Lowlands 2006 - Vrijdag achteraf

Toch begon onze dag in de Alpha en daar begon onze dag goed. Om twee uur betraden de voormalige kantoorklerken van Wolfmother het podium en ze hadden eigenlijk maar een paar seconden nodig om ons te overtuigen. Gitarist/zanger Andrew Stockdale en zijn twee maten zijn snel wijs geworden en weten donders goed dat je een nummer als "Woman" op dient te dragen aan alle vrouwen in Amsterdam. Dat vinden de mensen mooi en dus geef je ze dat, ook al zit je twee meter onder NAP in de polder. Misschien daarom ook versneed Wolfmother hun seventiesrock net wat grover dan op hun debuut-cd. Het maakte ze in ieder geval tot een opener die ervoor zorgde dat voor half drie de eerste kleine moshpit al gesignaleerd werd en inderdaad: iedereen was goed wakker.

Misschien hadden de heren van Wolfmother even een moppie mee moeten spelen in de Grolsch met Matisyahu, want die stond daar ondertussen te dromen en het duurde lang voor hij het publiek wakker kreeg. Pas toen zijn voortreffelijke gitarist gas gaf begon de tent te springen en bleek Matisyahu's reggea toch minder voorspelbaar. Jammer dat dat maar twee nummers duurde.

De rest van de tijdelijke inwoners van Biddinghuizen stond te dromen bij Mew, waar we nog een staartje van meepakten. We hadden het er over en kwamen tot de conclusie dat deze vier langzaam hier ook doorbrekende Denen in dezelfde categorie vallen als Spinvis. Of je vindt het briljant, of je vindt het helemaal niets. En we concludeerden dat dat goed was, want van die half-om-half-acts zijn er al meer dan voldoende. Mew was duidelijk beter op zijn plek dan in de Melkweg die toch wel een stuk kleiner is dan de India; hun muziek heeft ruimte nodig en kreeg dat hier.

Dat geldt minder voor Spinvis. Die heeft een standje rock en een standje theater op zijn gitaarpedalen en kan zo overal wel uit de voeten. Vandaag haalde hij het standje rock uit zijn rechtervoet en dat was ook wel nodig om de hele Bravo te overbruggen. Het werd zo wel een fijn feestje. Bovendien was het fascinerend om te zien hoe divers de mensen waren die door de hele tent verdeeld alle teksten van Spinvis als gehypnotiseerd mee stonden te prevelen. En dat waren er veel. Of het nu "Smalfilm", het pittige "Flamingo" of het met fikse beats opgesierde "Kus me dan en bijt m'n tong af" was, Spinvis doet het beter dan verwacht op Lowlands.

Dat we Orson en Fun Lovin’ Criminals links lieten liggen vanwege respectievelijk te saai en dat trucje kennen we wel en ervoor kozen om Razorlight te gaan bekijken, betaalde zich niet uit. Dat zanger - en volgens de hijgerig aankondigende podiumpoes Janneke Riplet een sexgod - Johnny Borrell na tien minuten al zijn shirt uit deed, deed ons weinig. De veel te hard afgestelde bas - ik had medelijden met het securitymeisje dat tussen twee luidsprekers weg stond te trillen - maakte dat het voor ons al snel een geluidsbrij die voor ons onverteerbaar was.

Dan kunnen ze beter een voorbeeld nemen aan Zero 7. Dat was een van de weinige concerten op de eerste dag - het enige? - waar je zonder oordopjes kon staan luisteren. Een verademing. En ze brachten hun muziek - waarbij saaiheid altijd een beetje om de hoek loert - inderdaad overtuigend. Sia Furler had blijkbaar niet op zo’n hoog podium gerekend, gezien haar korte rokje dat nog al eens opwaaide als ze weer eens een mal danspasje deed. Maar haar enthousiasme was hartverwarmend en de bijdrage van José Gonzales gloedvol. Nog fijner dan op The Garden en dat was meer dan verwacht. Ook veel beter dan op cd waren The Dead 60’s. Waar hun debuut-cd klinkt als een matte verzameling te vlug op cd gezette demo’s die heen en weer dubben tussen ska en rock komen de heren live veel beter uit de verf. En de nieuwe nummers die de band speelt laten horen dat het ze op een volgende cd niet weer zal gebeuren dat het een laffe prak wordt.

