Misery Index - Discordia

De discipline Chongg ran, bedacht door een volgeling van Confucius en later uitgewerkt in een klooster in Bhutan (ligt tussen China en India), is een vorm van concentratie waarbij volkomen leegte wordt gekoppeld aan een hoger bewustzijn. Bij de eerste oefening moet je zwart en wit tegelijkertijd voorstellen, zonder dat het grijs wordt. Tot mijn schrik blijkt dit inderdaad zeer lastig te zijn. Daarna volgen nog moeilijkere exercities zoals het spelen van denkbeeldige potjes schaak en het uiteindelijke doel is de ultieme verrijking van de menselijke geest. Het tweede album van Misery Index, getiteld Discordia, vergt ook de nodige concentratie om er achter te komen dat achter al het geweld dat op je afgevuurd wordt, ingenieuze structuren en een staaltje van geniale songwriting schuilgaan. De band met twee ex-leden van Dying Fetus in de gelederen speelt furieuze death metal met een behoorlijke grind inslag. Zanger Jason heeft meer een hardcore-strot dan een klassieke grunt en tezamen met de no-nonsense mentaliteit van deze heren zorgt dit voor een uitgekookte combinatie. Veel muzikale raakvlakken komen voorbij, maar hoe langer ik luister, hoe meer ik het idee krijg dat ik naar het iets (en echt maar een ietsie) minder technische en experimentele broertje van Cryptopsy zit te luisteren. En dat is waarschijnlijk niet eens bewust. Gewoon twee bands die meedogenloos tekeer gaan en zwart van wit kunnen scheiden, zonder dat het grijs wordt. Het luisteren van dit album kan dan ook als volwaardige oefening gezien worden voor de verruiming van je hyperbewustzijn.

Zeg er het uwe van...