Even dacht ik: What the fuck gebeurt hier nou weer! Daarna dacht ik: statische elektriciteit. Maar voor de zekerheid spoel ik het nummer terug en luister nog een keer. Weer dat gekke geluid, twee keer statische elektriciteit op hetzelfde moment in een liedje, dat kan niet. Dus ik luister nog een keer het hele nummer en doordat ik zo aandachtig luister en de teksten nu ook mee krijg weeg ik dat ik zojuist de allereerste ducttapesolo ooit gehoord heb! Boris McCutcheon zingt in "Pilgrim" liefdevol over zijn oude auto die alleen nog rijdt door de rollen duct tape die hij gebruikt heeft om de onderdelen aan elkaar te plakken. Prachtige vondst en zeer toepasselijk dus ook, deze solo. Boris McCutcheon is sowieso wel een man van details. Het zijn de kleine dingetjes in zijn americana-liedjes die Cactus Versus The Blue Demon tot een bijzondere cd maken. Soms zitten ze in de instrumentatie, soms in zijn teksten, maar ze zijn er zo ongeveer in elk nummer op deze cd wel een keer. Wat dat betreft mogen we Lucky Dice wel op onze blote knieën danken dat ze weer (zij zijn ook de drijvende kracht achter de verovering van Nederland door Shane Alexander) een bijzondere rootsmuzikant hier op de markt brengen. Een die er voor kiest om niet bang te zijn om variatie aan te brengen in zijn muziek en gerust over de grenzen van de americana heen koekeloert. Het maakt dat ik voor het eerst in tijden weer eens langere tijd naar een americanaplaat geluisterd heb zonder dat ik er kriegelig van werd.

De eerste CD van Alexisonfire is zo’n plaatje dat ik niet over de huiskamerspeakers hoefde te draaien. De spaarzame melodieuze stukjes gingen nog wel, maar wanneer het geschreeuw begon (zo ongeveer om de drie seconden) werd ik al snel naar mijn koptelefoon of studeerkamer verbannen. De zeer succesvolle opvolger Watch Out! was al iets toegankelijker maar nog steeds voorzien van een zeer hoge brulfrequentie. Overigens wel een zeer goed te pruimen stukje screamo in een tijd dat vooral de wat zoetsappigere emobandjes de boventoon voerden. Anno 2006 voert de Canadese band in het thuisland de hitlijsten aan met de nieuwe CD Crisis en is er wel het een en ander veranderd. Het aantrekken van een nieuwe drummer was bijvoorbeeld helemaal geen slechte keuze, met als resultaat veel gevarieerdere ritmes dan voorheen en extra stukje peper in den reet. Daarnaast komen nu alle drie (!) de zangers ongeveer even vaak aan de beurt, waardoor de plaat veel meer één geheel is dan zijn voorgangers. Vooral het onnodige gekrijs is beperkt of verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor meer melodie. Niet vreemd dus dat alles heel wat toegankelijker is geworden en daardoor aanslaat bij een groter publiek. Tekstueel zou er nog iets aan gesleuteld kunnen worden (riep daar iemand ‘kazig’?), alhoewel het op sommige nummers juist erg goed uitpakt. Ach, wat zeur ik toch, Crisis is gewoon een dijk van een plaat die je zonder al te veel poespas een pluim moet geven.

'Zei iemand Hood?', vroeg de kleef. Inderdaad, iemand zei daar Hood. En dat begreep ik best dat Peter Hood aanhaalde toen hij een attenderend postje maakte over Ensemble's titelloze tweede plaat. Ik had zelf ook al in de planning staan om deze mannen uit Leeds aan te halen. En Mùm zou ik eigenlijk ook moeten noemen. Verschil is wel dat Ensemble in tegenstelling tot wat de naam suggereert eigenlijke een eenmansband is van de in Canada residerende multi-instrumentalist Olivier Alary en wat dromeriger klinkt dan Hood. Toch doet Alary niet alles alleen op de cd. Voooral voor de vocalen maakt hij gebruik van de diensten van anderen. En dat leidt tot hele mooie resultaten, met als allermooiste de samenwerking met Cat Power's Chan Marshall. De zes minuten die "Disown, Delete" duurt behoren zonder twijfel tot de mooiste liedjes van dit jaar. Alary tokkelt nonchalant op zijn akoestische gitaar, voegt spookachtige elektronica toe uit zijn laptop en daarover heen zweeft Chan als een goedaardig wit wief. Als je dan weet dat Björk maar al te graag met Alary samenwerkte voor haar cd Medusa, verbaast het je een stuk minder dat het nummer een soort van Björk-achtige gloed over zich heeft. Een andere opvallende combinatie is die met Lou Barlow in "One Kind Two Minds". Het is dat ik wist dat Lou het zingt, anders had ik hem niet herkend. Het eerste waar ik aan moest denken toen ik "One Kind Two Minds" hoorde was "Chasing Cars" van Snow Patrol, één van de liedjes die ik wel mooi vond op Eyes Open. Maar wel in een glitchy laptopversie dan natuurlijk. Na een paar knallende platen uitgebracht te hebben is Ensemble weer een typisch Fat Cat-plaatje. En één van de mooiste die ze tot nu toe uitbrachten.

De stilte wordt doorbroken door het indringende gedrein van de deurbel. Onverwacht bezoek? Op dit vroege tijdstip? Dan staat ze voor me. Haar tengere gestalte rillend in de stromende regen. De regendruppels op haar gelaat kunnen niet verhullen dat ze heeft gehuild. Altijd op zoek naar liefde, maar zelden geluk. In haar stad lijkt de ware onvindbaar. Altijd de laatste. Degene die overblijft. Alleen. Maar het is beter alleen te zijn dan eenzaam. Althans, dat zegt ze dan tegen haarzelf. 'It's just a matter how I define my state of mind. Today is a good day.' En zo ziet ze haar leven voorbij gaan als een aaneenschakeling van ontmoeten en afscheid nemen. Afscheid als keuze. Afscheid zonder keuze. Onverwacht. 'Today you should turn twentyfive.' En ondertussen blijft ze zoeken naar troost. Is de liefde dan slechts troost? Een rustpunt onderweg? Is het juist de schuldige? Of is het misschien het eindpunt van de reis? Vragen. Antwoorden heeft ze niet. Ik ook niet. Ik zoek met haar mee.

How to get to Fivepoints
Make a wrong turn you'll know
...
Halfway with high hopes
Of love

Anna Ternheim levert met Separation Road in navolging van haar eerder dit jaar in Nederland verschenen prachtdebuut Somebody Outside het volgende hoofdstuk in haar zoektocht af. Alweer een stap voorwaarts, is ze nu halfweg de route naar haar absolute meesterwerk.

Nou zit hij tegenwoordig bij een andere platenmaatschappij, dus het kan best zijn dat Prince er zelf weinig mee van doen heeft gehad, toch vind ik het raar dat er alweer een Best Of... verschijnt van hem. Volgens mij is die plaat namelijk ondertussen al wel een keer of drie, vier verschenen. Bovendien, zo'n compilatie is toch nooit de ultieme verzamelaar,. Zeker niet als je probeert alle hits op één cd-tje te persen. Dat past bij iemand met een oeuvre als dat van Prince toch niet. Dus maakten ze er deze keer maar een dubbel-cd van, maar ook dan past het blijkbaar niet. En daarnaast: de singles van the Minneapolis Midget waren niet per definitie zijn beste tracks. Daarom snap ik ook niet dat er op Ultimate plaats ingeruimd is voor Prince zijn versie van "Nothing Compares 2 U". Zelfs de grootste Prince-fan zal de versie van Sinèad O'Connor altijd verkiezen boven die van His Royal Badness. Niet alleen dat is raar, toen ik aan het turven sloeg kwam ik er tot mijn verbazing achter dat er maar liefst vier nummers van het toch niet bepaald bijzondere Diamonds and Pearls op Ultimate staan en bijvoorbeeld maar één van Parade. Raadselachtig dat de keuze van dat album beperkt blijft tot alleen de extended versie van "Kiss". Extended versie zegt u? Ja, inderdaad: extended versie. De platenmaatschappij is namelijk wel zo slim geweest om Ultimate toch interessant te maken voor fans: het tweede cd-tje staat vol met remixen die tot nu toe alleen maar verkrijgbaar waren op 12". Nu ja, dan koop je als Prince-fan - onder protest - toch maar deze verzamelaar en geef je de eerste cd aan je neefje of nichtje. Hoort 'ie ook gelijk eens hoe goed Prince wel niet was in de jaren 80 en het begin van de jaren 90.

Waarschijnlijk herken je een gelijksoortige situatie wel. Je kent niemand op een feestje, niemand is ook oprecht in je geïnteresseerd, maar eerder weggaan doet het niet goed bij de gastheer. De enige keuze die je hebt is om de tijd uit te zitten en er het beste van proberen te maken. Soms komt het dan toch nog goed, en ontmoet je mensen die op het eerste gezicht niet interessant leken. Een andere keer gaat het minder, en zeg je bij het afscheid dat je het zo naar je zin hebt gehad terwijl je neus groeit. Zo is het ook een beetje met Nightclub Of The Eternal, het tweede album dit jaar al van The Howling Hex. Als je binnenkomt op het feestje van Neil Michael Hagerty val je midden in de sessie. Er is geen voorstellings- of gewenningsronde, het is meteen hard werken om te proberen te begrijpen wat het trio je wil vertellen. Er is psychedelica, een opdringend gitaarspel, een tegendraads ritme en een vuig bluesgeluid uitgevoerd in nummers waar in zes tot bijna acht minuten de clou verteld wordt. Ruimte om bij te komen is er niet. Na de vele draaibeurten kom ik dan tot de conclusie dat het toch best een fijne cd is, maar dat ik blij ben niet wekelijks zo'n feestje te hebben. Maar dat laatste blijft natuurlijk wel even onder ons.

'Some people make things, others destroy things'

Volgens de Wikipedia is de tactiek van de verschroeide aarde een militaire tactiek waarbij in gebied dat aan de vijand moet worden opgegeven alle zaken van militaire en economische waarde vernietigd worden. Vooral wanneer er voldoende achterland is, zoals bijvoorbeeld in Rusland, kan een dergelijke tactiek zeer effectief zijn. Het is de tactiek die Amplifier toepast aan het begin van hun nieuwe cd Insider. Langzaam draaien ze de versterkers open en al binnen de eerste minuut van de drie die het instrumentale "Gustav's Arrival" duurt verbranden ze het grootste deel van wat zich in mijn hersenen genesteld heeft onder het kopje ROCK met een uitroepteken. Goedemorgen wat een binnenkomer! Als al die andere namen van bands waar ik van onder de indruk was verbrand zijn begint het volgende karwei.

'Some things are incomprehensible, some things are simply inexpressible'

Het erachter liggende deel vullen met alleen maar de naam Amplifier. Zo van: dit is ons hok, de rest: ongezien de tyfus. Dat klinkt lomp, maar toch doet dit drietal uit Manchester dat uiterst geraffineerd. Na deze eerste overwinning gaan ze op strooptocht en veroveren kwab voor kwab de rest van je grijze massa. Onherbergzame gebieden waar andere genres nestellen. Ook dát behoort hen toe, vinden ze. En gelijk hebben ze! Oh, wat ben ik blij dat ze maar met zijn drieën zijn. Een tweede gitarist erbij zou Amplifier ondraaglijk maken, vrees ik. Het is juist de balans tussen Sel op gitaar/zang, Matt op drums en Neil op bas die hun sound zo grandioos maakt. Kom maar op mannen, beuk nog een keer op mijn trommelvliezen.

