Howling Hex - Nightclub Of The Eternal
Waarschijnlijk herken je een gelijksoortige situatie wel. Je kent niemand op een feestje, niemand is ook oprecht in je geïnteresseerd, maar eerder weggaan doet het niet goed bij de gastheer. De enige keuze die je hebt is om de tijd uit te zitten en er het beste van proberen te maken. Soms komt het dan toch nog goed, en ontmoet je mensen die op het eerste gezicht niet interessant leken. Een andere keer gaat het minder, en zeg je bij het afscheid dat je het zo naar je zin hebt gehad terwijl je neus groeit. Zo is het ook een beetje met Nightclub Of The Eternal, het tweede album dit jaar al van The Howling Hex. Als je binnenkomt op het feestje van Neil Michael Hagerty val je midden in de sessie. Er is geen voorstellings- of gewenningsronde, het is meteen hard werken om te proberen te begrijpen wat het trio je wil vertellen. Er is psychedelica, een opdringend gitaarspel, een tegendraads ritme en een vuig bluesgeluid uitgevoerd in nummers waar in zes tot bijna acht minuten de clou verteld wordt. Ruimte om bij te komen is er niet. Na de vele draaibeurten kom ik dan tot de conclusie dat het toch best een fijne cd is, maar dat ik blij ben niet wekelijks zo'n feestje te hebben. Maar dat laatste blijft natuurlijk wel even onder ons.
File: The Howling Hex - Nightclub Of The Eternal
File Under: Uitgesponnen nu-bluesgekte