Roddy Frame - Western Skies

Ik heb een overdosis gehad. Een overdosis aan cd's met singer-songwriters. Het waren er de laatste tijd teveel, ook al was de gemiddelde kwaliteit hoog. Ik word er bijna depressief van. De pechvogel in deze is Roddy Frame. Hij kan er ook niets aan doen: een kwestie van op het verkeerde moment ergens zijn (lees zijn nieuwe cd in mijn cd-speler). Ik kan het even niet opbrengen om al mijn aandacht te richten op zijn Western Skies. Ik duik weg in een boek, maar ondertussen draai ik de schijf dan toch maar. Tenslotte is het wel de bedoeling dat ik hier mijn mening over geef. Het album kabbelt echter onopvallend op de achtergrond, de thriller die over een seriemoordenaar gaat is spannender. Veel spannender. Als ik tussendoor het boek even weg leg om wat te gaan drinken of te gaan eten, valt het me op dat de songs van Frame wel erg goed in mekaar zitten. Enkele parels zouden zo van Elvis Costello of van de Finn Brothers kunnen zijn. Frame, ooit voorman van Aztec Camera, zoekt het wel wat breder: er is de blues, er is bossanova, er is jazz, maar vooral nummers uit het genre singer-songwriter. De uitvoering is echter meestal vlak: een gitaar en eventueel daaraan toegevoegd drums en bas. Het stoort me alleen dat het allemaal zo gewoon klinkt. Opener "Western Skies" kent nog het gebruik van een marxophone, maar verder is het ver zoeken met de fantasie waar ik zo naar verlang. Maar misschien kan Frame er ook niets aan doen: heb ik de laatste dagen teveel gehoord, staat mijn muts even niet goed of vraagt de thriller teveel aandacht. Ik ben er echter van overtuigd dat dezelfde nummers in een andere meer uitdagende versie zoveel beter tot hun recht waren gekomen. Het had er best in gezeten, gezien zijn staat van dienst.

Zeg er het uwe van...