'Dripping in ecstasy, dripping in ecstasy'

Toen Eric Clapton het in 2003 noodzakelijk vond om de wereld lastig te vallen met een homage aan Robert Johnson, bleek dat een matige coverplaat op te leveren die vooral door de vettige productie niet veel draaibeurten van mij gekregen heeft. Nu Rory Block varieert op de titel van Eric Clapton's plaat (Me and Mr. Johnson) door drie jaar later een eigen eerbetoon aan de legendarische bluesman The Lady and Mr. Johnson te noemen, lijkt op voorhand alles gerechtvaardigd om deze plaat volledig af te kraken. Maar zowaar, The Lady heeft het gepresteerd om een meer dan aardig product af te leveren. Dertien van de naar het schijnt negentwintig bewaard gebleven songs van Robert Johnson krijgen een eigen invulling, waar de "Lovin' Whisky"-stem van Rory Block en haar fijne slide de nadruk krijgen. Gelukkig probeert Rory Block niet krampachtig de klassieke bluestracks eigentijds te maken. Dat zou zowiezo een gotspe zijn, want tijdlozere songs dan "Walkin' Blues", "Me and the Devil Blues" (hier "Me and the Devil" genoemd) en "If I Had Possession Over Judgement Day" (hier "If I Had Possession" genoemd), zijn er niet veel gemaakt. Uiteraard is dit vooral een plaat voor fans van Rory Block, meer dan voor de liefhebber van oude (meer dan zeventig jaar!) countryblues, maar op de idiote verkortingen van de titels na, mag dit een geslaagde plaat heten.

Het is toeval, maar de laatste paar platen waarover ik op deze plek geschreven heb hadden allemaal van die hoge mannenstemmen. Bij het New Yorkse The Rapture ('de verrukking') is het al niet anders. Al kun je die zang veelal beter scanderen noemen, het werkwoord van 'kreet' of mee-awoeën, en is de hoofdrol toch echt weggelegd voor de besmettelijk leuke hoekige gitaarlicks. De baanbrekende voorganger Echoes uit 2003 stond nog vol met 'dancepunk', maar dit Pieces Of The People We Love bevat voornamelijk een handvol nummers met verrukkelijke gitaardisco ("Don Gon Do It", "The Devil", "Whoo! Alright-Yeah Uh-Huh", "Get Myself Into It"), waarin volgens goed New Yorks DFA-gebruik flink wat koebellen en woodblocks worden afgeranseld en de gitaren heerlijk staccato worden aan- en afgeslagen. Al met al, het groovet als een tiet. Persoonlijk ben ik daar erg blij mee, want Echoes mag dan destijds nog zoveel geprezen zijn, ik zette dat album niet gauw voor m'n lol op. Deze wel, weet ik vrij zeker, want hij is vergelijkbaar met de albums van The Killers, LCD Soundsystem of de The Bravery: die bevatten ook telkens een paar ronduit geweldige dansnummers. Alleen al die heerlijk schmierende gitaar aan het slot van "The Devil" is goud waard. En ach, dat de niet-dansbare helft van dit album verder niet zo catchy is als Echoes, ook al zijn hiervan wat songs geproduceerd door Danger Mouse... Moet ik daar nou over gaan zeuren? Boeiend... Alsof The Killers zo'n perfect album afleverden. U vindt mij lekker op de dansvloer.

Het is half acht in de ochtend, eigenlijk belachelijk vroeg om een stukje te schrijven. Ik zit echter op een mogelijk telefoontje te wachten. Ik ben nu namelijk een soort van oproepkracht. Vast werk is er even niet. Iets waar ik niet blij van word, de schoorsteen moet tenslotte roken. Het is echter niet anders. Ik kijk naar buiten, de lucht is grijs, soms valt er een druppel. Ik ben echter goedgemutst. Waarom zou ik ook depressief zijn? Ik ben alleen nog wat duf. Ik heb me deze ochtend (en de dagen ervoor) vermaakt met The Year Of The Leopard, de derde cd van de Engelse singer-songwriter James Yorkston. Al is vermaak een beetje een vreemd woord als het over deze droefsnoet gaat. De semi-akoestische liedjes zijn echter wat positiever van inslag dat in het verleden. De geslaagde productie van Paul Webb zorgt er voor dat de sobere begeleiding met een grote diversiteit aan instrumenten de prachtige breekbare nummers optillen tot grote hoogte. Ik geniet, ondanks het vroege tijdstip. Voor de liefhebbers van dit genre heb ik een vervelende mededeling, de portemonnee moet getrokken worden. Het is namelijk een verplichte aanschaf naast andere geweldige releases in dit genre dit jaar van Johnny Cash en Bonnie Prince Billy. De telefoon blijft echter tot acht uur zwijgen. Vandaag is er geen betaald werk, wel een stukje: één over een geslaagd album.

Het verhaal van Refused is er eentje van een band met torenhoge ambities, keiharde vegan straight-edge principes, messcherpe hardcore en dampende punkkelders. Het is ook het verhaal van een band die zichzelf na twee ijzersterke platen en een handvol EP's opblies om nooit meer samen te komen. Deze DVD is een posthume eerbetuiging aan een van de meest eigenwijze punkbands ooit. Ik heb zelf drie keer het genoegen mogen hebben deze band live te zien, en iedere keer weer was ik verpletterd door hun energie en oprechtheid (waarmee ze mij en een paar vrienden meteen een reden gaven om zelf een hardcoreband te beginnen). Gitarist Kristofer Steen was verantwoordelijk voor het maken van deze documentaire, waarbij alle ex-leden aan het woord komen. En wordt er een tragisch beeld geschetst van een band die uit elkaar valt terwijl ze net aan hun Amerikaanse tour zijn begonnen. Zanger Dennis Lyxzén omschrijft het als horrible, en die laatste dagen van Refused zullen inderdaad geen pretje geweest zijn. Gitarist Jon Brännström vertelt openlijk over het moment dat hij tijdens een show instort en niets liever wil dan naar huis gaan. Er volgt een bandmeeting en ze besluiten ermee te stoppen. De band wordt overgehaald om nog een laatste show te doen, in een kelder in Harrisonburg, Virginia. In een afgeladen kelder speelt de band een viertal nummers, totdat de politie ingrijpt en de stekker eruit trekt, net op het moment dat de band het crescendo van hun grote punkhit Rather Be Dead inzet - de song wordt door het aanwezige publiek verder afgemaakt. De beelden spreken voor zich. Kippenvel en tranen in de ogen. De DVD wordt gecompleteerd met bootlegbeelden van alle nummers van hun laatste plaat (waaronder een moment dat Dennis met bebloed hoofd van het podium wordt getild na een aanvaring met een gitaar van gitarist David Sandström, die zich natuurlijk rot schrikt) en de enige twee video's die de band heeft gemaakt, voor New Noise en Rather Be Dead. Deze band zal ik nooit meer vergeten. Refused are fucking dead - long live Refused.

Als ik een pessimistische kijk op de wereld zou hebben en de dingen daarbij ook nog eens wat negatief zou benaderen - als mijn glas kortom altijd halfleeg zou zijn - dan zou ik van Red Thread niet zo heel veel heel laten. Er staat namelijk na een aantal erg aardige, ja, zelfs spannende tracks een aantal rampzalig slechte liedjes op dit album. Zo jammerlijk dat ik tijdens het luisteren al vergat hoe leuk de eerste paar liedjes eigenlijk zijn. En dat ik bijna niet meer kan horen hoe leuk de laatste paar liedjes van het album zijn. Maar hee, zo pessimistisch is mijn wereldbeeld niet en ik ben het positivisme zelve! Mijn glas is altijd halfvol, al heb ik nog maar één slok te gaan. Keith is daarom een keileuke bandnaam (ehm...) en Red Thread is een heel aardig debuutalbum, nadat een eerste ep van deze band de stad Manchester op zijn kop heeft doen staan (als ik de berichten mag geloven, maar hee, ik geloof in het goede van de mens, weet je nog). Keith is géén zoveelste hoekig Engels gitaarbandje, dat is een ding dat zeker is. Keith is indie. Keith is folkpop. Keith is dansbaar. Keith rockt her en der (maar is daar op z'n slechtst, excusez). Keith gebruikt wereldse invloeden (er wordt over een Aztekendrum gerept in het persbericht, ik bedoel maar...). En Keith laat zich niet afschrikken door het experiment. Door al deze stijlen te mixen is Red Thread niet consistent, maar wel een verademing na al die Engelse bandjes die steeds meer op elkaar gingen lijken.

Een Bon Scott-achtig brullende zanger en lekker simpel rockende gitaren openen het album Curses van de Rye Coalition. "Pussyfootin'" is dan ook een track in de beste Datsunstraditie: rauw, ongecompliceerd en en met een tempo dat je meteen te grazen heeft. Later op het album hoor je dat minder terug en is het vooral Foo Fighters wat de klok slaat: een zanger die vooral veel brult, strak met elkaar opgaande bas- en gitaarpartijen en de drums als de grote aanjager van het geheel. Helemaal toevallig is dat niet: Foo Fighters-voorman Dave Grohl zat achter de knoppen, en dat hoor je. Daarmee is ook meteen de Achilleshiel van dit album blootgelegd. Afgezien van bij het eerste nummer doemen steeds weer Foo Fighters-associaties op, hier en daar afgewisseld met Queens of the Stone Age-referenties. Dat kan heel leuk zijn, niet iedere band hoeft immers volstrekt uniek en origineel te zijn. Het ligt er hier echter zo dik bovenop dat je bij de op zich prima uitgevoerde songs continu Dave Grohl voor je ziet. Dan is het mooi meegenomen dat je een grote naam als Dave Grohl kunt gebruiken in de publiciteit, is het mooi dat je in het voorprogramma van de Foo Fighters op tournee kunt en is het lollig dat op de bijgeleverde dvd met live- en behind the scenes-beelden meneer Grohl regelmatig door het beeld wandelt, maar heb je uiteindelijk teveel een (mindere) kopie van Foo Fighters. En daar zitten weinigen op te wachten, vrees ik.

Gisteren zat ik in een friettent een ouwe Yes te lezen [update 2010: dat was een meidenblad] en kwam ik twee volledige pagina's tegen over de Duitse band Tokio Hotel. Uiteraard bevatte het stuk ongeveer evenveel over hun muziek als oud-Hebreeuws klinkers, maar zo gek is dat niet: de bandleden zijn ongeveer even jong als de Yes-doelgroep (plusminus 18), houden van extravagantie en doen het (op de drummer na) erg goed als poster op meidenkamers. Net zo'n band is het Japanse The GazettE. De vijf heren (plusminus 25) zien écht eruit als vleesgeworden hoofdrolspelers uit de betere anime-tekenfilms en Final Fantasy-achtige games (die neusdoek!) en hebben in eigen land een flinke aanhang. De band wordt gerekend tot het Visual Kei-genre, wat zoveel betekent als dat uiterlijk vertoon centraal staat. Welke soort muziek ze spelen, definieert de term niet - in de praktijk is het een mishmash van stijlen, waaronder hardrock, funk, nu- en heavy metal, die gemiddeld feller is dan Tokio Hotel. Ook aan de muziek is veel aandacht besteed. Het gedragen lange "Cassis" is erg mooi, "Discharge" heeft juist weer iets van Slipknot en "Silly God Disco" is wat oud-RHCP-achtig. De stijlwisselingen wennen, maar het is allemaal nét niet super. Kortom, het past helemaal in de Japanse traditie om van alles het beste te jatten, maar nooit all the way te gaan (sommige mensen noemen dat vervlakking). Jammer is dat de teksten Japans zijn (met een beetje Engrish), wat het geheel nog minder concreet maakt. Toch dicht ik deze band wel succes toe: anime is tenslotte ook naar Nederland toegewaaid. The Gazette moet maar eens bij de Yes langs.

