geleden heb ik me nog de ballen uit de broek staan schamen tijdens één van de slechtste optredens ooit. En dat de - letterlijk en figuurlijk - grote man achter de band (Pig Champion - dát is nog eens een mooie naam voor je kinderen) afgelopen winter het loodje legde was mij ook bekend. Dat de beste man overigens nog de leeftijd van 48 haalde mag een klein wondertje heten, hij was met zijn 250 kilo met recht de grootste man in de hardcore. Dat dit nieuwe album tevens de definitieve afsluiter is van de roemruchtige band lijkt onvermijdelijk. Zelfs de titel Latest Will And testament toont aan dat Pig Champion al door had dat het leven niet lang meer zou duren. Ik heb voor de gelegenheid meesterwerk Feel The Darkness (1990) weer eens uit de kast gehaald en de nieuwe plaat doorstaat de vergelijking prima. Zelfs nu de band veranderd is van een verzameling dikke kwade alcoholisten in een groep halfbejaarde dikke alcoholisten lijdt de muziek daar geen moment onder. De metalen riffs zijn nog steeds (of beter: eindelijk weer) moddervet en ook op deze leeftijd zijn de grote mannen nog even boos op alles en iedereen. Een fijn idee dat er met dit album een waardig afscheid is van een band die twintig jaar lang de hardcorescene kleur en inspiratie heeft gegeven.

MySpace vind ik aardig om eens een indruk te krijgen van een bandje, maar meer dat dan is het doorgaans niet. Eén MySpace-site bezocht ik de afgelopen tijd regelmatig: die van Milan Polak, gitarist extraordinaire uit Oostenrijk. De afgelopen anderhalf jaar bracht hij een nieuw instrumentaal album uit en een rerelease van een al redelijk bejaard instrumentaal album. Allebei de albums zijn met grote regelmaat in mijn cd-speler en mp3-speler te vinden. Toen de rerelease uitkwam was Polak al druk bezig met een album mét zang. Momenteel is hij nog aan het shoppen voor een deal, maar als ik een platenmaatschappij had wist ik het wel: meteen tekenen die hap. Van de fragmenten op de MySpace-site kon ik al niet genoeg krijgen, en dat geldt ook voor de EP die hij in afwachting van een deal in eigen beheer heeft uitgebracht. Polak is er in geslaagd de gitaristische krachtpatserij te beteugelen ten faveure van de liedjes en blijkt bovendien over een fraaie bluesy-rauwe stem te beschikken, die bij tijd en wijle aan Chris Cornell (Soundgarden, Audioslave) doet denken. Ook muzikaal zijn daar wel overeenkomsten te vinden. Net zoals met diverse andere grote acts, trouwens. De vijf songs zijn buitengewoon gevarieerd, maar ademen in elke maat de voorliefde voor klassieke hardrock, met stevige bluesy riffs in een strakke, droge productie. Polak weet dat te combineren met verrassende ingrediënten, zoals het a capella intro van "Difference", het gierende outtro van "Favorite Vice" of de akoestische solo aan het einde van "Hero". Deze EP heeft één groot nadeel: nu kan ik helemáál niet meer wachten tot het volledige album met dertien tracks uitkomt...