Grizzly Bear - Yellow House

Deze cd vind ik werkelijk schitterend. Maar laat ik eerst bekennen dat ik dit stukje helemaal niet durfde te schrijven. Ik vind namelijk dat als je normaal niet zoveel hebt met een genre (in dit geval folk), je zulke superlatieven ook gewoon niet moet gebruiken. Ik bedoel, waar kan ík dit nou mee vergelijken? Ik vind Sufjan Stevens gewoon mooi maar niet hemelbestormend, Animal Collective vage herrie en verder vind ik de meeste americana maar saai ouwelullenspul. Over zoiets zul je me dan ook niet gauw zien schrijven. Maar hoe komt het dan dat ik dit tweede album van Grizzly Bear uit Brooklyn (VS) dat daar wat tussenin hangt zo goed vind? Af en toe ook wat repetitief en suf trouwens, anderzijds voortdurend boeiend en geheimzinnig. Tracks als "On a neck, on a spit" vergen moeite om te blijven luisteren. Maar o, wat zijn "Little Brother", het landerige "Plans" en "Marla" prachtig... Argh, ik weet het niet meer, wat moet ik hiermee?! Yellow House verwart me en confronteert me keihard met de lacunes in mijn muziekkennis. Mijn gevoel zegt me dat dit op voorhand een bijna klassieke plaat is, van een band die 'groot' klinkt, maar ik kan hem nergens mee vergelijken. De Aenima van de folk? Eels en Field Music die samen post-rock maken? Nee, allemaal belachelijk. Ganggenoot erbij gehaald. Bastiaan houdt zelf van zigeunerfolk en Damien Rice, en ik schat in dat hij Grizzly Bear wel leuk vindt. Nou, dat blijkt: we vinden niet alleen allebei dat het ook iets van Sigur Rós wegheeft, na afloop is hij enthousiast en wil hij Yellow House onmiddellijk van me lenen. En Gogol Bordello, Gabriel Rios en Dokaka ook, trouwens. Phew, ben ik dus niet helemaal gek.

Nou Stonehead, verheug je dan maar vast op 25 mei, dan verschijnt Veckatimest

Zeg er het uwe van...