G. Love - Lemonade

Ik ben een hamsteraar. Vind ik een artiest erg goed, dan is het een kwestie van tijd voor alles van die artiest in m'n cd-kast staat. Zo kan het dat ik van een aantal artiesten meer dan 50 cd's heb. Bij G. Love is dat nog niet het geval, maar dat is alleen maar omdat hij nog geen 50 albums hééft. Met veel plezier schoof ik Lemonade, album nummer zeven, in de cd-speler. Van de lijst met gastmuzikanten, van Love's vaste maatjes Jack Johnson en Donavon Frankenreiter tot Blackalicious en Ben Harper werd ik ook niet onrustig. Die samenwerkingsverbanden zijn niet per definitie interessant, maar Gareth Dutton alias G. Love heeft vaker gastmuzikanten op zijn albums gehad. Niettemin haalt dit album het niet bij de meeste andere van zijn albums. Het duurde even voor ik doorhad waarom: er staan geen uitschieters op. Waar er bij voorgaande albums steeds twee of drie instant-vrolijkheid-brengende songs tussen stonden kabbelt het op dit album allemaal gemoedelijk voort. Er staat geen "Cold Beverage" op, geen "Stepping Stones" of "Rodeo Clowns", geen "Booty Call" of "Astronaut". En dan krijg je hetzelfde euvel als bij Jack Johnson: het is allemaal best aardig, maar na vijf songs heb je het wel een beetje gehad en blijft de cd er vooral in zitten omdat je te lui bent om naar de cd-speler te lopen. Laten we het er maar op houden dat Love een luchtig zomerplaatje gemaakt heeft. Maar van mij mag het volgende keer wel iets minder licht en luchtig...

Yep, Mr. G vervalt in herhaling. 't wordt saai. Interessant: G's niet meer bestaande hobbybandje "Princes of Babylon". Philly rock zoals het bedoeld is.

Keyser Soze: het viel me des te meer tegen omdat ik het vorige album een van z'n beste vond en vind. Zie http://www.fileunder.nl/archives/2004/10/g_love_the_hust.php

Zeg er het uwe van...