Sol Seppy - The Bells of 1 2

Je hebt het niet gezien, maar geloof mij maar als ik je zeg dat ik vanmiddag even een hoogstwaarschijnlijk lachwekkend vreugdedansje gemaakt heb. Nadat ik ongeveer anderhalve maand op zoek geweest was naar de cd van Sol Seppy vond ik 'em zo maar in een keer terug. Of beter Bor vond 'em terug, want ik had The Bells of 1 2 naar nu blijkt verstopt in een hoesje van een cd die voor hem bestemd was. Ik was dus heel blij dat de cd weer terug was. Je moet weten dat ik voordat ik een cd verstuur naar een van de door jullie "geliefde" schrijvertjes ze bijna altijd even proefdraai. Even kijken welke snuiter ik er mee lastig ga vallen. Na het proefdraaien van deze cd van de van oorsprong Australische dame van Engels/Griekse origine, die in het dagelijks leven Sophie Michalitsianos heet, was voor mij al wel duidelijk dat hier sprake zou kunnen gaan zijn van een korte, maar heftige relatie tussen haar en mij. Alleen werd die relatie nog wel heel veel korter dan ik verwacht had, doordat ik het cd-tje zomaar kwijt was. Tot vanmiddag dus. Nu ben ik, na een draaibeurt, al weer verliefd. En jij vast ook als je bijvoorbeeld "Slo Fuzz", het een mengelmoesje van Massive Attack en Portishead zult horen dat des te naarmate het nummers vordert steeds venijniger wordt. Of als Sophie over simpele, maar zeer doeltreffende pianoloopjes op ijle, beetje Sinead O'Connor-achtige wijze zingt zoals in "Injoy". Of het dreigende met beats en elektronica doorspekte "Move". Prachtig gewoon. Ik snap wel dat Sparklehorse' Mark Linkous er jaren terug al als de kippen bij was om haar te vragen met hem mee te spelen bij live-optredens en bij te dragen aan Good Morning Spider en It's A Wonderful Life. Inderdaad, dat is niet de minste artiest en zijn ook niet de minste platen en dat geldt nu dus ook voor Sophie Michalitsianos en haar debuutalbum.

Zeg er het uwe van...