Zoals ik al eerder beschreef bij de voorganger Fuckin' A komt het live nooit meer goed tussen het Amerikaanse The Thermals en mij. Zo moest ik het doen met de twee cd's die ze in de loop der jaren hebben gemaakt. Het is nu echter te laat om ze in de originele bezetting te bekijken. Drummer Jordan Hudson stapte vorig jaar op. Het overgebleven tweetal besloot toen maar samen het derde album The Body, The Blood, The Machine op te nemen. Of het nu hieraan ligt of het aantrekken van Brendan Canty (drummer bij Fugazi) als producer, feit is dat het geluid van de band is veranderd. Er dreigt steeds meer zicht te komen door de grauwe geluidsmist die ze op de eerste twee albums optrokken. Het tempo is bovendien omlaag gegaan. Het blijft echter en gelukkig maar boos klinken. Alleen al met de teksten waar hun visie wordt gegevens op de Amerikaanse samenleving met het huidige Amerikaanse regime handelend in de naam van God. De lelijke hoes maakt in ieder geval duidelijk waar het hun om gaat. Live heb ik ze onlangs weer gemist. De vervangende drummer is door gezondheidsklachten echter alweer opgestapt. Als ik goed ritme kon houden dan stuurde in een sollicitatiebrief. Maar helaas.

In de eerste helft van de jaren negentig scoorde Arrested Development joekels van hits met "Tennesssee" en "People Everyday". Helaas waren de positievelingen uit Atlanta na twee albums wel klaar met de hele muziekbusiness. Gefrustreerd hieven ze zichzelf op in 1996. Frontman Speech probeerde het solo nog wel, maar dat werd ook bepaald geen succes. Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan en dus is ook Arrested Development al weer een tijdje bij elkaar. In 2004 maakten ze Among The Trees en nu proberen ze definitief terug te komen aan het front met hun nieuwe cd Since The Last Time en een tour die ze in november naar Crossing Border brengt. Since The Last Time is wel een beetje een raar album geworden. Muzikaal is er weinig nieuws onder de zon, Arrested Development blijft een swingende positief klinkende potpourri rap. Tekstueel is Since The Last Time wel heel erg doorvlochten van verwijzingen naar de manier waarop Speech en co aankijken tegen de muziekindustrie. Je zou bijna denken dat het een conceptplaat is. Zo leest bijvoorbeeld het openings- en titelnummer bijna als de bandbio van een crew die zich miskend voelt en terug zal slaan. Op een positieve manier natuurlijk. Maar in een tijd dat het vast en zeker door Arrested Development beïnvloede en tevens uit Atlanta afkomstige OutKast vet scoort, moet het volgens mij eenvoudig mogelijk zijn dat Arrested Development wederom de waardering krijgt waar ze wel degelijk recht op hebben. En dat kan prima zonder concessies te doen. Niet dat Speech dat ooit zal doen. Hij rapt niet voor niets aan het begin van "Stand": 'It's better to write for ourselves and have no public, then to have a public and have no self'. Met een album als Since The Last Time moeten die twee in principe prima combineerbaar zijn.

Als er een Grammy voor onbegrijpelijkheid zou zijn, dan hadden de heren van The Mars Volta er al een paar thuis staan. En toch is er wel degelijk een rode draad: bandlid Jeremy Ward, die aan een overdosis overleed voordat het debuutalbum kon worden afgemaakt. Het eerste album ging - uiteraard - grotendeels over Ward zelf, het tweede album Frances The Mute ging over het dagboek van een geadopteerde man - een verhaal dat Ward ontdekte en af had willen maken - en het staartje van dat boek wordt gebruikt op studio-album nummer drie Amputechture, naast allerlei teksten over schuld en boete en de teloorgang van de westerse wereld. Wie meer wil weten, kan terecht in interviews met de heren Bixler-Zavala en Rodriguez-Lopez, want uiteindelijk is de muziek het belangrijkste. Die is ook weer redelijk onbegrijpelijk, maar wel fascinerend en op en top The Mars Volta. Opener "Vicarious Atonement" is een vrij trage song waarin het nog niet echt lekker op gang komt, maar vanaf "Tetragrammaton" gaan de heren (deze keer het gehele album bijgestaan door Peppers-gitarist John Frusciante) weer ouderwets loos. Rustige stukken met gedragen koortjes en woeste, jachtige stukken met de hoge stem van Bixler wisselen elkaar continu af in dit stuk van 14 minuten. En zo gaat het het hele album door. Dan weer bijna abstracte soundscapes, dan ineens weer strakke refreinen met bijna gewone hooks, dan weer gekte en onrust, en toch zijn het vaker liedjes - voorzover dat past bij The Mars Volta - dan op Frances the Mute. Dat blijft niettemin mijn favoriete Volta-album. Maar deze komt er verdomd dichtbij. En dat is knap.

De vraag krijg ik maar niet uit mijn grijze massa en het zou fijn zijn als iemand 'em zou beantwoorden. Misschien kan Charlotte Gainsbourg het zelf wel. Heeft ze zelf óók wel eens geschuifeld op "Je t'aime moi non plus", zoals ik dat deed op die vele verjaardagsfuifjes tijdens de laatste twee jaar van mijn lagere school. En zo ja, hoe voelde dat dan om dat te doen terwijl je vader en moeder zingen? En zo nee: meisje je hebt wat gemist! En haal het in! Nu! Alhoewel, het hoort misschien ook wel bij die lagere schoolgeilheid van een jaar of elf, twaalf. Ik kan me in ieder geval niet herinneren na die tijd ooit nog weer eens met mijn armen om een meisje heen geschuifeld te hebben op het liedje van Serge Gainsbourg en zijn muze Jane Birkin. Dat gaat ook niet meer gebeuren ook. Net zomin als ik ga schuifelen op de cd van Charlotte Gainsbourg, de vrucht van hun beiden lendenen. Ik ga nog wel heel vaak aan haar denken, want 5:55 - zo heet haar cd - da's het tijdstip waarop De Jongedame meestal vindt dat ze wel lang genoeg geslapen heeft en even mij een knuffel komt brengen. Sowieso ga ik deze cd nog vaak draaien. Bijvoorbeeld op zaterdagavonden als er toch geen fuck op de tv is en Mevrouw Storm en ik samen een flesje Franse rode wijn soldaat maken. Onschuldige, smoothe pop, dat is wat Charlotte maakt. Niet raar als je weet dat ze samenwerkte met producer Nigel Godrich, de mannen van Air, Jarvis Cocker (Pulp) en Divine Comedy's Neil Hannon. Dan krijg je dat. Maar juist doordat Charlotte er óók is wordt de plaat een betoverende mix van Frans- en Engelstalige popliedjes.

Het was een herfst waarin het allemaal tegen zat. Ik kwam op Hoogeveld terecht en ik kon niet direct aarden op mijn gang. Het meisje waar ik al tijden een crush op had, vertelde me dat ik als een grote broer voor haar was, dus die kon ik verder vergeten en het was permanent rotweer. Ergens in die herfst kocht ik Painful van Yo La Tengo. En zelden was een plaat meer op zijn plaats dan Painful, op dat moment. Uren heb ik liggen zwelgen met de gitaarherrie van Yo La Tengo en in al die jaren daarna, bleef Yo La Tengo in het algemeen en Painful in het bijzonder mijn soundtrack voor de herfst. Ook al maakten ze met And Then Nothing Turned Itself Inside-Out en Summer sun plaatjes die veel te zomers waren voor een melancholieke herfst. Een van mijn favorietjes op Painful in "I heard you looking", een zeven minuten lange sessie van gitaarfeedback. Ira Kaplan op zijn best. Jammer genoeg kwam die kant van Yo La Tengo steeds minder terug in hun muziek, wat bleef was een puike combinatie van de Beach Boys, Velvet Underground en Sonic Youth. De heren en dame van Yo La Tengo hebben een puik gevoel van timing. De herfst staat op punt van beginnen en in de winkels ligt momenteel I'm Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass. Toen ik de cd binnenkreeg maakte mijn hart een sprongetje. Twee nummers van meer dan tien minuten! Dat kon alleen maar betekenen dat Ira zijn gitaar weer teruggevonden heeft! En niets bleek minder waar, want het album opent met 10 minuten gestructureerde gitaargeraas en doet het aan het eind nog eens dunnetjes over. Daartussen is het een eclectisch geheel van popminiatuurtjes, felle gitaarnummertjes en prachtige gloedvolle nummers waar Mark Everett nog een puntje aan kan zuigen ("Black Flowers"!). En waar hoor je nog een euphonium in de hedendaagse popmuziek? Alleen bij Yo La Tengo dus. I'm Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass is een staalkaart in het kunnen van de band en wellicht hun beste werk tot nu toe. De melancholie van de herfst voorbij. Nu maar hopen dat ze die blazers ook meenemen op tour. Uiteraard in november...

En wel op deze plaatsen op deze dagen:
Nov 16 2006 Tivoli Utrecht
Nov 17 2006 Vera Groningen

Ik heb een overdosis gehad. Een overdosis aan cd's met singer-songwriters. Het waren er de laatste tijd teveel, ook al was de gemiddelde kwaliteit hoog. Ik word er bijna depressief van. De pechvogel in deze is Roddy Frame. Hij kan er ook niets aan doen: een kwestie van op het verkeerde moment ergens zijn (lees zijn nieuwe cd in mijn cd-speler). Ik kan het even niet opbrengen om al mijn aandacht te richten op zijn Western Skies. Ik duik weg in een boek, maar ondertussen draai ik de schijf dan toch maar. Tenslotte is het wel de bedoeling dat ik hier mijn mening over geef. Het album kabbelt echter onopvallend op de achtergrond, de thriller die over een seriemoordenaar gaat is spannender. Veel spannender. Als ik tussendoor het boek even weg leg om wat te gaan drinken of te gaan eten, valt het me op dat de songs van Frame wel erg goed in mekaar zitten. Enkele parels zouden zo van Elvis Costello of van de Finn Brothers kunnen zijn. Frame, ooit voorman van Aztec Camera, zoekt het wel wat breder: er is de blues, er is bossanova, er is jazz, maar vooral nummers uit het genre singer-songwriter. De uitvoering is echter meestal vlak: een gitaar en eventueel daaraan toegevoegd drums en bas. Het stoort me alleen dat het allemaal zo gewoon klinkt. Opener "Western Skies" kent nog het gebruik van een marxophone, maar verder is het ver zoeken met de fantasie waar ik zo naar verlang. Maar misschien kan Frame er ook niets aan doen: heb ik de laatste dagen teveel gehoord, staat mijn muts even niet goed of vraagt de thriller teveel aandacht. Ik ben er echter van overtuigd dat dezelfde nummers in een andere meer uitdagende versie zoveel beter tot hun recht waren gekomen. Het had er best in gezeten, gezien zijn staat van dienst.

Ik voelde de ogen van de fietster die me net passeerde in mijn rug prikken, keek om, lachte het meisje toe en zong rustig verder 'Don't want to make you grow numb, If it's not what you thought it was. Legs are for discovering'. Misschien zong ik ook wel een beetje te hard mee op deze zonnige dag. Maar goed, niet kunnen meezingen met Mates of State als ze in je discman zitten is zoiets als een kind een lolly voorhouden en zeggen dat'ie niet mag likken: stom en oneerlijk. Gelukkig kan ik met een gerust hart mee blèren als ik op een zonnige dag door de bossen en langs het spoor van mijn werk naar huis fiets. Op een enkele tegenligger na is er toch niemand die last heeft van mijn hemeltergend valse gezang. Nou ja misschien de reetjes en konijntjes, maar ik kan me niet voorstellen dat deze door het bos struindende diertjes niet óók heel blij zouden worden van de liedjes van het echtpaar Kori Gardner (allerhande vintage orgels en zang) en manlief Jason Hammel (drums en ook zang). Hun indie popliedjes zijn zo godsgruwelijk aanstekelijk dat ze zelfs het meest treurige konijntje nog op zouden vrolijken. Of alle treurige konijntjes in één keer. En ze zouden er spontaan van gaan stampen met hun achterpootjes. Ten opzichte van hun vorige platen is er overigens wel het een en ander veranderd bij Mates of States. Het liedje staat meer centraal dan op voorgangers en ze klinken af en toe zelfs ehm ehm...serieus! Het maakt Bring it Back wel nog fijner dan de eerdere platen, of meer volwassen, om maar eens een term te gebruiken die in dit geval eigenlijk compleet ongepast is.

