Espers - II

Het kwam doordat ik maar met een half oor zat te luisteren dat ik dacht dat het Philadelphiase folkcollectief weer een cover-cd opgenomen had. Net als hun vorig jaar verschenen EP the Weed Tree waarop ze covers deden van onder andere Blue Öyster Cult en Nico. Het gitaartje in het openingsnummer "Dead Queen" doet me in de eerste minuten namelijk wel heel erg denken aan Led Zeppelin's "Stairway To Heaven". Dat zou inderdaad best mooi kunnen klinken in een folkversie van Espers. Maar "Dead Queen" het is dus wel degelijk een eigen nummer. Ik bedacht me na een paar draaibeurten dat je eigenlijk II (zo heet het nieuwe beestje van Espers) eens aan Ritchie Blackmore zou moeten laten horen. Dan hoort hij ook eens dat je wel degelijk heel smaakvol op middeleeuwse leest geschoeide folk kunt maken, zonder dat je al spelend in maljots een lachertje maakt van jezelf. II staat namelijk in tegenstelling tot het gereutel van Blackmore wel bol van de spanning. Dit tweede album van Espers met eigen nummers is in verhouding tot de eerste titelloze boreling wel een tikje harder, maar de nummers zijn grotendeels nog steeds smaakvol ingetogen. Toch jengelt er her en der een elektrische gitaar aardig hard en spookachtig door. Zoals bijvoorbeeld in "Widow's Weed". Hierin gaat een heel bataljon snaarinstrumenten onder leiding van de gitaar, de strijd aan met de zijdezachte stem van Meg Baird, die in de laatste minuut het zwijgen wordt opgelegd. Ik vind het ronduit knap hoe hier een brug weten te slaan tussen moderne noise met oude invloeden. Dat zoeken naar balans tussen heden en verleden gebeurt vaker (en smaakvol) op II en maakt het zeker ook niet tot een easy-listening folkplaat, maar wel tot een indringende luisterervaring.

Zeg er het uwe van...