Suffocation - Suffocation

Ik ben de hele week al zenuwachtig. Mijn pa is met spoed opgenomen in het ziekenhuis, ik verwacht zo langzamerhand wel een vrijgezellenfeestje en door al dat gestress blijft de nieuwe cd van Suffocation maar onaangeroerd liggen, smekend om aandacht. Gelukkig is m'n ouwe heer inmiddels weer thuis, staan er nog geen twintig man voor de deur te gillen en dus de hoogste tijd om nu dan toch eindelijk het laatste wapenfeit van Suffocation, met gelijkluidende titel, aan een aantal kritische luisterbeurten te onderwerpen. Dit is de opvolger van het in 2004 verschenen Souls to Deny, het album dat een ijzersterke comeback inluidde. [Voor de Nightwatchers: Suffocation maakte begin jaren negentig furore met extreme US-death metal en is één van de meest geïmiteerde bands uit het genre. Halverwege de jaren negentig kwam de klad er in en pas twee jaar geleden pakte deze Daywatchers de draad weer op.] Wat meteen opvalt is de warme productie. Geen overbodige digitale bewerkingen, maar veel analoge overbrengers om niet alle details verloren te laten gaan en zo een heel puur geluid neer te zetten. Met zo'n albumtitel lijkt dat ook niet meer dan logisch. Denk echter niet dat er geen vooruitgang is geboekt, want dit is waarschijnlijk het meest meedogenloze en hardste werk dat deze Amerikanen ooit hebben opgenomen en dat overdondert een beetje. De eerste paar keer heb je geen idee wat je overkomt en komt het allemaal wat minder catchy over dan het oudere werk. Niets is echter minder waar! Het geheim wordt pas duidelijk na een aantal draaibeurten. Ongelooflijk intelligente structuren, chirurgische precisie en een overdosis aan originele ideeën maken dit tot een nieuwe mijlpaal in de rijke historie van de band. Ik kan niet wachten om de nieuwe nummers live te horen. Aanschaf verplicht.

Zeg er het uwe van...