Omdat wij en onze vriendjes van Cooperative vinden dat er meer gezongen moet worden stelden we enkele exemplaren van Bring it Back beschikbaar om jullie stembanden te trainen. Daarvoor ben je nu natuurlijk al lang te laat.

De voorkant is onmiskenbaar Morr. De letters zijn op z'n duidelijkst als ik weet wat er staat. Google vraagt: 'Bedoelde u Gunther?'. Nee, google, nee. Morr is ook van Electric President. En van Lali Puna. Maar die twee zijn minder pop dan Guther. Guther is met z'n tweeën. Ik kijk naar buiten en blijf kijken. Ik versta alleen de klankkleur van Julia. Julia Guther. Ik kan niet naar haar woorden luisteren, ik luister naar alles. Julia is aanwezig, zonder er echt te zijn. Ze laat me dingen doen. Ze laat me afdwalen. Wacht, Berend is er ook nog. Berend Intelmann. De ex van Julia. Berend pingelt. Julia zingt. Zouden ze nog verkering hebben gehad toen ze in een vakantiehuisje in Zweden deze plaat bedachten? Ik hoor het niet. Julia is niet boos, misschien teleurgesteld, maar Julia is geen meisje. Julia is een dame. Hooggehakt, waarschijnlijk. En Berend, van de pingel en de pongel, die is ook wat gelaten. De plaat klinkt misschien wel als ex-geliefden die vrienden proberen te blijven. Hineininterpretieren. Ik ben aan het hineininterpretieren. Maar ik hoor ook niet waar het over gaat. Ik hoor sfeer. Als er iemand komt eten, zet ik deze plaat op. Niet als ik verdrietig ben. De diepere laag van Berend en Julia zal ik nooit horen. Nooit. Dat is misschien ook maar beter. Sundet is mooi. Vast Zweeds voor zonsondergang. Goed gedaan. Ik luister en dwaal af. Van mezelf, van de wereld, van de muziek, van alles. Heel veel muziek krijgt dat niet voor elkaar, maar als ik uit het raam kijk, weet ik dat Guther het doet.

Oh lieve vrienden! Oh lieve vriendinnen! Warm krijg ik het! Mijn hart bonkt met de seconde luider in mijn borstkast! Mijn huid begint aangenaam te tintelen. Benedikt H. Hermannsson, kom hier, jij IJslands eenmansorkest, ik sla je amicaal op je iele schouder en zoen je op je voorhoofd, vriend.. Dat krijg je als je zo'n mooi openingsnummer maakt voor je plaat als Benedikt H. Hermannsson deed voor Benni Hemm Hemm met "Beginning End". Aanzwellende instrumenten die je geleidelijk met vele armen omhelzen. Naast het gebruikelijker bandinstrumentarium, xylofoon, koperwerk, met het koperwerk meeneuriënde bandleden die toewerken naar het hartverwarmende einde waarna de xylofoon - alleen - nog één nootje mag aanslaan. Om vervolgens in kneuterig IJslands een liedje te gaan zingen en je er achter komt dat het éénmansproject uit 17 leden blijkt te bestaan waarvan ik niet één naam kan onthouden vanwege hun absurde lengtes. Maar Benedikt zingt ook in het Engels en komt dan tot iets hilarisch als "I Can Love You in a Wheelchair Baby". En al die blazers, oh lieve vrienden! Oh lieve vriendinnen! Ze kunnen je ook laten huilen. Triester dan in "Til Eru Fræ" werd er waarschijnlijk nooit geblazen door een zeventienmansorkest. Bijna een Siciliaanse dodenmars waardig, maar gelukkig komt Benedikt je persoonlijk troosten. Het helpt, het helpt goed en tegen alles. Ook tegen mueslivlekken op versgedweilde marmervloeren hoogstwaarschijnlijk. En dan, en dan, en dan komt dat intro dat niet voor niets "Beginning End" nog een keer met net wat andere nuances, maar ik luchtdirigeer de boel soepel naar een einde en buig diep voor de zeventien mannen voor me.

Stel dat ik op 6-jarige leeftijd wel naar mijn vriendinnetje toe was gegaan, nadat ze zo nodig naar Duitsland moest verhuizen. Stel dat ik op 9-jarige leeftijd wel besloten had om verder te gaan met muzieklessen na de blokfluitlessen. Tja, stel, stel, stel. Ik word daar zo moe van. Als je gaat graven in het verleden dan zijn er vaak redenen om dit te doen, bijvoorbeeld als het leven niet lekker gaat. Dit zou je met een therapeut kunnen, maar ook alleen. Er zijn ook mensen die dit dan publiceren, bijvoorbeeld in songteksten. Bill Madden doet dit op Gone, aangevuld met zijn sombere visie op de wereld. Ik hoop dat het allemaal helpt om zijn weg te vinden. Muzikaal zocht hij in ieder geval niet alleen zijn weg. Hij riep de hulp in van Billy Mohler als producer, maar ook als muzikant. Madden valt in de categorie singer-songwriter, maar na het eerste akoestische nummer gaat hij verder m.b.v. een hele reeks muzikanten waaronder Jimmy Chamberlin (ex- Smashing Pumpkins / Zwan) en zijn begeleidingsband bij de Jimmy Chamberlin Complex waaronder de eerder genoemde Mohler. Eerst dacht ik nog dat hij goed geluisterd had naar de solo-albums van gitaarheld John Frusciante (die van de Red Hot Chili Peppers), maar verderop gaat de muziek meer in de richting van Eels. Belangrijkste man blijft echter Mohler die weet hoe je een plaat opbouwt en hoe de nummers van Madden tot hun recht komen. Een fijn besluit dus dat hij Gone ging maken. Ik hoop verder dat het goed met hem gaat, en ons nog meer moois gaat brengen in de toekomst. Ziet de wereld er in ieder geval weer wat mooier uit. En dat is wat Madden, tevens activist en boeddhist, toch wil.

Op het podium een gitaar achter je hoofd bespelen, dat vind ik iets voor de Steve Vais en de C.C. Devilles van deze wereld. De betere gitaargoden en patserige poseurs dus. Totaal niets voor stoere mannen die moeilijke metal maken zoals Mastodon. Toch deden ze het op Lowlands en ik moest er beetje van hoofdschudden in plaats van headbangen. Dat soort fratsen hebben deze vier mannen uit Atlanta toch helemaal niet nodig? Ze hadden het zeker ook niet nodig om het publiek op hun hand te krijgen, zoveel was bij opkomst al wel duidelijk. Want dat publiek wilde maar dolgraag de krakers horen van meesterwerk Leviathan uit 2004 en was razend nieuwsgierig naar nummers van Blood Mountain dat een maand na Lowlands zou verschijnen. Het verbluffende optreden maakte het publiek waarschijnlijk alleen nog maar hongeriger naar deze nieuwe cd en die honger kan nu gestild worden. En poeh, Blood Mountain is stevige overdonderende kost geworden. Kost, die misschien nog wel imposanter (en progressiever) is dan Leviathan. Briljant ook hoe ze met de snoeiharde openingstrack "Wolf Is Loose" gelijk de makke schapen die zeggen Mastodon ook koel te vinden van zich af schudden. Als je hier doorheen bijt is er natuurlijk ook de andere Mastodon, die tegen progmetal aanschuurt. Mij doen ze heel vaak aan Testament uit zijn goede tijd denken, zeg maar tot Souls of Black. Vooral als de gitaristen Brent Hinds en Bill Kelliher het zoeken in fijne uitgesponnen gitaarminiatuurtjes is Alex Skolnick nooit ver weg. Met dit verschil natuurlijk dat Mastodon veel invloeden heeft opgepikt van wat er tussen eind jaren tachtig en nu in de metal is veranderd. En dat is veel. Eén van die veranderingen is dat Mastodon zelf een voorbeeld voor vele anderen geworden is en Blood Mountain laat horen dat dit volstrekt logisch is.

Een toilet dat alleen nog via het podium te bereiken is. Een kroegeigenaar die eigenlijk nog niet bedacht heeft waar de artiest moet staan. Mensen die nog aan het eten zijn, terwijl er opgetreden wordt. Een politieagent die aangeeft dat de deur van het café dicht moet, terwijl in een ander café zelfs ramen ontbreken om het geluid tegen te houden. Het zijn allemaal taferelen die je tegen kunt komen op een avond als de Popronde in de stad is. Elk deelnemend café, kroeg of popzaal boekt uit een lijst van geselecteerde artiesten of bands zijn wens voor de betreffende avond. De entree is vrij en de bezoekers kunnen een eigen ronde door de stad maken. Bands waar normaliter geen kip naar komt kijken krijgen plots wel een zaal vol publiek. Ook dit jaar is er weer een cd ter ondersteuning met een aantal nummers van de deelnemers. De oogst is dit jaar groot met bands als El Pino And The Volunteers, Silence Is Sexy, ET Explore Me, Hospital Bombers, About, Awkward I, Moss, Propeller en Glenister. De cd is voor een heel klein prijsje op de avond zelf te verkrijgen. Het bezoek afgelopen vrijdag aan Nijmegen maakte in ieder geval dat ik de Hospital Bombers op de grote speellijst van deze stad miste, nu met een nummer van Glenister in mijn hoofd zit en eigenlijk een nummer van Mr. Love And The Stallions op de cd mis, maar dat laatste moet ik dan maar goed maken op een volgende Popronde-avond of een normaal optreden. Die gaan uiteraard gewoon door.

Deze cd vind ik werkelijk schitterend. Maar laat ik eerst bekennen dat ik dit stukje helemaal niet durfde te schrijven. Ik vind namelijk dat als je normaal niet zoveel hebt met een genre (in dit geval folk), je zulke superlatieven ook gewoon niet moet gebruiken. Ik bedoel, waar kan ík dit nou mee vergelijken? Ik vind Sufjan Stevens gewoon mooi maar niet hemelbestormend, Animal Collective vage herrie en verder vind ik de meeste americana maar saai ouwelullenspul. Over zoiets zul je me dan ook niet gauw zien schrijven. Maar hoe komt het dan dat ik dit tweede album van Grizzly Bear uit Brooklyn (VS) dat daar wat tussenin hangt zo goed vind? Af en toe ook wat repetitief en suf trouwens, anderzijds voortdurend boeiend en geheimzinnig. Tracks als "On a neck, on a spit" vergen moeite om te blijven luisteren. Maar o, wat zijn "Little Brother", het landerige "Plans" en "Marla" prachtig... Argh, ik weet het niet meer, wat moet ik hiermee?! Yellow House verwart me en confronteert me keihard met de lacunes in mijn muziekkennis. Mijn gevoel zegt me dat dit op voorhand een bijna klassieke plaat is, van een band die 'groot' klinkt, maar ik kan hem nergens mee vergelijken. De Aenima van de folk? Eels en Field Music die samen post-rock maken? Nee, allemaal belachelijk. Ganggenoot erbij gehaald. Bastiaan houdt zelf van zigeunerfolk en Damien Rice, en ik schat in dat hij Grizzly Bear wel leuk vindt. Nou, dat blijkt: we vinden niet alleen allebei dat het ook iets van Sigur Rós wegheeft, na afloop is hij enthousiast en wil hij Yellow House onmiddellijk van me lenen. En Gogol Bordello, Gabriel Rios en Dokaka ook, trouwens. Phew, ben ik dus niet helemaal gek.

