Lisa Germano - In The Maybe World

Poeh, soms ben ik toch wel blij hoor dat Google mijn beste vriend is. Mijn geheugen blijkt namelijk niet altijd meer even feilloos. Ik wist nog wel honderd procent zeker dat ik Lisa Germano al eens in levenden lijve had mogen aanschouwen en dat ik daar best wel redelijk van onder de indruk was. Alleen, potverrekaatje, met wie toerde ze toen, of speelde ze toch solo? Het was het eerste bleek en ze speelde viool, toetsen en nog wat instrumenten in de band van Neil Finn en niet in die van Matt Johnson's The The zoals ik in eerste instantie dacht. Dat ik het niet meer weet is misschien wel symptomatisch voor hoe slecht Lisa Germano behandeld wordt door ons, het publiek. Ze speelde altijd een belangrijke rol in de schaduw met haar vioolspel. Bijvoorbeeld op John Cougar Mellencamps' Lonesome Jubilee, maar ook bij de Simple Minds, David Bowie en de Indigo Girls. Maar - helaas - brak ze solo ook nooit door. Ondanks dat ze op het best grote 4AD zat en ze stuk voor stuk prachtige albums. Tegenwoordig zit Germano op het label van ex-Swans
opperhoofd Michael Gira waarvoor In The Maybe World haar debuut is. Natuurlijk een tikkie treurig album. Met als thema de (bijna) dood deze keer. Nou houd ik niet zo van (zingen over) de dood, maar als Germano zichzelf slechts begeleidend op piano in "Excerpt For The Ghosts" ingetogen en broos zingt over Jeff Buckley, dan vind ik het op een rare manier zelfs aangenaam. Zoals de hele cd broos en mooi is, zelfs als Germano 'Go to Hell, Fuck You' zingt in "Red Thread". Overigens schrok ik in een volgende Google-opdracht van hoe Lisa er nu uit ziet. Ze is echt 47. Daar schudde Google me even vervelend wakker. Blijkbaar toch niet altijd mijn beste vriend die allesvinder.

Zeg er het uwe van...