Lambchop - Damaged

(City Slang / V2 )

Soms, als ik alleen een film zit te kijken, waar ik niet genoeg inzit om in weg te zakken, maar die goed genoeg is om niet weg te zappen, pak ik mijn gitaar. Dan probeer ik te spelen zoals William Tyler in het nummer "Paperback Bible". En aangezien ik niet kan zingen, prevel ik wel eens wat teksten zoals Kurt Wagner dat doet. Het resultaat lijkt in de verste verte niet op Lambchop, al was het maar omdat ik niet de geniale vondst gedaan heb om letterlijke quotes uit een radioprogramma, waarin luisteraars proberen om spullen met elkaar te ruilen, achter elkaar te zetten. Ik ben dan ook een prototype recensent, de mislukte muzikant. Een mislukte muzikant die met tranen in de ogen kan luisteren naar werkjes als Damaged, de nieuwe Lambchop. Damaged is Wagner meest persoonlijke album tot nu toe. Hij komt uit een periode met veel ziekte en dat heeft zijn weerslag op het album. Damaged is niet bepaald een dansplaat, al maakte Wagner die sowieso al nooit. Maar ondanks de reflectieve teneur zit er een zekere lichtheid in Damaged. De ziekte is overwonnen en Wagner kijkt vooruit. Dat levert het gevoel van een puike herfstdag op. De sjaal moet om, maar het zonnetje schijnt en de herfstbok smaakt goed. Op elke Lambchop plaat, vrijwel altijd toch al van een ongekend hoog niveau, bevat minstens een nummer, dat je echt bij de strot grijpt en je bijna doet huilen van schoonheid. Op de vorige plaat was dat "Gettysbury Address", hier is het al eerder genoemde "Paperback Bible". Zo bloedstollend mooi. Dan dank je God op de blote knietjes dat Wagner beter heeft mogen worden. En als hij vervolgens beloofd om nog meer van dit prachtigs te maken, dan laat ik de gitaar staan en blijf ik recensent. En laat ik nog een traan vallen om "Paperback Bible"...