Het is een prachtige tegenstelling, zo in onze woonkamer. Aan de ene kant zijn er de katten: één ligt er op de leuning van de stoel, de ander ligt op de zitting. Aan de andere kant zijn er de speakers waar The Kidnappers het bewind voeren met uptempo punkrock waar zanger Beat-it de aandacht naar zich toetrekt met zijn schreeuwzang. Eigenlijk hadden de katten in een wilde bui door het huis achter elkaar aan moeten rennen zoals zij dat vannacht om vier uur deden: slippen, spullen omver lopen, over bed rennen, trap op en trap af. Ik kon er op dat moment even niet enthousiast van worden. Hoe leuk ze meestal ook zijn. Nu liggen ze er dus duf bij. Het Duitse trio The Kidnappers trekt zich er niets van aan, ze raggen gewoon door. Echt origineel is het allemaal niet, het is al zo vaak gedaan, maar energiek is de band die een equivalent vormt met de muziek van The Ramones zeker. Het maakt dan ook eigenlijk niet uit dat het eigenlijke releasejaar 2003 is, destijds uitgegeven als lp Ransom Notes And Telephone Calls - vertegenwoordigd met elf nummers - en de vinylsingle "Zaxxon" - vertegenwoordigd met drie nummers -, maar nu voor het eerst (en alleen nog) op cd verkrijgbaar. De kat op de rugleuning glijdt er halverwege de speeltijd van de cd af, iets dat de ander niet kan bekoren. Het gevolg is dat ze als twee adhd-ers door het huis stuiven. The Kidnappers alleen achterlatend, maar zij hebben al genoeg aandacht gevraagd. Bovendien hebben ze net al een tweede album "Neon Signs" uitgebracht dat vast net zo energiek is als hun debuut.

Toeval bestaat niet zegt men wel eens. Het zou kunnen... Daags voordat ik dit stukje tik zag ik op Holland Doc de documentaire Death On Arrival, over de nadagen van de Sex Pistols. Naast veel live fragmenten uit hun laatste - Amerikaanse - tournee waren ook stukjes van andere bands te zien. X-Ray Specs (beugelbekkie!), Rich Kids (Midge Ure met haar!), Sham 69 (rock 'n roll!), Generation X (een knappe Billy Idol!) en ook wat vage als hippies uitziende Amerikanen. Ondanks dat ik niet erg vrolijk werd van de beelden van een compleet gedrogeerde Sid & Nancy en de triestheid van het arme, grauwe Engeland in de jaren zeventig deed deze docu me toch terugverlangen naar de ouwe punk. Want juist die ouwe punk had iets wat ik bij veel moderne punk mis. De pure, ongepolijste drang tot creëeren als ontsnapping aan het dagelijkse bestaan. Maar vooral ook: schijt aan alles en lang leve de lol. Hoe puberaal en quasi-opstandig ook. Met Wanna Do The Wild Plastic Brane Love Thing? word ik op mijn wenken bediend. The Stabilisers weten met hun muziek perfect de sfeer van gloriejaren van de punk op te roepen. Ze klinken alsof ergens op de M25 de tourbusjes van The Ramones, The Buzzcocks, The Stooges en XTC op elkaar geknald zijn en zij de resten bij elkaar geveegd hebben. De onderwerpen varieren van mislukte liefde, tot - natuurlijk - dronkenschap, fatale vrouwen en pure meligheid. 17(!) niet-langer-dan-3-minuten-popsongs met aanstekelijke refreinen denderen uit de speakers. Live optredens van deze band moeten wel tot een zweterige pogo-parade leiden, want zelfs op mijn bureaustoel kan ik maar nauwelijks stil blijven zitten. Vooral bij mijn persoonlijke favoriet: "Mental illness is good for you". Na de intro van dit stukje is er natuurlijk wel de gewetensvraag of The Stabilisers nog iets weten toe te voegen aan de punk voor de jaren nul. Het antwoord luidt: Neu, niet echt, maar het is wel verrotte lekker!

Ik ben de hele week al zenuwachtig. Mijn pa is met spoed opgenomen in het ziekenhuis, ik verwacht zo langzamerhand wel een vrijgezellenfeestje en door al dat gestress blijft de nieuwe cd van Suffocation maar onaangeroerd liggen, smekend om aandacht. Gelukkig is m'n ouwe heer inmiddels weer thuis, staan er nog geen twintig man voor de deur te gillen en dus de hoogste tijd om nu dan toch eindelijk het laatste wapenfeit van Suffocation, met gelijkluidende titel, aan een aantal kritische luisterbeurten te onderwerpen. Dit is de opvolger van het in 2004 verschenen Souls to Deny, het album dat een ijzersterke comeback inluidde. [Voor de Nightwatchers: Suffocation maakte begin jaren negentig furore met extreme US-death metal en is één van de meest geïmiteerde bands uit het genre. Halverwege de jaren negentig kwam de klad er in en pas twee jaar geleden pakte deze Daywatchers de draad weer op.] Wat meteen opvalt is de warme productie. Geen overbodige digitale bewerkingen, maar veel analoge overbrengers om niet alle details verloren te laten gaan en zo een heel puur geluid neer te zetten. Met zo'n albumtitel lijkt dat ook niet meer dan logisch. Denk echter niet dat er geen vooruitgang is geboekt, want dit is waarschijnlijk het meest meedogenloze en hardste werk dat deze Amerikanen ooit hebben opgenomen en dat overdondert een beetje. De eerste paar keer heb je geen idee wat je overkomt en komt het allemaal wat minder catchy over dan het oudere werk. Niets is echter minder waar! Het geheim wordt pas duidelijk na een aantal draaibeurten. Ongelooflijk intelligente structuren, chirurgische precisie en een overdosis aan originele ideeën maken dit tot een nieuwe mijlpaal in de rijke historie van de band. Ik kan niet wachten om de nieuwe nummers live te horen. Aanschaf verplicht.

Ik ben een hamsteraar. Vind ik een artiest erg goed, dan is het een kwestie van tijd voor alles van die artiest in m'n cd-kast staat. Zo kan het dat ik van een aantal artiesten meer dan 50 cd's heb. Bij G. Love is dat nog niet het geval, maar dat is alleen maar omdat hij nog geen 50 albums hééft. Met veel plezier schoof ik Lemonade, album nummer zeven, in de cd-speler. Van de lijst met gastmuzikanten, van Love's vaste maatjes Jack Johnson en Donavon Frankenreiter tot Blackalicious en Ben Harper werd ik ook niet onrustig. Die samenwerkingsverbanden zijn niet per definitie interessant, maar Gareth Dutton alias G. Love heeft vaker gastmuzikanten op zijn albums gehad. Niettemin haalt dit album het niet bij de meeste andere van zijn albums. Het duurde even voor ik doorhad waarom: er staan geen uitschieters op. Waar er bij voorgaande albums steeds twee of drie instant-vrolijkheid-brengende songs tussen stonden kabbelt het op dit album allemaal gemoedelijk voort. Er staat geen "Cold Beverage" op, geen "Stepping Stones" of "Rodeo Clowns", geen "Booty Call" of "Astronaut". En dan krijg je hetzelfde euvel als bij Jack Johnson: het is allemaal best aardig, maar na vijf songs heb je het wel een beetje gehad en blijft de cd er vooral in zitten omdat je te lui bent om naar de cd-speler te lopen. Laten we het er maar op houden dat Love een luchtig zomerplaatje gemaakt heeft. Maar van mij mag het volgende keer wel iets minder licht en luchtig...

Ik heb er schoon genoeg van. Sinds we het lapje braakliggende grond achter ons huis omgevormd hebben tot iets dat verbluffend snel op een echte tuin is gaan lijken, vinden alle katten uit de buurt het nodig om er te schijten en te pissen. Elke morgen als ik naar de schuur loop om de fiets te pakken, komt de stank van verse kattenpis me tegemoet en overzie ik de gegraven loopgraven. Planten vinden het óók niet leuk namelijk dat gezeik over hun bladgroen. Verder is het best gezellig hoor, webloggende buren, maar het zou fijn zijn als hun huisdieren hun behoefte doen waar ze wonen. Katzenschreck geprobeerd, koffiedik ook, net als gaas; niets helpt om die - verder best lieve - beesten te weren. Nu heb ik wat anders bedacht! Ik zinspeel er op om maar eens een stereo aan te sluiten op de bewegingsmelder van de schuurlamp. En in de cd-speler van die stereo stop ik dan de nieuwe Slayer, Christ Illusion. Iets zegt me dat dat katten niet zo leuk zullen gaan vinden. Zeker niet nu Dave Lombardo weer teruggekeerd is op het oude nest. Het maakt Slayer weer tot de angstaanjagende van zich af blaffende - en als het moet bijtende - afgetrainde hond waar katten respect voor hebben. En het wel uit hun hoofd laten om te proberen hem een kras op de neus te zetten. Christ Illusion doet meer dan eens denken aan de goede oude tijd van Reign in Blood en in mindere mate South of Heaven. Hard, strak, dwars en wars van aanpassingen excelleert Slayer als en weet ik weer waarom ik tegenwoordig zo de kriebels krijg van de mietjes van Metallica. Eens zoeken naar mijn soldeerpistool en mijn oude stereo op de vliering. Dat zal ze leren die katten! En anders hun baasjes wel.

Het is nu echt zover: we zijn op het eindpunt van een ontwikkeling gekomen. Wat zo mooi mid jaren 90 begon als een rockend alternatief voor de grunge- en punkrockgolf van die periode is nu zelf verworden tot een vermoeid commercieel monster zonder tanden. Ik heb het over emo, het subgenre waar ik zoveel voor voelde maar waar ik me de laatste tijd meer en meer aan erger. Dat krijg je als je alle urgentie, woede en waanzin laat verwateren middels groots opgezette stadionrefreinen en doorsnee metalriffjes. Het Britse District bedoelt het allemaal goed, mixt op een tactische manier brede hairmetal grootsheid met stuwende emo-intimiteit en een snufje jaren 80 wave, maar klinkt geen seconde bevlogen of spannend. Geen moment wordt er afgeweken van de inmiddels platgetreden paden die eerder en beter bewandeld zijn door bands als Brazil, From Autumn To Ashes en Hundred Reasons. Nee, District zoekt de veilige middenweg op en levert een plaat af die die iedereen al eens gehoord heeft. Het contrast met een oprechte posthardcore-band als het vorige week besproken Feverdream kan niet groter zijn. Waar zij gepassioneerd en eerlijk klinken, klinkt District vooral veilig en commercieel uitgekiend. Trap er niet in zou ik zeggen.

Van alle ex-Genesis-leden is Steve Hackett de laatste jaren verreweg de meest productieve. En samen met Peter Gabriel ook wel de meest interessante. Zijn vorige, klassieke, cd Metamorpheus vond ik dan wel niet geweldig, Hackett probeerde in ieder geval wel wat anders dan van hem verwacht werd na het meer rockgeoriënteerde To Watch The Storms. Dat dat dan niet een spekkie naar mijn bekkie is, wil niet zeggen dat ik geen waardering heb voor zijn immer durende zoektocht naar andere, onverwachtse, wegen. Want dat heb ik zeker wel. Met Wild Orchids kiest Hackett ervoor om een cd uit te brengen die hoogstwaarschijnlijk - vergeef het me als ik er naast zit, ik ken ook niet alle van de ruim twintig door hem uit gebrachte cd's - de meest diverse is die hij tot nu toe uitbracht. Van breeduit rockend ("Ego & Id" en "A Dark Night in Toytown"), oosters ( "Waters of the Wild"), folk ("Set Your Compass"), tot romantisch klassiek ("She Moves in Memories") en een opvallende Bob Dylan-cover ("Man in the Long Black Coat"), Hackett vlecht het zonder moeite - en zonder dat je je gaat ergeren aan de diversiteit - aan elkaar met zijn kenmerkende stem en zoals altijd tot in de puntjes verzorgde gitaarwerk, dat in het romantische en het oosterse liedje overigens afwezig is. Al met al is Wild Orchids een ambitieus werkje geworden van een oude rot in het vak. Het zal me benieuwen wat Hackett volgende keer uit de hoge hoed tovert, deze cd is in ieder geval op zijn plek als 250e uitgave van platenmaatschappij Inside Out.

De fase van samenwerken met anderen lijkt voorlopig nog niet afgesloten. Na werk met Tortoise, Matt Sweeney en een groep sessiemuzikanten uit Nashville (op The Brave and the Bold, Superwolf en Bonnie Prince Billy sings Greatest Palace Music) is Will Oldham nu bij The Dirty Three uitgekomen. Met een aantal van hen (en met zangeres Dawn McCarthy van Faun Fables) heeft hij op IJsland The Letting Go opgenomen.

