The Mars Volta - Amputechture

Als er een Grammy voor onbegrijpelijkheid zou zijn, dan hadden de heren van The Mars Volta er al een paar thuis staan. En toch is er wel degelijk een rode draad: bandlid Jeremy Ward, die aan een overdosis overleed voordat het debuutalbum kon worden afgemaakt. Het eerste album ging - uiteraard - grotendeels over Ward zelf, het tweede album Frances The Mute ging over het dagboek van een geadopteerde man - een verhaal dat Ward ontdekte en af had willen maken - en het staartje van dat boek wordt gebruikt op studio-album nummer drie Amputechture, naast allerlei teksten over schuld en boete en de teloorgang van de westerse wereld. Wie meer wil weten, kan terecht in interviews met de heren Bixler-Zavala en Rodriguez-Lopez, want uiteindelijk is de muziek het belangrijkste. Die is ook weer redelijk onbegrijpelijk, maar wel fascinerend en op en top The Mars Volta. Opener "Vicarious Atonement" is een vrij trage song waarin het nog niet echt lekker op gang komt, maar vanaf "Tetragrammaton" gaan de heren (deze keer het gehele album bijgestaan door Peppers-gitarist John Frusciante) weer ouderwets loos. Rustige stukken met gedragen koortjes en woeste, jachtige stukken met de hoge stem van Bixler wisselen elkaar continu af in dit stuk van 14 minuten. En zo gaat het het hele album door. Dan weer bijna abstracte soundscapes, dan ineens weer strakke refreinen met bijna gewone hooks, dan weer gekte en onrust, en toch zijn het vaker liedjes - voorzover dat past bij The Mars Volta - dan op Frances the Mute. Dat blijft niettemin mijn favoriete Volta-album. Maar deze komt er verdomd dichtbij. En dat is knap.

Goeie recensie, mooi verwoord. Ben er zelf nog niet uit of hij beter of minder is dan de vorige twee platen, maar interessant is hij zeker.

Frances blijft inderdaad de beste (spijtig van de "the widow" dat er te hard als "single" op staat), maar dit komt inderdaad aardig in de buurt.
Geweldig dat er nog groepen als TMV bestaat die zich niet bezig houden met strofe-refrein-strofe liedjes, maar de grenzen blijven opzoeken van wat kan en niet kan. Ik ben curieus wat het volgende zal zijn...

Ik kan hier weinig aan toevoegen. Frances is en blijft ook mijn favoriet. Of deze laatste beter is dan Comatorium weet ik nog niet. De tijd zal het leren.

frances the mute is het beste album,maar de overige twee zijn ook mooi. goede recensie!

Ik dacht: ik doe ook eens even luisteren. Maar sjees, dit meen je niet. Wat een kutplaat. Ik sluit me geheel aan bij deze (http://www.somethingawful.com/index.php?a=4023) recensie, die ook nog eens veel langer is :)

George: de recensent op Something Awful maakt duidelijk dat hij sowieso niet van plan was het goed te vinden. Dat noem ik geen recensie meer. Als ik de nieuwste van Frans Bauer recenseer wordt het misschien ook wel vermakelijk, maar zegt het voor geïnteresseerden geen fluit over de plaat.

Zeg er het uwe van...