Chad VanGaalen - Skelliconnection

En toen voelde ik in één keer de behoefte om te zoeken naar een foto van Chad VanGaalen. Gewoon, plotsklaps, terwijl ik ergens halverwege zijn nieuwe cd Skelliconnection was. Waarom heb ik dit normaal eigenlijk nooit bij een artiest en wist ik nu niet hoe snel ik het VuurVosje op moest starten om te zien hoe deze man eruit ziet. Wat verwachtte ik hiermee te bereiken? En wat verwachtte ik te vinden? Een raar wereldvreemd mannetje? Ik snapte mezelf niet zo goed, maar nadat ik mijn honger naar beelden gestild had, was ik wel een stuk rustiger. Raar. Chad bleek heel normaal te zijn. Normaler dan zijn nieuwe album je zou doen verwachten. Skelliconnection een zooitje allegaar noemen is namelijk zachtjes uitgedrukt. Chad schetst liedjes zoals anderen kliederen op een leeg vel papier en na vijf minuten krassen en tekenen het blad weggooien omdat het niets is. Met dit verschil dat Chad zijn schetsen opneemt en uitbrengt op cd voorzien van zijn eigen schilderijen op de hoes. Het schijnt dat hij een voorraad heeft van honderden songs. Als dat zo is, dan is VanGaalen een grote pestkop, want hij geeft ons met deze tweede plaat er maar vijftien, die samen net veertig minuten duren. De insteek van de nummers mag dan nogal lo-fi zijn, VanGaalen maakt met de grote diversiteit aan genres die hij aansnijdt op Skelliconnection wel een cd die elke draaibeurt weer verrassend en fascinerend en bovendien meer dan eens aan Jeff Buckley doet denken. Blijf uit de buurt van de Mississippi, Chad!

Zeg er het uwe van...