De prachtige desolaatheid van dat eiland past weinigen zo goed als Bonnie Prince Billy. Na de covers die hij met Tortoise opnam, de songs-met-rafels waartoe Matt Sweeney hem inspireerde en de gelikte Nashville-versies van zijn eigen liedjes, heeft Oldham een balans gevonden tussen zijn songs anno I See A Darkness en die op opvolger Ease Down The Road. De zwartgalligheid van de eerste plaat vind je niet terug, maar de melancholie is er des te sterker. Opener "Love Comes To Me" start met strijkers die gelikt klinken, maar waarover de stem van Bonnie Prince Billy even breekbaar klinkt als altijd. Wat dat betreft is er niets veranderd en hetzelfde geldt voor de teksten. Het gaat nog steeds over onzekerheid, wankele liefdes, ongrijpbare gebeurtenissen en herinneringen die boven komen drijven. Liedjes die lekkere pijn doen, zoals we van de voormalige Palace Brother gewend zijn.

Zie overigens dat je de gelimiteerde 2CD-versie te pakken krijgt. De tweede CD bestaat uit een soort Lost Blues deel 3, getiteld Little Lost Songs met B-kantjes, singlewerk en dergelijke.

Okay, ik had natuurlijk net mezelf getrakteerd op iLiKETRAiNS die op hun debuut-cd Progress Reform hadden laten horen dat post-rock met een zanger die meer dan drie woorden in een liedje zingt best goed samengaat. Daarom deelde ik mezelf ook maar New General Catalogue, de debuut-cd van Redjetson toe. Eens kijken of deze zes Londenaren het ook voor elkaar hadden gekregen om post-rock met zang goed te combineren. Redjetson bleek zelfs bevriend met iLiKETRAiNS, dus ik had goede hoop. Helaas, blijkt niets minder waar. Het kan zijn dat het komt doordat ik behoorlijk onder de indruk was van de combinatie post-rock/zang bij iLiKETRAiNS, dat ik me stierlijk ga ergeren aan de wankele en iele stem van zanger Clive Robert Kentish, maar het lijkt me stug. Kentish legt het eigenlijk in elk nummer met zang af tegen de drie gitaristen, bassist en drummer. En dat is best spijtig, want muzikaal is er toch weinig mis met Redjetson. Muzikaal gezien sluiten ze meer dan aardig bij een band als Explosions in the Sky. Alleen die zanger, grmbl, die verziekt mijn luisterplezier, elke draaibeurt weer. Toch heb ik wel hoop dat ondertussen het een en ander misschien wel in positieve zin veranderd zal zijn. De opnames van New General Catalogue stammen namelijk al uit 2004. Met een beetje geluk heeft de band zich nóg verder ontwikkeld en hopelijk geldt hetzelfde voor zanger Clive Robert Kentish. Dan zijn we namelijk wél een imposante post-rockband rijker. Nu niet, helaas.

Als iemand enthousiast is over een cd dan vind ik dat geweldig. Vooral als die enthousiasteling mijn eigen vader is. Het gaat om Bruce Springsteen's cd We Shall Overcome -The Seeger Sessions-, songs van origine van één van de helden van mijn pa. "De DVD is ook erg leuk," was de laatste enthousiaste toevoeging van de man waar de platenindustrie niet rijk aan wordt. Als de CD afgelopen is dan volgt er als een vast patroon een cd van Johnny Cash of eentje met Ierse traditionals door David Kincaid. De collectie laat trouwens ook weinig anders over. Als ik Songs Of The Blackbird thuis draai denk ik meteen aan mijn pa. William Elliott Whitmore, een man die nog eens weet wat roots zijn, opent namelijk met "Dry" gespeeld op een banjo. Het volgende nummer stapt hij over naar de akoestische gitaar met begeleiding van piano en drumgeroffel. Hierna gaat hij terug naar de banjo en dan weer naar de gitaar. Sombermansliedjes waar een mens niet vrolijk van wordt. De titel van het album en de sombere hoes gaven het ook al aan. Als dan na een instrumentaal nummer Whitmore komt met een meer uptempo banjonummer "Lee County Flood" weet ik het. Dit kon mijn pa inderdaad wel eens mooi vinden: een beetje blues, een beetje folk, een beetje soul, een beetje gospel en vooral heel veel gevoel voor traditionals zonder die nou letterlijk te verwerken. Mijn enige bezwaar is dat een kleine 31 minuten wel wat kort is voor een volledig album, maar ik weet wat ik meeneem bij het volgende bezoek aan mijn vader. Deze cd, ik ben benieuwd of ik het goed ingeschat heb.

Woeps, er is zojuist een nieuwe patiënt binnengekomen voor de afdeling Megalomane Toetsenisten. Geen metaltoetsenist deze keer, meer een jazzmegalomaantje. Frank Lucas heet hij, en hij is leerling geweest van Jordan Rudess, toetsenist van Dream Theater. Vandaar ook het nummer "A note to Jordan" op dit album. Dat leerlingschap hoor je qua stijl niet terug op dit album, want zoals gezegd is het allemaal nogal jazzy. Lucas schreef ook alle songs en huurde drummer Chuck White en bassist Steve Edsey in om het een en ander op de plaat te krijgen. Heeft dat ergens toe geleid? Nou, eerlijk gezegd niet. Lucas gaat enthousiast allerlei toonladdertjes op en neer, White en Edsey begeleiden dat onopvallend maar vakkundig. Het blijft voor mij echter oeverloos gepingel dat steeds weer hetzelfde klinkt. Ik krijg dan ook ernstige Bruce Hornsby-associaties bij dit album. Hij kan goed piano spelen, hij is vast geliefd als filmcomponist en geen documentaire zal ten onder gaan aan zijn gepingel op de achtergrond. Maar o wat is het gruwelijk saai allemaal. Hier en daar is een kleine Billy Joel-achtige opleving te horen en wordt het zowaar even vrolijk, maar binnen enkele minuten schuift het weer de hier-schrikt-niemand-van-zone in. Knap gedaan hoor, maar o zo saai...

De Polen van Sandstone hebben in elk geval iets meer pit. In navolging van landgenoten Riverside proberen zij nu ook voet aan de grond te krijgen buiten hun geboorteland. Met het debuutalbum Looking for myself zijn daar best mogelijkheden voor, al zal dat zeker minder makkelijk gaan dan bij Riverside. De lange songs (zes songs van samen 55 minuten!) zitten namelijk wat al te netjes binnen het progidioom: de ritmesectie volgt voortdurend de door de toetsen gelegde basis en de gitaar volgt nogal nadrukkelijk de zanglijnen. Of de zanglijnen volgen de gitaar, dat kan ook. Zanger Marcin Zmorzynski gaat nergens de fout in, maar erg bijzonder is zijn stem ook niet. Ook muzikaal is het allemaal prima verzorgd, hoewel de productie iets minder is dan we van progbands gewend zijn. Looking for myself is een verdienstelijk debuut, maar buiten de kring van echte prog-diehards zullen ze niet echt opvallen. Iets meer avontuur zou al een heel stuk schelen, dus ik schrijf ze nog zeker niet af.

Als Obelix die als kind in de ketel met toverdrank viel, zo omschrijft Melle de Boer, zanger en liedjesschrijver van het Haagse Smutfish, zijn relatie met de minder prettige kanten van het leven. Een ellendige jeugd, gevolgd door een zo mogelijk nog ontluisterendere overgang naar het volwassendom zorgden ervoor dat De Boer niet een van de meest gelukkige mensen op aarde is. Maar - geluk bij een ongeluk - wel eentje die zijn onzekerheden, woede en angsten heeft weten om te zetten in even schone als zwarte americana, de muzieksoort waarin Smutfish grossiert.

Vorig weekend was ik in Parijs en ging ik in de FNAC shoppen. Toch weer een errug leuk popplaatje gescoord, Love Again van het eveneens Franse One-Two. Die plaat is officieel ook in Nederland uit, maar je hoort er geen hond over. Komt het door de belachelijke bandnaam (die al eens eerder gedoemd was)? Toch niet door de schattig Engels-met-een-Frans-accent gezongen teksten? Love Again wordt vermoedelijk net zo'n doorslaand succes als de Amerikaanse invasie van Irak. Ach, één troost: ze zijn niet de enige. Vorig jaar vielen er nog net geen gewonden bij de genadeloze flop van het debuut van Field Music. En het was nog wel zo'n aardig album. Met van die hooggezongen viool-gitaar-piano-pop. Als The Futureheads die Magic Numbers-liedjes zingen. Met een singletje waarbij de beperking de kracht vormt. Niet meteen hapklaar, maar toch fijn. De 'wel aardig'-factor ligt voortdurend op de loer, maar het is allemaal wel voor úw lol, weet u. De drie kernleden van Field Music vinden het namelijk wel best zo. Fuck succes! Het plezier, dat telt. Hun twaalvenvijftig eerdere bandjes ploften allemaal te vroeg uiteen en daardoor bleven allerlei luchtige liedjes en b-kantjes op de plank liggen, waaronder "You're Not Supposed To" en "Test Your Reaction". Negen daarvan zijn nu gebundeld tot het slechts 25 minuten durende Write Your Own History en dat is eigenlijk net zo leuk geworden als het debuut, met hooguit nog wat meer koortjes. Dat kun je zowel positief als negatief opvatten.

Soms zit je zo goed te zappen, alhoewel dat met de nieuwe netindeling nog niet helemaal is gelukt, dat je alle doelpunten van de wedstrijd ziet die je half volgt, je weet wie de moordenaar is van de Engelse detective die tegelijkertijd wordt uitgezonden en je pakt ook nog even de erotische scene mee van een film die voor de overige 89 minuten het kijken niet waard is. Dan is het leven goed. Het Canadeze Fuck The Facts past op Stigmata High-Five, hun debuut voor Relapse, dezelfde techniek toe. Want waarom zou je een heel nummer maken dat één geniaal idee bevat als je ook alleen dat ene superidee kan spelen. En daar plak je er dan een heleboel van achter elkaar en dan krijg je een heel vet album! Alleen maar sublieme grind-, death- en hardcore-momenten die elkaar afwisselen met ontelbare breaks en de meest onmogelijke tempowisselingen. Keyboard, priegelgeluidjes, feedback, belletjes en microfoongekraak, alles mag worden gebruikt zolang het lekker klinkt. Muziek moet experimenteel en progressief zijn, er zijn geen regels. Als een vrouw net zo kan rochelen, ronken en schreeuwen als een man, zoek dan niet verder en laat haar alles vol brullen. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die dan al na de eerste minuut afhaken, maar ik druk op repeat om nogmaals naar deze ultieme zappexperience te luisteren.

Rowwen Hèze: Poëtische podiumbeesten
Amsterdam wordt op deze dag, zoals gewoonlijk, bevolkt door hordes toeristen die je ogen uitprikken met de paraplu’s die ze op deze miezerige dag hard nodig hebben. In de buurt van de Melkweg is de sfeer echter zonniger en kan ik de zachte g al horen.

Het is vandaag dat Rowwen Hèze de nieuwe cd Rodus en Lucius presenteert. Daarvoor zijn bussen vol met trouwe aanhangers uit Limburg gekomen. Voordat de band het nieuwe materiaal aan het publiek laat horen, mag de pers bij toerbeurt met de mannen praten. Onder hen deze verdwaalde Friezin.

