Comets on Fire - Avatar

Met nog in het achterhoofd het relatief grote succes op Lowlands van het jaren zeventig rock verse adem inblazende acts als Raconteurs en Wolfmother en het daar stevig en overduidelijk op voortbordurende Mastodon is Comets on Fire stiekem een bandje dat hier mooi tussen past, al vallen ze meer in de psychedelische/blueshoek. Hun vorige cd Blue Cathedral, die zo goed als één grote doldrieste spacerock bende met hier en daar een klein streepje rust omdat de heren het anders zelf niet vol zouden houden. Drummer Utrillo Kusher had het op plaat al zwaar, in de kleine zaal van Paradiso werd het - hoe goed hij ook is - een nog grotere uitputtingsslag voor hem. Blijkbaar vonden ze zelf dat er ook meer aan echte liedjes gewerkt moest worden, want op hun nieuwe cd Avatar hebben ze voor gekozen om het doldrieste in zekere mate te beperken. Het maakt Avatar tot een meer toegankelijker plaat dan zijn voorganger. Alleen dub ik nu al een week of zo of ik het ook een betere plaat vind dan Blue Cathedral. Op zich is het wel leuk hoor die liedjes, maar dat doldrieste dat had toch meer, dacht ik. Tot ik Blue Cathedral en Avatar achter elkaar ging draaien. Toen zag ik het licht. Avatar is - op de beetje morsige productie na helaas - gewoon een stuk beter. Het stroomlijnen van de gekte en ruimzittend muilkorven in zeven psychedelische trips, die slechts eenmaal korter duren dan zes minuten maakt Avatar precies tot de juiste plaat om tussen de in de eerste zin genoemde bandjes in te nestelen. Als je van doldriest houdt tenminste...

Zeg er het uwe van...