James Yorkston - The Year Of The Leopard

Het is half acht in de ochtend, eigenlijk belachelijk vroeg om een stukje te schrijven. Ik zit echter op een mogelijk telefoontje te wachten. Ik ben nu namelijk een soort van oproepkracht. Vast werk is er even niet. Iets waar ik niet blij van word, de schoorsteen moet tenslotte roken. Het is echter niet anders. Ik kijk naar buiten, de lucht is grijs, soms valt er een druppel. Ik ben echter goedgemutst. Waarom zou ik ook depressief zijn? Ik ben alleen nog wat duf. Ik heb me deze ochtend (en de dagen ervoor) vermaakt met The Year Of The Leopard, de derde cd van de Engelse singer-songwriter James Yorkston. Al is vermaak een beetje een vreemd woord als het over deze droefsnoet gaat. De semi-akoestische liedjes zijn echter wat positiever van inslag dat in het verleden. De geslaagde productie van Paul Webb zorgt er voor dat de sobere begeleiding met een grote diversiteit aan instrumenten de prachtige breekbare nummers optillen tot grote hoogte. Ik geniet, ondanks het vroege tijdstip. Voor de liefhebbers van dit genre heb ik een vervelende mededeling, de portemonnee moet getrokken worden. Het is namelijk een verplichte aanschaf naast andere geweldige releases in dit genre dit jaar van Johnny Cash en Bonnie Prince Billy. De telefoon blijft echter tot acht uur zwijgen. Vandaag is er geen betaald werk, wel een stukje: één over een geslaagd album.

Zeg er het uwe van...