Lunatica - Edge of Infinity

Eerlijk is eerlijk, ik ben niet zo van de sprookjesmetal. Ik was dan ook al een recensie aan het schrijven waarin ik uiteindelijk verwees naar de recensie van het vorige Lunatica-album, zo van "weinig veranderd, dus lees daar maar". Maar ongeveer halverwege merkte ik dat er stukken op deze cd stonden waar ik wel degelijk met plezier naar luisterde. Dat heeft enerzijds te maken met de composities, die - hoewel nog steeds netjes binnen de lijntjes van het genre - een stuk volwassener zijn dan op het vorige album. Anderzijds heeft dat te maken met drummer Ronnie Wolf en zangeres Andrea Dätwyler. Wolf is een andere drummer dan bij het vorige album, en dat is te merken. Terwijl de vorige drummer zich te buiten ging aan roffelende bassdrums waar die niet bij de muziek pasten, is Wolf een stuk terughoudender en dus beter. Andrea Dätwyler heeft als zangeres een flinke stap vooruit gemaakt. Haar stem klinkt een stuk minder vlak dan op Fables & Dreams en dat scheelt in dit genre flink. Met bovendien twee fraaie duetten met respectievelijk John Payne (GPS, ex-Asia) en Oliver Hartmann heb ik dit album uiteindelijk met plezier uitgezeten. Nou ja, bijna. Want waarom staat het langste nummer, "Emocean" van bijna 9 minuten, er twee keer op, een keer zónder en een keer mét Oliver Hartmann, en dan nog ná elkaar ook nog? Alleen de tweede versie was voldoende geweest...

Zeg er het uwe van...