Charlotte Gainsbourg - 5:55

De vraag krijg ik maar niet uit mijn grijze massa en het zou fijn zijn als iemand 'em zou beantwoorden. Misschien kan Charlotte Gainsbourg het zelf wel. Heeft ze zelf óók wel eens geschuifeld op "Je t'aime moi non plus", zoals ik dat deed op die vele verjaardagsfuifjes tijdens de laatste twee jaar van mijn lagere school. En zo ja, hoe voelde dat dan om dat te doen terwijl je vader en moeder zingen? En zo nee: meisje je hebt wat gemist! En haal het in! Nu! Alhoewel, het hoort misschien ook wel bij die lagere schoolgeilheid van een jaar of elf, twaalf. Ik kan me in ieder geval niet herinneren na die tijd ooit nog weer eens met mijn armen om een meisje heen geschuifeld te hebben op het liedje van Serge Gainsbourg en zijn muze Jane Birkin. Dat gaat ook niet meer gebeuren ook. Net zomin als ik ga schuifelen op de cd van Charlotte Gainsbourg, de vrucht van hun beiden lendenen. Ik ga nog wel heel vaak aan haar denken, want 5:55 - zo heet haar cd - da's het tijdstip waarop De Jongedame meestal vindt dat ze wel lang genoeg geslapen heeft en even mij een knuffel komt brengen. Sowieso ga ik deze cd nog vaak draaien. Bijvoorbeeld op zaterdagavonden als er toch geen fuck op de tv is en Mevrouw Storm en ik samen een flesje Franse rode wijn soldaat maken. Onschuldige, smoothe pop, dat is wat Charlotte maakt. Niet raar als je weet dat ze samenwerkte met producer Nigel Godrich, de mannen van Air, Jarvis Cocker (Pulp) en Divine Comedy's Neil Hannon. Dan krijg je dat. Maar juist doordat Charlotte er óók is wordt de plaat een betoverende mix van Frans- en Engelstalige popliedjes.

Nieuwe video van Charlotte Gainsbourg: http://t.co/ZTw7ftU Best vette sound.

Zeg er het uwe van...