GPS - Window To The Soul

Je verblijft al een tijdje in Azië, vermaakt je daar heel behoorlijk maar plots word je het continent uitgesodemieterd. Wat doe je dan? Je pakt je navigatiesysteem erbij en gaat vrolijk verder waar je mee bezig was, met reizen. Precies dat deed John Payne met zijn maatjes Govan Guthrie en Jay Schellen. Gedrieën zaten ze in Asia toen Asia-opperhoofd Geoff Downes besloot dat een reünie van de eerste bezetting (financiëel?) aantrekkelijker was. Exit Guthrie, Payne en Schellen. Hé, Guthrie-Payne-Schellen, da's samen GPS. Onder die naam hebben ze nu, bijgestaan door Spock's Beard-toetsenist Ryo Okumoto, een album opgenomen in de stijl die ze al bij Asia hanteerden. Naar symfo neigende AOR, gitaargeoriënteerde songs met toch een grote rol voor de toetsen en met veel goede zang en koortjes. En met hun debuut hebben ze wat mij betreft al het voorgaande werk van Asia overtroffen - ook het debuut, ja. Van opener "Window to the soul" tot afsluiter "Taken Dreams" staat het bol van Payne's doorleefde zang, subtiele ritmes, fraaie gitaarpartijen - met klassiek aandoende intro's en fraai opgebouwde solo's -, kamerbrede maar nooit opdringerige synthesizer- en orgelpartijen, koortjes die nooit té glad worden, maar vooral songs van zeldzame schoonheid. Luister eens naar het intro van "Written On The Wind". Het lijkt even alsof Ritchie Blackmore ineens weer gitaar heeft leren spelen! Of "The Objector", met dat sublieme vleugje Latin. Als subtiele wraak op Downes verwijst de oude Asia homepage naar de GPS-site en heeft Downes een nieuwe homepage moeten opzetten. Eerlijk gezegd denk ik dat geen Asiafan bezwaar zal hebben tegen de verwijzing naar de GPS-homepage. Asia is misschien (nog) niet dood, maar GPS leeft!

Zeg er het uwe van...