Mastodon - Blood Mountain

Op het podium een gitaar achter je hoofd bespelen, dat vind ik iets voor de Steve Vais en de C.C. Devilles van deze wereld. De betere gitaargoden en patserige poseurs dus. Totaal niets voor stoere mannen die moeilijke metal maken zoals Mastodon. Toch deden ze het op Lowlands en ik moest er beetje van hoofdschudden in plaats van headbangen. Dat soort fratsen hebben deze vier mannen uit Atlanta toch helemaal niet nodig? Ze hadden het zeker ook niet nodig om het publiek op hun hand te krijgen, zoveel was bij opkomst al wel duidelijk. Want dat publiek wilde maar dolgraag de krakers horen van meesterwerk Leviathan uit 2004 en was razend nieuwsgierig naar nummers van Blood Mountain dat een maand na Lowlands zou verschijnen. Het verbluffende optreden maakte het publiek waarschijnlijk alleen nog maar hongeriger naar deze nieuwe cd en die honger kan nu gestild worden. En poeh, Blood Mountain is stevige overdonderende kost geworden. Kost, die misschien nog wel imposanter (en progressiever) is dan Leviathan. Briljant ook hoe ze met de snoeiharde openingstrack "Wolf Is Loose" gelijk de makke schapen die zeggen Mastodon ook koel te vinden van zich af schudden. Als je hier doorheen bijt is er natuurlijk ook de andere Mastodon, die tegen progmetal aanschuurt. Mij doen ze heel vaak aan Testament uit zijn goede tijd denken, zeg maar tot Souls of Black. Vooral als de gitaristen Brent Hinds en Bill Kelliher het zoeken in fijne uitgesponnen gitaarminiatuurtjes is Alex Skolnick nooit ver weg. Met dit verschil natuurlijk dat Mastodon veel invloeden heeft opgepikt van wat er tussen eind jaren tachtig en nu in de metal is veranderd. En dat is veel. Eén van die veranderingen is dat Mastodon zelf een voorbeeld voor vele anderen geworden is en Blood Mountain laat horen dat dit volstrekt logisch is.

Nu alleen dat de zanger ook zo gaat klinken als Chuck Billy.. dat zou wel vooruitgang zijn!

De zang vond ik op Leviathan toch wel minder. Soms nauwelijks te verstaan. Dat is op dit album wel beter, maar nog niet ideaal. De rest is helemaal top. Ik denk dat beide albums de komende tijd in m'n speler blijven zitten.

Hoe en waar kan men leren om zonder blijk van kennis muziek zo stellig te typeren.
Luistert men met de hersens of met het hart, For
The Love Of God speelt niemand op zijn rug, sterker, niemand van de zogenaamde, "stoere rockers," kunnen dit nummer,deze stijl enigzins
benaderen. Als de schrijver van bovengenoemd artikel mij een opname kan laten horen die ook maar in de richting wijst van de genie Vai stel ik mijn drie jem gitaren, eerste serie graag ter beschikking van een goed doel.

Frank, wat ben jij een sukkel zeg!

Ik ben er niet bij geweest omdat ik Mastodon eigenlijk pas afgelopen December ontdekt heb ( via torrent FOEI!). De muziek spreekt mij aan :D

Zeg er het uwe van...