Long Winters - Putting The Days To Bed

Nog niet zo lang geleden was ik aanwezig bij het enige optreden dat Buffalo Tom in lange tijd gaf in Nederland. Kort daarop zag ik The Tragically Hip voor de tigste keer, maar voor het eerst in jaren. Deze maal in Tivoli. Bij die concerten realiseerde ik me pas weer eens hoe goed ik die twee bands vind. Ik verbaasde mezelf door bijna alle Buffalo Tom liedjes nog steeds mee te kunnen zingen, terwijl het toch wel in de vorige eeuw geweest moet zijn dat ik voor het laatst een album van hen draaide. Ze zitten goed verstopt in mijn grijze massa, maar als je ze triggert dan komen ze er uit. Misschien dat het door deze golf van sentimenten komt dat ik sinds de eerste draaibeurt van Putting The Days To Bed, het nieuwe album van The Long Winters, de neiging heb het bandje van spil John Roderick met hen te vergelijken. Die neiging zal zeker versterkt worden doordat Roderick qua stem me best vaak aan Gordon Downie en Bill Janovitz doet denken, waar hij een beetje tussenin heen en weer schippert. Bovendien maakt hij liedjes waarvan ik het idee heb dat ik ze me ga herinneren als ik ze live ga zien. Of het nu dit jaar is of over tien jaar, ik wil ze mee zingen en zal het doen. Dat de liedjes op Putting The Days To Bed ook nog iets REM-erigs in zich mee hebben maakt dit alleen maar sterker en het album nog leuker. Stiekem is die John Roderick al best een grote.

Beluister voor de gein eens het nummer 'Scared Straight'. Ik ben bang dat ze dat nummer nooit zullen kunnen toppen. En als ze dat wel doen, dan ben ik voorgoed FEN!

wist niet dat Long winters op Fargo zaten tegenwoordig:)!!!

Munich! Dat zeg ik toch ;-)

Zeg er het uwe van...