Dan breekt het glorieuze moment aan voor de Blue Grass Boogiemen aan in de snikhete Lima. Voor een afgeladen tent spelen ze blue grass traditionals en covers en maken iedereen van vooraan tot achteraan vrolijker dan vrolijk. Al hebben ze ook een teleurstellende mededeling voor ons. Hun eerste cd is uitverkocht, en de rest is helaas nog volop te koop. Glorieus wordt het helemaal als de heren onder het motto: 'You can only play at Lowlands when you have three fiddles in a band' een tweede en derde viool van stal halen. Het dak kon er niet af, maar het tentdoek stond eng strak. De Bravo slopen was ook het idee van Opgezwolle. Maar dan met vette beats. Zelf verkondigden ze dat hun optreden pas echt de opening van Lowlands is. Ehm nou vooruit mannen. Je verstaat geen pest van wat ze - in het Nederlands - rappen, maar de beats zijn wel zo vet dat een goede douche met Palmolive na afloop geen overbodige luxe is. Dope van begin tot eind.

De dreunen van Opgezwolle rijken net niet tot de India. Gelukkig maar, want de fragiele beentjes van Finn Andrews hadden het vast begeven. Getooid met de ondertussen vast smoezelig geworden hoed - wij vermoeden dat deze gewoon niet meer af kan en hij tegenwoordig zittend slaapt - laat Andrews met zijn nieuwe band horen dat Nux Vomica niet voor niets bedolven wordt onder vele lovende woorden. Zeker het eerste deel van hun optreden was zoals we het graag zien. Divers en dynamisch met een grote iele frontman is de band toe aan een uitverkocht Paradiso. Doordat we wat te lang bleven hangen bij The Veils werd het onmogelijk om ook nog maar een glimp op te vangen van Bloc Party. In de verte zien we iets wat op een neger lijkt, maar dat wisten we dankzij jnnk al. Maar het deel van File Under dat minder onder de indruk van The Veils was wist ons te verzekeren dat we op de verkeerde plek stonden. Waar Razorlight schromelijk te kort schoot liet Bloc Party horen hoe ze tot een bijna perfecte festivalact verworden waren.

Dat geloven we best natuurlijk, maar wij hadden honger! Falafel dan maar? Ja! Helaas was het ook bij deze tent stervensdruk. Mensen, ga toch meer vlees eten! Een kleine dertig minuten wachten op een regular zakje balletjes is toch wel een beetje teveel van het goede. Enig voordeel is wel dat we direct naast de falafeltent naar binnen konden schuiven bij Gorefest en zo voor de afwisseling eens fijn vooraan stonden. Onder het motto Zwart, Hard en Glorieus knalden de Zeeuwen hun metal (Wij zijn Gorefest. Wij maken Death Metal) dwars door het tentdoek van de India. Zo jaren negentig, maar ook zo ehm fijn. Ik had zelf meer met het technischer Pestilence en hun blafgrunt, de monotone gromgrunt van Jan-Chris de Koeijer weer eens mijn kortgesschoren coupe te laten trillen voelde goed. Mooi moment was toen ik naar links keek en ene vijftiger zonder oordoppen met een enorme smile op zijn smoel met een wegwerpcamera foto's zag maken. Gorefest is voor iedereen, ook voor jou.

Toen maakten we een kleine fout om Snow Patrol niet te gaan zien. Van T-tusz en Gr.R. vernamen we dat het een geweldig optreden was met een Gary Lightbody in bloedvorm. Toch verbaast het ons niet echt, want Eyes Open is op maat gemaakt om een tent als de Grolsch van voor tot achter in beweging te brengen. En dat ze dat gelukt is verbaasde ons niets. Net zoals het sms-je dat we van Dubbel Mono kregen over Placebo: 'Mat, pas bij "Black Eyed" reageerde het publiek. Brian Molko kan alleen verknipt goeie liedjes maken.' Dat was niet raar gezien de laatste cd's van Placebo. Molko is veels te gelukkig en vroeger was alles beter.

Ondertussen speelde Hard-Fi voor ons nummers van hun album Stars Of CCTV. Gedegen en gedreven, maar toch miste er iets in hun hele optreden wat ze van gedegen en gedreven naar briljant en amusant zou brengen. Dat lukte eigenlijk pas met een lange versie van "Seven Nation Army", maar als je hiervoor een cover nodig hebt van een andere band heb je toch stof tot nadenken.

Niet dat we ons verveelden, we hadden we wel meer van verwacht. Dat hadden we niet van The Knife. We konden hen bijna niet zien. Zij konden ons niet zien. Met dank aan het zwarte gaatjesgordijn dat opgehangen was in de India. Het maakte hun optreden tot iets raars, surrealistisch, waar we op weg terug naar huis even over na moesten denken of we het wel geweldig vonden. Moe waren we in ieder geval wel van een dagje zappen op Lowlands.