Bill Madden - Gone

Stel dat ik op 6-jarige leeftijd wel naar mijn vriendinnetje toe was gegaan, nadat ze zo nodig naar Duitsland moest verhuizen. Stel dat ik op 9-jarige leeftijd wel besloten had om verder te gaan met muzieklessen na de blokfluitlessen. Tja, stel, stel, stel. Ik word daar zo moe van. Als je gaat graven in het verleden dan zijn er vaak redenen om dit te doen, bijvoorbeeld als het leven niet lekker gaat. Dit zou je met een therapeut kunnen, maar ook alleen. Er zijn ook mensen die dit dan publiceren, bijvoorbeeld in songteksten. Bill Madden doet dit op Gone, aangevuld met zijn sombere visie op de wereld. Ik hoop dat het allemaal helpt om zijn weg te vinden. Muzikaal zocht hij in ieder geval niet alleen zijn weg. Hij riep de hulp in van Billy Mohler als producer, maar ook als muzikant. Madden valt in de categorie singer-songwriter, maar na het eerste akoestische nummer gaat hij verder m.b.v. een hele reeks muzikanten waaronder Jimmy Chamberlin (ex- Smashing Pumpkins / Zwan) en zijn begeleidingsband bij de Jimmy Chamberlin Complex waaronder de eerder genoemde Mohler. Eerst dacht ik nog dat hij goed geluisterd had naar de solo-albums van gitaarheld John Frusciante (die van de Red Hot Chili Peppers), maar verderop gaat de muziek meer in de richting van Eels. Belangrijkste man blijft echter Mohler die weet hoe je een plaat opbouwt en hoe de nummers van Madden tot hun recht komen. Een fijn besluit dus dat hij Gone ging maken. Ik hoop verder dat het goed met hem gaat, en ons nog meer moois gaat brengen in de toekomst. Ziet de wereld er in ieder geval weer wat mooier uit. En dat is wat Madden, tevens activist en boeddhist, toch wil.

Zeg er het uwe van...