The Rapture - Pieces Of The People We Love

Het is toeval, maar de laatste paar platen waarover ik op deze plek geschreven heb hadden allemaal van die hoge mannenstemmen. Bij het New Yorkse The Rapture ('de verrukking') is het al niet anders. Al kun je die zang veelal beter scanderen noemen, het werkwoord van 'kreet' of mee-awoeën, en is de hoofdrol toch echt weggelegd voor de besmettelijk leuke hoekige gitaarlicks. De baanbrekende voorganger Echoes uit 2003 stond nog vol met 'dancepunk', maar dit Pieces Of The People We Love bevat voornamelijk een handvol nummers met verrukkelijke gitaardisco ("Don Gon Do It", "The Devil", "Whoo! Alright-Yeah Uh-Huh", "Get Myself Into It"), waarin volgens goed New Yorks DFA-gebruik flink wat koebellen en woodblocks worden afgeranseld en de gitaren heerlijk staccato worden aan- en afgeslagen. Al met al, het groovet als een tiet. Persoonlijk ben ik daar erg blij mee, want Echoes mag dan destijds nog zoveel geprezen zijn, ik zette dat album niet gauw voor m'n lol op. Deze wel, weet ik vrij zeker, want hij is vergelijkbaar met de albums van The Killers, LCD Soundsystem of de The Bravery: die bevatten ook telkens een paar ronduit geweldige dansnummers. Alleen al die heerlijk schmierende gitaar aan het slot van "The Devil" is goud waard. En ach, dat de niet-dansbare helft van dit album verder niet zo catchy is als Echoes, ook al zijn hiervan wat songs geproduceerd door Danger Mouse... Moet ik daar nou over gaan zeuren? Boeiend... Alsof The Killers zo'n perfect album afleverden. U vindt mij lekker op de dansvloer.

Ik vind deze nieuwe Rapture zoveel minder... fris dan de vorige. Zeker qua geluid.

En dit zal dan wel mijn eerste on topic reactie op de FU zijn. Kom er maar in George!

Ik vind dansende mannen sowieso eng, peter.

Zei ik "eng"? Ik bedoel natuurlijk "minder fris". Of wacht. Nee! Ik bedoel wel degelijk eng! En ook: minder fris.

Nu jij weer, peter!

Je zou bijna gaan denken dan STing gelijk heeft... http://www.volkskrant.nl/kunst/article350732.ece/Sting_voorspelt_einde_der_pop-_en_rocktijden?source=rss

Muziek moet je ook niet voor je lol opzetten. Muziek is er om in te zwelgen. Lijden moet men! Muziek dient een heuse kwelling te zijn!

Nee, doe mij maar Echoes. Die plaat doet tenminste pijn.

Ja maar ho! Jantje Smit, De Boswachters en andersoortige genenmutanten doen mij behoorlijk pijn. Maar dat is toch anders. Leg dat maar eens uit.

Zo is dat. Pijn, ellende, weemoed en zwaarmoedigheid, en daarna zwijgend door het huis wandelen, en gaan slapen.

Ja zeg. Nu niet moeilijke dingen gaan vragen, zo laat op de avond. Is er nog Optimel?

Muziek is dus niets anders dan zwelgen in je uitgerekte puber-zijn.
En naar het schijnt wordt het erger naarmate je ouder wordt. Dan zit je met bloedserieuze tranen in je ogen naar de Mattheus Passion te luisteren. En dan weet je, meneertje Optimel, dat het tijd is om volwassen te worden.

Je wilt zeggen: dubbele banen, een hypotheek, kinderen en een bugaboo voor de deur? WIL JE DAT ZEGGEN PETER?

HAHAHAHA! Zeg Petert, ben jij eigenlijk getrouwd?

Gatverdamme, een bugaboo. (zelfs met dubbele baan kan ik mij geen Bugabaloo veroorloven, vandaar mijn puur socialistische afkeer). Ik denk dat de Mattheus Passion pas daarna komt. Wat denk jij Frans?

Ik ben niet veisch van de Matthäus Passion, moet ik heel eerlijk zeggen. Verder vind ik Cocorosie wel aardig, en gisteren heb ik voluit genoten van KC and the Sunshineband. Want de nostalgie, die wil wat.

Ja Frans. Ik ben getrouwd. Ik heb twee kinderen (de eerste die het woord "kids" uitbraakt, sla ik op z'n bek.) en kom net terug van mijn eerste ouderavond. Ik heb net een kijkje in de toekomst genomen.

Doe mij dus alvast maar "Waarheen, waarvoor".

Er schijnen mensen te zijn die The Bends van Radiohead het beste vinden dat de band ooit uitgebraakt heeft. Daar kan jouw "waarheen, waarvoor" niet tegenop peter.

Ik wist niet dat The Band ook een The Bends maakte?

Wanneer komt die nieuwe Radiohead nou uit? Dat is het enige wat telt.

Er is toch net een nieuwe Radiohead uit? Gummetje heet ie.

Had ik al verteld van die ouderavond? En dat een 0.5 fte ambtenarenmoedertje kinderen had nagevraagd (ge-enquetteerd) dat overblijfmoeders hun peuken nog binnen aanstaken?! En dat toen de overblijfmoeder over de zeik ging?

