Declan O'Rourke - Since Kyabram

De mannen horen aan de bar, de vrouwen en kinderen aan de tafels en stoelen eromheen. Zo speelde zich het leven - naast het werken - veelal af. In deze pubs werd ook geregeld muziek gemaakt: spontaan en uit het hart. Elk dorp had zijn eigen pub en elke stad had er een veelvoud van. Ik heb het dus over Ierland. Wat de muziek betreft is er weinig veranderd. Wie er wel eens een rondreis heeft gemaakt zal het beamen. Er kan een man (of vrouw) alleen zijn die zijn kunsten vertoond, maar het kan evengoed een band zijn of zelfs een heel orkest. Soms is het georganiseerd, maar ook vaak niet. Van de meesten zul je buiten de kroeg nooit meer iets horen, maar heel soms gaat het anders. Zo had het zomaar gekund dat je in een pub aan de beroemde Temple Bar in Dublin Declan O'Rourke, de man waar het hier over gaat, hebt zien spelen. Op zijn debuutalbum Since Kyabram - in een andere versie overigens al in 2004 in Ierland verschenen - brengt hij een mix van folk, singer-songwriter en melancholieke popmuziek waar de prachtige stem van O'Rourke begeleid wordt door een gitaar, een viool, dan weer een heel orkest, maar plots is hij ook weer kwetsbaar zonder begeleiding helemaal alleen. Wat de nummers gemeen hebben is dat de 28-jarige Ier de elf nummers nogal achteloos uit zijn mouw lijkt te schudden. De liefhebbers van Damien Rice (horen we overigens ooit nog eens iets van hem?), David Gray en Luka Bloom zijn bij deze getipt. Er is een nieuw fenomeen, nu ook buiten Ierland.

Zeg er het uwe van...