The Hidden Cameras - Awoo

Awoo! Er is een nieuwe van The Hidden Cameras. Dus ben ik blij-blij-blij. Met alle respect, maar het werd ook tijd. De vorige was namelijk alweer uit 2004. Sinds ik kennis maakte met hun tweede album "The Smell Of Our Own" heb ik een zwak voor deze Canadezen. Tijd dus voor een vreugdedansje bij de release van Awoo. De nummers zijn uit duizenden te herkennen: het orkestrale, de power, de koortjes. Het muziekland waarin ze wonen ligt vast gebakend tussen The Beach Boys en Belle and Sebastian geproduceerd op de Wall Of Sound -wijze zoals die bekend werd door Phil Spector. Maar ik ben nu dus blij-blij-blij, ook al is deze release Awoo dan ook geen echte verrassing. Het is wederom een herkenbaar album geworden vol met nummers om mee te neuriën en blij van te worden. De orkestrale muur lijkt echter nog meer aanwezig, de liedjes zijn nog vrolijker, meer dansbaar en de viool lijkt op een eigenwijze manier zijn weg te zoeken. Ik zal clichés als de perfecte zomerplaat vermijden, want ook een plaat als Awoo kan in mijn ogen de sneeuw in de winter laten smelten. Ik word er zo vrolijk van als een sneeuwpop met een lekkere wortelneus. Veel meer wil ik er eigenlijk niet eens aan toevoegen. Ook dit album van The Hidden Cameras is te gek of zoals je wilt een album om een vette glimlach van te krijgen, maar dat zal al wel duidelijk zijn.

Zeg er het uwe van...