Je moet maar durven. Uit Seattle komen en schreeuwen dat je de heetste nieuwe band bent uit de stad. Omdat je gekozen bent, voor Pearl Jam, als het beste wat de stad te bieden heeft. Nu is de glorie van Pearl Jam al jaren tanende, dus zo moeilijk moet dat dus niet wezen. Wellicht dat Maktub daarom aan de stoelpoten van Pearl Jam durft te zagen. Ze toerden overigens al met Coldplay , Dave Matthews Band en Earth Wind and Fire, dus ze kennen zelfs meer grote bands. Maar als u bovengenoemde namen ziet, dan weet u wellicht meteen uit welke hoek Maktubs wind waait. Die van de FM vriendelijke radiorock volgens Amerikaanse leest. Geen Prikkierock, maar gladder. Veel gladder. En met een vleugje soul, want zanger Reggie Watts is van Afro-Amerikaanse oorsprong, zoals dat politiek correct heet, en dat hoor je. En dat geeft de muziek ook ietwat meerwaarde. Voor de rest doet opgang wat voor veel Amerikaanse FMrock/pop platen geldt; de (potentiële) singles zijn aardig (20 Years, Promise Me), maar voor de rest is het volstrekt inwisselbare meuk. Waarmee ze vooralsnog niet uit de schaduw van de acts, waar Maktub voor opende, komen. En dat zijn ook al geen toppers (meer)...

Als ik zo om me heen kijk dan hebben veel mensen hun muzikale voorkeuren bepaald in de puberteit. Ik ben wat dat betreft een vreemde eend in die bijt, want bij mij is dat constant in ontwikkeling. Als ik een bepaalde muzieksoort niets vind dan wijt ik dat aan mijn eigen tekortkoming en moet ik meer mijn best doen. Toch lukt dit dan niet altijd. Dit is ook helemaal niet erg, want er blijft genoeg over. Eén van de beste manieren om mijn kennis te verbreden blijkt achteraf de zogenaamde tapecirkels te zijn waaraan ik deelnam. Dit was het rondsturen van zelf samengestelde tapes binnen een groep muziekliefhebbers, in dit geval in de nieuwsgroep nl.muziek. Later werden dit cd's. Ik heb sindsdien een zwak voor leuke verzamelaars. Ik wil blijven ontdekken. Nieuwe labels willen nog wel eens starten met een verzamel-cd om de eerste aandacht te trekken. Ik koester ze meestal. Er is er nu één die niet in de winkel te koop is, maar in zijn geheel op internet te downloaden is voor niets! Als je er dan bovendien een hele fijne cd voor krijgt met alternatieve rock, new wave, grunge, lofi en wat er nog meer voorbij komt die bovendien erg goed opgebouwd is dan is dit een soort van Godsgeschenk. Het nieuwe (Engelse) label heet dan ook Jezus Factory - een naam die ik nou niet meteen gekozen had - maar waar men vast nog veel toffe muziek uit gaat brengen. Doe er je voordeel mee.

Styrofoam. Altijd als ik die naam zie denk ik aan isolatiemateriaal. Misschien is het wel van dat spul dat tussen de spouwmuren zit of vastgeniet aan de onderkant van de zolder. Of anders is het het spul dat altijd pech heeft en zit het misschien vastgeniet onder de vloer. Ik weet het niet, het blijft een rare naam voor een artiest. Meneer Styrofoam doet nu iets samen met Fat Jon. Fat Jon, zo'n naam associeer ik dan met een hele grote neger met te veel bling om zijn nek en ik denk dat hij heel erg dik is. Voor hetzelfde geld is het een heel klein ielig blank mannetje en is de enige bling aan hem die lullige, lelijke Fiat Stilo waar hij in rond pleegt te rijden: wie zal het zeggen, hij heeft zijn naam tegen zal ik maar zeggen. Maar goed, waar was ik? Fat Jon, de dikke neger die misschien wel heel dun is, doet dus nu iets met die meneer van het isolatiemateriaal. Wat zoveel betekent dat de meneer van het isolatiemateriaal de muziek gemaakt heeft en Fat Jon erover heen mocht rappen. Dat klinkt ongeveer als de ontkoppelde muziek zoals op die op Nothing's Lost, de vorige plaat van Styrofoam, stond in combinatie met afstandelijke raps van Fat Jon. Nummers met titels als "upgrade", "space gangsta" en iets als "acid rain robot repair", in die hoek moet u het zoeken. Maar grappig genoeg gebeurt er op deze cd wat ik niet verwacht had: het werkt namelijk bijzonder goed, deze combinatie. De elektronica, de raps, alles valt op de goede plek tussen je oren. Het is een combinatie die beter klinkt dan ik hier kan beschrijven. En daarom moet u er ook maar eens naar luisteren, want misschien houdt u ook wel van Styrofoam en Fat Jon. Ik wel in ieder geval.

Een dag voor het interview met Rowwen Hèze vind ik de cd in mijn brievenbus. Ik ben een beetje zenuwachtig, want als blonde interviewster wil je toch de vooroordelen bestrijden en met intelligente vragen komen over, ook, hun nieuwe cd. Het is het eerste nieuwe materiaal dat de band uitbrengt na hun jubileum-cd Kilomeaters. De cd daarvoor, Dageraad uit 2003, was wat triester van inslag door de persoonlijke tegenslagen van zanger Jack Poels. Bij deze cd zit naast Jos Haagmans (o.a. Doe Maar) ook Tren van Enckevort van Rowwen Hèze zelf aan het stuur als producer. Aan het begin van Rodus & Lucius wordt verteld dat Jack Poels al bijna vijftig wordt. Zo oud al, denk ik nog. Dat deze man van middelbare leeftijd het feesten nog goed onder de knie heeft, blijkt uit de rest van de cd. Het is wat je je voorstelt bij de muziek van de heren: feesten, bier drinken en genieten van het leven. Dit komt tot uiting in "Vechte, valle en opstoan", "Beer", wat ik interpreteer als een ode aan Ierland en de Ieren, "'t Greune monster" over jaloezie en "Krokodillelearelaarze". Toch kun je de Limburgers nog altijd niet alleen maar scharen onder de feesttentenbandjes want er staan ook mooie luisterliedjes op als "Blaad an de palm" en "Shane" wat een eerbetoon is aan Shane McGowan van the Pogues, een van de inspiratiebronnen voor Rowwen Hèze. "Droemvlucht" een luisterliedje noemen doet het nummer tekort, want dit is een juweeltje. Het is een duet met Nynke Laverman en de combinatie van haar stem met die van Jack Poels bezorgt mij kippevel en zelfs ook wat chauvinisme; Fries en Limburgs, jongens, wat is Nederland toch een mooi land! En als Jack Poels zingt "Ik kus ow lang en stil" dan wil ik wel het lijdend voorwerp zijn. Ook al wordt hij dan bijna vijftig.

Kenny Anderson woont in een klein dorpje in Schotland. Hij heeft een label en als je erop wil, dan moet je zingen in een zeemanspub aan de kust. Zoiets. En hij maakt al meer dan tien jaar muziek. Op de DIY-manier. Thuis opnemen, thuis branden, en bij de plaatselijke platenboeren verkopen. Het schijnen er drieëntwintig te zijn. Drieëntwintig albums! Maar gelukkig is er nu KC Rules OK, een album dat elf liedjes bevat die remakes zijn van oude liedjes die ergens op die drieëntwintig cd-r's zijn terug te vinden. Kenny Anderson maakt muziek met zijn vrienden onder de naam King Creosote en in Nederland verscheen in 2005 Rocket DIY en dat vond ik een van de mooiste platen van het jaar. Ik vond KC Rules OK zopas terug in de releaselist van mijn platenboer en ik schaamde me omdat ik niet heb opgelet. Had ik maar opgelet. Woonde ik maar in Schotland dichtbij een plaatselijke platenboer. King Creosote raakt me misschien wel het diepst van alle levende singer-songwriters. Zijn breekbare, fragiele, maar rustige stem komt uit een warm hart. Een hart dat niet zeurt over teleurstelling, niet kapot gaat aan zielenpijn, maar ook optimistisch en vrolijk is. King Creosote is misschien wel een gelukkige Nick Drake. King Creosote is misschien wel iemand die ik graag zou willen bedanken voor zijn muziek. King Creosote maakt de mooiste liedjes, waar ik stil van word, die ik voel, die ik op repeat zet de hele dag lang. "My Favourite Girl" is mijn lievelings en alle andere komen op de tweede plaats. Gitaar, piano, viool, Hammond, elektronica. En Kenny's stem. Wanneer komt ie naar Nederland? Wanneer komt ie voor mij weer naar Nederland?

Dat Bill Stevenson gouden handjes heeft achter de knoppen wisten we al lang door de honderden (!?) cd's die hij de afgelopen twee decennia geproduceerd, geëngineerd, gemixt en ge-weet-ik-veel-wat-nog-meer heeft. Hij kan zelfs oude meuk oppoetsen zo bleek vorig jaar toen hij eigenhandig Rise Against's debuutalbum The Unraveling onder handen nam. Waardoor die cd weer op het niveau kwam dat we van Rise Against gewend zijn. Voor hun nieuwe cd kon Rise Against gelukkig vanaf het begin een beroep doen op zijn gouden vingertjes. Naast Stevenson hielp Jason Livermore - ook voorzien van een imposant cv - ook nog mee. Het heeft toch zo zijn voordelen voor een hardcore/punkrock band als je bij een major onder contract staat. En het fijne is dat Rise Against er alles behalve slechter van geworden is. Nou vooruit, misschien is ballade "Roadside" een kleine geste aan Geffen, maar ook daarin blijven ze fier overeind. Verder knalt The Sufferer & The Witness ouderwets met als topper single "Ready To Fall" en is in sommige nummers (bijvoorbeeld opener "Chamber The Cartridge") heerlijk furieus. Het moet ook fijn zijn voor een band om achter een zanger als Tim McIlrath te spelen. Hij blijft van plaat tot plaat nog steeds doorgroeien. Af en toe knipoogt Rise Against een heel klein beetje naar emo, maar overdrijft gelukkig nooit. Je moet blijven doen waar je goed in bent en dat doet Rise Against bijna eng goed.

Ik was best wel vol van the Twilight Singers toen ik ze zag op Lowlands. Ik ben namelijk vol van Gregg Dulli, aangezien ik mijn middelbare schooltijd niet had overleefd zonder the Afghan Whigs. Gentlemen heeft (zonder te liegen) zeker een half jaar op de repeat gestaan. Of ja, repeat... Ik had zo'n knop op mijn cassettedeck waardoor het bandje steeds vanzelf omdraaide. Het voorgenoemde optreden op Lowlands van Dulli loste alle verwachtingen in. Een overweldigende performance (daarbij heb ik nog nooit een band zoveel sigaretten zonder handen zien oproken). Ik deed dan ook een dansje toen Storm me vroeg of ik een stukje over de live-dvd van the Twilight Singers wilde doen. "Jaaaaaa!", schalde ik terug. Wat een feest! Een schijfje vol Twilight Singers! Mezelf verkneukelend schoof ik de dvd in de la. Afijn, bent u klaar voor de deceptie? Twilight - Live! Bootleg is echt vreselijk stom. Het geluid klinkt ook als een bootleg en het lijkt alsof er is gefilmd met een telefoon. Het optreden was vast heel goed als je erbij was. Maar ja, we weten allemaal dat de weg naar de hel geplaveid is met momenten waar je bij had moeten zijn. Deze dvd is alleen een aanvulling als je via de televisie een beeld wilt krijgen van hoe het voelt om bij een optreden helemaal achteraan in een zaal te staan. Zo bij de bar, waar iedereen staat te ouwehoeren. Als u me zoekt: ik ben even in mijn stoffige bak met cassettes aan het rommelen.

"Ik denk dat het goed is dat we trap naar boven nemen en niet de lift"
Na afloop van het interview loop ik nog even op met Jeroen van Woezik en Michel Tol, respectievelijk zanger en drummer van Absent Minded dat op het punt staat een langverwacht studioalbum uit gaan brengen: The Color Between Black And Blue. Een klein vervelend mannetje van de radio met koptelefoon op de kop en microfoon in de hand vraagt ons wie onze beste vriend is. Niet verwonderlijk noemen Jeroen en Michel hun instrumenten. Uit pure flauwigheid haal ik Jezus maar weer eens van stal, hij heeft me in dit soort situaties altijd goed geholpen. Of we een gospelband zijn. Welja. De jongens proberen het nog recht te breien, maar eerste indrukken zijn moeilijk uit te wissen. Bovendien moet er een trein gehaald worden. Bedankt, File Under.
Om de naam van Absent Minded (en van File Under) nog enigszins te zuiveren volgt hier dan maar het interview.