@Peter: over dat nummer heb ik een keer een strikt geheime tekst gemaakt. Vertel het dus niet door. Komt het:

WAARHEEN LEIDT DE WEG

Woensdag 17 augustus - Ik tracht het rhythme te herstellen door vroeg naar bed te gaan en vroeg op te staan. En als ik zeg vroeg, dan bedoel ik vroeg. Ik lig er om 21.00 uur in en sta om 07.00 uur op. Aanvankelijk werd ik midden in de nacht een aantal malen wakker en las dan in Ver heen, verslag van een depressie, die werd doorgemaakt door P.C. Kuiper in 1985, '86 en '87. Hijzelf was hoogleraar in de psychiatrie en het was daardoor volgens zijn eigen behandelend psychiater, Nolen, de moeite waard een verslag te maken van het gebeurde. Kuiper heeft een standaardwerk over psychiatrie geschreven, Hoofdsom der psychiatrie, waarin hij bij de behandeling van psychotisch depressieven afraadt gebruik te maken van de zogeheten MAO-remmer, een medicijn dat gebruikt wordt tegen te hoge bloeddruk, maar dat ook depressies de kop in bleek te kunnen drukken. Er waren dodelijke ongelukken mee gebeurd, daarom had Kuiper gebruik afgeraden. Toch besloot Nolen ten einde raad Kuiper een MAO-remmer toe te dienen, en het bleek te werken.
Als ik dit boek lees - ik doe dat nu voor de derde of vierde keer - verbeeld ik mij dat dit het is wat mij nog te wachten staat: dat ik de bodem van de hel in al zijn walgelijke glorie nog zal zien en gek van angst door in de duinen gelegen psychiatrische paviljoens zal rennen, mijn doktoren te lijf zal gaan etc. etc.; dat ik gestraft zal worden voor het leven dat ik nu leid, zo zonder vast werk, zonder vrouw, zonder kinderen; ik kan niet meer terug en besluiten op mijn twee- of drieëntwintigste een hypotheek op mijn huis te nemen en met mijn dochter door een park te wandelen. Dat zal mij opbreken; daarvoor zal ik moeten gaan betalen. Ik weet het en wacht rustig af tot het me komt bezoeken. Het is al eens aan de deur geweest, maar toen kon ik het nog juist verhinderen binnen te komen, als een Jehova's getuige die wij vroeger op zondag bij de deur vandaan trapten. In mijn dromen en op sommige dagen - zoals laatst, toen ik naar Martel moest en een dag later, toen B. hier op bezoek kwam - vertoont het zich al weer. Maar ik bestrijd het nu door het welkom te heten, door het te zeggen dat het mag komen. Misschien komt het dan niet. Ik zou dat zelf dan ook niet doen: als je weet dat het mag, dan hoeft het al niet meer. Misschien lijkt mijn angst wel heel veel op mij, en moet ik haar net zo behandelen als ik mijzelf behandel.
Enzovoorts.

HAHA! Is dat nu de toekomst, peter? Staat ons dat allemaal te wachten? Ouderavonden?

Ik zou graag in één moeite door opa worden. Dan heb je het moeilijkste gehad - of niet eigenlijk - en wachten je slechts perken vol geurige narcissen en uiteindelijk chrysanten.

Ten eerste: vergeet de christenmeuk die je is bijgebracht in je jeugd. Ouderavonden en de meute bij het hek, dat is de ware hel.

Ten tweede: Frans, dat ietwat onsamenhangende, beangstigende en duidelijk aftekenende depresie en dat ik dat dan snap. Maakt dat mij een dweperd zoals hierboven beschreven? Of ben ik gewoon vol zelfmedelijden en mag ik niet zeuren omdat ik die medicijnen weigerde? Of zou ik gewoon wat minder moeten drinken en ook een hypotheek aanschaffen?

En George: denk nog maar eens aan me over een jaar of vier...

Lieve Sinterklaas: als ik dan toch nog eens terug mag komen, danwens ik dat ik bij de spellingslessen wat beter oplette.

Je moet zeuren! Maar drink er dan iets bij. Laten we maar snel een afspraak maken, de oude Henze er ook bij. Nu ga ik maffen.

Jezus Christus. Zo schrijf je tien stukjes op FU zonder één reactie en zo heb je er in een uur 25.

Enfin, zwelgen in muziek is een goed ding. Ik weet alleen niet goed of ik er met George over kan praten. Hij heeft gisterochtend met mijn momenteel favoriete bandje zijn kachel aangemaakt. Snif. Meer volgt. Véél meer.

Koekje d'r bij?

Nee, nee, Storm. Geen koekjes. Het gaat hier over serieuze zaken.

En Stonehead: je schrijft het zelf al: "mijn momenteel favoriete bandje". Het gaat wel weer over, het komt wel weer goed. Zoals met alles, meestal of misschien toch bijna nooit.

bij serieuze zaken een koekje eten kan verhelderend werken, George.

Geinig, we hebben onze eigen Statler en Waldorf bij File Under!

wat een gezwam allemaal. B2topic:

Gisteren was The Rapture in Nijmegen en eerlijk gezegd vond ik het maar matig. Of ze nu zelf staan te spelen of een CD opzetten: het klinkt eender. Ze spelen met een PCtje mee en dus is er geen ruimte voor improvisatie. En dat noemt zich een band? Viel tegen! Maar ik zet gewoon de CD nog eens op, want da's wel lekker :)

Misschien is het zo goed geproduceerd dat het live gewoon niet beter kan?

Uiteraard was ik erbij en ik heb me enorm vermaakt. Klasse hoor! Dat er een paar effecten uit een doosje komen, ach. Het was me niet eens echt opgevallen, want ik stond niet heel dichtbij - ik meen dat je gewoon een voorgeprogrammeerde synth bedoelt. Dan nog staan de nummers als een huis. Als de heren een soort Soulwax-remix-versie van zichzelf hadden neergezet zou het bovendien niet zijn overgekomen, want het geluid van de Saddlespan is daarvoor veel te zacht. (Met de vriendelijke dank aan de gemeente Nijmegen die veel te lage geluidsvolume-limieten heeft gesteld)

Zeg er het uwe van...