Death SS / The Order

Op zich is het wel knap dat een band me tegen zich in weet te nemen nog voordat ik de cd binnen heb. Het is vijf Italianen gelukt. Ze noemen zich met een wel heel groot gebrek aan historisch besef Death SS. Het SS schijnt te moeten verwijzen naar de oprichter van de band Steve Sylvester, maar de keuze blijft bizar. De bijgevoegde foto helpt ook niet veel trouwens, want daar staan vijf meneren nogal boos te kijken, in leren pakkies met stoer bedoelde uitsteeksels en ijzeren beslag, en zijzelf met veel te veel make-up en maskertjes. Muzikaal mag het dan óók niet helemaal mijn pakkie an zijn, het blijkt een mix van gothic, metal, industrial en glam die behoorlijk goed in elkaar zit. Opener "Give Em Hell" is onvervalste marsmetal, maar verderop komen er orkestrale stukken en volop industrial details voorbij. In "Another Life", een Alice Cooper-achtige ballad, klinkt er plots een fraaie, kalme piano. De productie was in de vaardige handen van Fabrizio V. Grossi (Glenn Hughes, Starbreaker), dus dat zit ook goed. Met iets minder rare uitdossingen zou de muziek meer aandacht trekken. Dat zou zeker verdiend zijn, want hoewel niet alles even verrassend is op deze CD is 'ie beslist goed genoeg voor een luisterbeurt.

Uit buurland Zwitserland komt The Order. Waar Death SS al een jaar of dertig bezig is, is Son of Armageddon het debuutalbum voor The Order. Niettemin hebben drie van de vier heren in deze band al twintig jaar samengespeeld, onder andere in Gurd - waarvan ze meteen het logo hebben meegenomen. Alleen de bandnaam en zanger wisselen nogal eens. Zanger is hier Gianni Pontillo, ook zanger bij Pure Inc. Muzikaal is The Order het volstrekte tegendeel van Death SS: het is recht-voor-zijn-raap-metal. Vette riffs, beukende drums en een vervaarlijk brullende zanger. Het ontbreekt helaas nogal aan de afwisseling op dit album. Na de eerste maten kun je moeiteloos voorspellen hoe het verder gaat. Opmerkelijk is wel de rol van zanger Gianni Pontillo. Zijn stem heeft in de rustiger passages een bluesy klank die je doet vermoeden dat hij in een WhiteSnake-achtige band aanzienlijk beter tot zijn recht zou komen. Luister maar eens naar de powerballad "Loved Died". De man heeft meer in huis dan het gebrul in de meeste songs. Het AC/DC-achtige intro van "As One Tonight" doet vermoeden dat de rest van de band dat ook eens zou moeten proberen. Een stapje terug in snelheid voor twee stappen vooruit in kwaliteit, zeg maar.

Zeg er het uwe van...