De bel ging. Het was de onderbuurman. Dat mijn muziek te hard stond. En dat hij er eigenlijk sinds het begin last van had. Het begin van dat ik hier woonde. En dat is nog niet zo heel lang gelee. Toevallig - ik had juist een beetje gek had gedaan op een nieuwe tweedehands, namelijk Shock Horror van The Waves - stond Rumours, van Fleetwood Mac op. En de buurman zei op een gegeven moment in onze nog niet zo heel erg verhitte discussie over mijn muziek dat ik, omdat ik áltijd muziek op heb staan, waarschijnlijk een muziekliefhebber ben. Ja, zei ik, dat ben ik. Maar, zei hij, toen hij Fleetwood Mac letterlijk kon verstaan, was de maat vol. Zou hij, zo dacht ik, gewacht hebben totdat hij iets herkende, zodat hij de band kon noemen in de discussie? Dan had ie heus wel eerder kunnen komen. Want hoewel hij waarschijnlijk nooit van The Fine Arts Showcase heeft gehoord, had hij daar wel het een en ander in kunnen horen. Isolation Years, Pulp, TV Personalities, Magnetic Fields, The Byrds en weet ik veel wat nog meer, maar de weinigzeggende inleiding van dit stukje zegt eigenlijk genoeg: er gebeurt te weinig om over te schrijven. Gustaf Kjellvanders, de man achter deze band, kent zijn klassiekers en schrijft catchy popliedjes, die nergens hun kop boven het maaiveld uitsteken. Gustaf is goed, maar het resultaat weinigzeggend. "Frida and I" is bijvoorbeeld een ontzettend leuk liedje, maar ik ben het al vergeten voordat het is afgelopen. Zo niet mijn benedenbuurman. Die hoort het nog nadreunen als ik al lang en breed in bed lig. En dit stukje bewijst dat ik daar voller van ben dan van het album van Gustaf: het luisteren waard, maar zo jammerlijk onbeduidend. Een gekke tegenstelling, eigenlijk.

Het doorkijken van het zeer stijlvolle artwork van Circles neemt meer tijd in beslag dan het beluisteren van de EP. In iets meer dan elf minuten is het feest alweer voorbij en dat is behoorlijk balen. Deze reünieplaat van Panic - grote complimenten aan Reflections dat ze de boel weer bij elkaar wisten te krijgen - is genieten voor de mensen die een warm gevoel krijgen bij namen als Minor Threat en CIV en maakt vooral hongerig naar meer. Deze super-EP is meer een soort appetizer dan een bevredigende hoofdmaaltijd en dus is de vraag om nu een volwaardige plaat uit te brengen geheel gerechtvaardigd.

Het Rotterdamse When All Life Ends zoekt het in de metalcore en ramt er op hun eerste EP lustig op los. Een ware overdaad aan harde riffs valt mij ten deel en maakt het geheel er niet overzichtelijker op. De vijf nummers op Paradise Of Pain bevatten gezamenlijk heel wat vette stukken maar zijn individueel nog een beetje te gekunsteld om echt te blijven hangen. De muur van gitaren is overweldigend alleen soms een beetje té nadrukkelijk aanwezig. Hierdoor is het soms zoeken naar de baslijn en verdwalen de drums ook nogal eens in het moeras van snaren. Een niet bijster origineel debuut - maar dat is ook bijna onmogelijk in dit genre - dat desondanks genoeg houvast geeft voor de toekomst.

Geluk nastreven leidt alleen maar tot frustratie. Althans, zo denk ik hier over. Geluk zit hem in momenten niet in het zijn. Het kan hoogstens langer aanhouden. Als je geluk hebt. Eén van die dingen waar ik gelukkig van kan worden is het grasveld waar ik op uitkijk als ik - het liefst bij mooi weer - naar onze achtertuin kijk. Aanvankelijk was dit één grote zandvlakte. Na het zaaien van het gras gebeurde er eerst niets. Er viel dan ook geen regen, de waterslang bracht uitkomst. Langzaam begon het te groeien tot wat het nu is: een prachtige grasmat met jong lichtgroen gras dat er vooral na het grasmaaien trots uit ziet. Als ik dan binnen ook nog de verse cd van Dolly Rocker Movement op heb staan is het feest helemaal compleet. Deze Australische band vernoemde zich naar een nummer van wijlen Syd Barrett, maar maakt zelf meer muziek in de lijn van jaren '60 West Coast -groepen als The Byrds en Jefferson Airplane. Toch klinkt Dolly Rocker Movement op hun debuut Electric Sunshine geen moment gedateerd, maar wel fris en jong alsof we nog midden in de jaren '60 zitten. Mij hoor je dus niet klagen. Ik maak een dansje over het gras. Uiteraard wel met de deuren open, want de muziek mag niet ontbreken.

Een tijdje geleden zat ik te zeuren dat ik nou wel eens een bandje wilde horen dat de minder serieuze kanten van jaren 80-muziek aanpakte. Lansing-Dreiden doet met sommige nummers van The Dividing Island een hele goede poging. Maar zo simpel en recht-door-zee is het helaas niet. In hun persinformatie zegt de band: "Lansing-Dreiden is a company that sees no distinction between art and commerce or anything else." En dat blijkt. Niets aan deze plaat is wat het lijkt. Het is geen jaren 80-muziek, het is geen symfonische muziek, het is geen shoegazer, het is geen psychedelische rock. Het is zelfs geen gemakkelijke verteerbare mengelmoes daarvan. Titelsong "Dividing island" begint met door tromgeroffel begeleide scheepstoeters die je als op een vlot een zwaar dramatisch aangezette melodie in laten glijden. Maar halverwege breekt een psychedelische storm vol vloeistofdia's los op je netvlies en in je gehoorgangen. En zo gaan ze in track 2 nog even verder. Door deze prachtsongs op het verkeerde been gezet komt "A line you can cross" - wat zo in de disco voor Pet Shop Boys-singletje door zou kunnen gaan - als een koud, nat washandje in het gezicht. Het middelste deel van de cd is gevuld met synthpop op haar meest pathetisch, waarbij ik meteen visioenen krijg van de vroege Human League (nog zonder de dansmariekes), Heaven 17 en de serieuzere platen van Simple Minds. Ook een vleugje New Order komt zo af en toe voorbijwaaien. En zo kabbelt de cd hinkstapspringend door het tijdperk van schoudervullingen en groot haar via nog wat psychedelica naar het voorlaatste instrumentale nummer "Symbol of symmetry" wat met tokkelende gitaren en melancholieke violen ineens weer zo'n intens andere sfeer heeft dat het een brug vormt die hard nodig is om de bijna-symfometal van de met de vreselijke titel "Dethroning The Optimyth" getooide song te kunnen overleven. Nee, ik heb mijn ideale 'I heart the eighties' band nog steeds niet gevonden. Ook niet in Lansing Dreiden. Daarvoor is The Dividing Island te wisselvallig en te pretentieus.

Terwijl we dit jaar in slaap gewiegd worden met talloze dubieuze metalcore-releases, blijkt maar weer dat echte kwaliteit niet verloren gaat. Oudgedienden als Cannibal Corpse, Krisiun, Deicide en Grave hebben al supercd's afgeleverd en ook van Suffocation en God Dethroned verwacht ik nog mooie dingen in 2006. De doorzetters van Vader blijven gelukkig niet achter en komen twintig jaar na hun oprichting met Impressions In Blood op de proppen. Alhoewel voormalig drummer Krzysztof Raczkowski al enige tijd niet meer deel uitmaakte van de band, is dit wel het eerste volledige album dat verschijnt na zijn tragische dood in augustus 2005. De dappere Polen hebben het bijltje er echter niet bij neergegooid en laten op hun achtste schijf horen dat zij het nog altijd niet verleerd zijn. De death metal-furie die zij veroorzaken raast op hoge snelheid voorbij en pas aan het einde van het vijfde nummer wordt er bewust wat gas teruggenomen met een spacend drumintermezzo, gevolgd door het orkestrale begin van het ultralompe, midtempo gespeelde 'Predator'. Daarna wordt het gaspedaal weer genadeloos door de bodemplaat getrapt en kun je weer op adem komen als er niets dan stilte over is. Dit betekent overigens niet dat er geen afwisseling aanwezig is. Integendeel, alle nummers zitten vol interessante breaks, tegendraadse gitaarriffs en er komen bijna meer solo's voorbij dan dat er énen en nullen verwerkt zijn in de digitale broncode. Als ik dan toch een cijfer mocht geven, zou die niet ver van die één en nul afzitten.

Zoals een konijn zijn keuteltjes poept en rondstrooit, zo veel en snel brengen de drie mannen die samen King's X vormen ook ongeveer cd's uit. Allemaal eigenlijk altijd goed van vorm, zelden een in grote afwijkende keutel. Tenzij het konijntje wat verkeerds gegeten heeft, dan krijg je vieze slijmerige poep. Wat dat betreft zijn Ty Tabor, Dug Pinnick en Jerry Gaskill een soort van überkonijntjes. Alleen de solo-cd van laatstgenoemde - en drummer van de band - komt een beetje in de buurt van die slijmerige konijnenpoep. Maar dat gebeurt wel vaker met drummers die solo-cd's maken, dus zo raar is dat op zich ook weer niet. Na het vorig jaar oktober verschenen King's X-album Ogre Tones, het in november verschenen album van The Mob (met Pinnick in de gelederen) en Dug Pinnick's solo-cd Emotional Animal is het nu de beurt aan Ty Tabor om met Rock Garden zijn derde solo-cd uit te brengen. De fans van King's X(-achtige) muziek hebben wat dat betreft weinig reden tot klagen over de mogelijk om hun zuurverdiende centjes in een platenzaak om te ruilen voor vers geperst materiaal. Degelijk materiaal ook, want ook deze cd van Tabor staat weer vol aangename konijnenkeuteltjes. Je zou hooguit kunnen klagen dat, door het ontbreken van Dug en Jerry, de kleur ervan wat fletser is dan de drolletjes, die gelegd worden door King's X. Om dat te compenseren komt Dug stiekem toch maar wat lijntjes meezingen. Verder is het gewoon weer melodieuze groovende powerrock wat de klok slaat, niets meer, maar vooral ook niets minder.

Parijs staat bekend als een romantische stad. Ik ging er eens heen met een vriendinnetje. Een dag na terugkomst was de relatie voorbij. Paris Hilton is volgens mij bekend als een lekkere chick, maar ik krijg hem er niet van omhoog. Zo'n muts die alleen maar haar dingen kan doen door het vele familiegeld. Ik walg hiervan. Nu was er de laatste tijd hier weinig te zeiken over de CD's waar ik wat over mocht zeggen. De kwaliteit was te hoog. Toch mag ik me graag afreageren. Ik was dan ook erg blij met de mededeling dat Paris van Paris Hilton uit is. "Die wil ik, die wil ik!," schreeuwde ik. Wat kun je immers van deze tante verwachten? Niets, lijkt me. Helaas voor mij, valt het allemaal mee. Althans. Ik was vergeten dat ze één belangrijk ding heeft dat ik niet heb: geld. Hiermee kun je schrijvers en producers inhuren die hun vak verstaan. Dit deed ze, uitbundig. Muzikaal denkt Hilton het te gaan maken met TMF-pop, zoals de Kylie Minogue's van deze wereld maken. Qua teksten gaat het - uiteraard - over waar ze zo goed in is en kennelijk altijd over moet hebben. Het geheel hobbelt echter lekker door en is nergens storend. Zo hoort dat bij wegwerppop. Of het moet de niets toevoegende en dus overbodige cover zijn van Rod Stewart's "Da ya Think I'm Sexy." Verder valt het dus alleszins mee, want - al klinkt dat misschien vreemd - het doet mij helemaal niets. Moet ik toch op zoek naar een andere CD om over te gaan zeiken. Ik had het beter over mijn ex kunnen hebben. Wat een wijf was dat.