Tussen alle nieuwe festivals die proberen as hip as can be te zijn, lijkt Crossing Border welhaast een bejaarde naam geworden te zijn. Vergeet niet, ooit was het nieuw om muziek en gesproken woord naast elkaar te programmeren. Crossing Border in Nederland en De Nachten in België begonnen er misschien wel als eerste mee, en steeds meer festivals durfden het aan om genreoverschrijdend te programmeren.

Het betekent niet dat deze formule uitgemolken is, dat er weer iets anders moet gebeuren, maar het betekent wel dat deze formule niet meer zomaar zonder meer werkt. Ook de organisatie van oud-gediende Crossing Border zal zijn best moeten doen om zijn kop boven het maaiveld uit te blijven steken

Dybdahl is in thuisland Noorwegen een superster, die metalen platen op zijn naam heeft staan. Waar daar zijn volgende plaat alweer is verschenen, moeten wij het hier tot maart doen met het slotstuk van zijn oktober-trilogie. Dybdahl bewandelt in deze serie eenzelfde weg als Nick Drake, wiens driekoppige oeuvre eigenlijk ook een herfstige trilogie is. Dybdahl begon ambitieus en pakte groot uit met That Great October Sound. Een volle rijk gearrangeerde plaat en het hoogtepunt uit de serie. Daarna kreeg hij de blues in Stray Dogs. Zijn nieuwste werkje One Day You'll Dance For Me, New York City is eigenlijk een korte epiloog. Vergelijk 't met Pink Moon. Zo pijnlijk intiem als daar wordt het niet, maar de man heeft wel zijn neiging tot het grote gebaar achterwege gelaten. Hier blijft hij overeind met slechts zijn stem en subtiele begeleiding. En wat voor een stem, ergens tussen Antony, David Sylvian en Jeff Buckley: rijk van kleur als het genoemde seizoen. Voor wie bekend is met de eerdere twee delen is het allemaal van vertrouwde kwaliteit. Prachtige piano-partijen en de kenmerkende zoemende vibrafoons. Af en toe wat knisperende percussie en een Zweedse gesproken woord sample voor de juiste sfeer. Bevatte Stray Dogs al een geweldig duet met de Noorse popprinses (een soort Annie) Bertine Zetlitz.. Deze keer zingt de al even charmante actrice Silje Salomonsen mee in het nummer "Henry". Wat een lieve stem. Dybdahl blijft een klasbak, die meer verdient dan twaalf betalende bezoekers in Den Haag, zoals hem in 2005 overkwam. Sterker nog, het zou terecht zijn als de titel geen grootspraak bleek te zijn.

Vanaf de cover kijkt een schaars geklede dame me zwoel aan. Bif Naked heet ze, en de schaarse kleding van deze Canadese lijkt vooral tot doel te hebben haar zwaar getatoëerde velletje tentoon te spreiden. Het doet wel wat aan de Christina Aguilera's en Pinks van deze wereld denken. Zelfbewust en krachtig maar niet te beroerd het aantrekkelijke lijf in de strijd te gooien. Muzikaal is het een stukje steviger dan bij de hiervoor genoemde dames, maar ook dit album is duidelijk gemaakt met het oog op hitparadesucces. De composities zijn goed opgebouwd, de instrumentatie zorgt regelmatig voor een een vleugje nu-metal, maar het is nergens te wild of lastig te volgen. Het is echter aan het gevarieerde stemgebruik van mevrouw Naked te danken dat het interessant blijft om naar te luisteren. Oudere jongeren als ik zullen er waarschijnlijk wel wat Pat Benatar in herkennen, jongere lezers zullen met een naam als Gwen Stefani (No Doubt) haar stem beter thuis kunnen brengen. Alleen is de keuze van Metallica's "Nothing Else Matters" als cover wat gemakkelijk. Het voegt weinig toe aan het origineel. Als je het mij vraagt is deze uitsluitend gekozen als gimmick voor de publiciteit. Maar goed, voor het grootste deel is het wat gladde maar prettige pretpoprock met een punkrandje en hier en daar een wat heftiger riff ertussendoor. Licht verteerbaar maar het blijft niettemin probleemloos een cd lang leuk. Toch zou het wel eens een goede keuze kunnen zijn als de dame wat van de gebaande paden afwijkt. Dat doet ze namelijk in "Ladybug Waltz" en dat is prompt een hele spannende song. Al met al is dit een heel behoorlijke cd met de belofte van meer.

Land- en labelgenote Britt Black kijkt even zwoel in de camera, is iets meer gekleed en iets schaarser getatoeëerd. Belangrijker is dat ze ook producer/engineer/songwriter Peter Karroll deelt met Bif Naked. Waar Biff Naked toch vooral poppy is, is Britt Black echter een stuk steviger. Nog steeds met songs met hitparadeformat, dat wel. Ook hier een niet al te opvallende cover, nu van The Cults "She Sells Sanctuary". Ziet u al een patroon? Ik ook. En toch moet ook hier geconcludeerd worden dat het een heel prettig werkje is. Bif Naked en Britt Black zijn twee kanten van dezelfde medaille, Bif Naked voor de popliefhebbers, Britt Black voor de rockliefhebbers. Formulewerk, dat zeker, maar als al het formulewerk zo goed uitgevoerd zou worden zou het er al een stuk beter uitzien met de muziekwereld...

Ik was er wel aan toe hoor: slecht geproduceerde, lekker nonchalante gitaarpop met een zanger die er niks van kan. Zoals ze die in de jaren negentig nog maakten. Zucht. Nieuwste plaatje van Joan of Arc dus in de speler proppen, en hopen op het beste. Welnu, The Intelligent Design Of Joan Of Arc, vol out-takes, b-kantjes en dergelijke uit hun 10-jarige (hieperdepiep hoera) bestaan, voldoet zonder problemen aan alle bovenstaande criteria. Het lijkt alsof de mannen zonder enige voorbereiding het oefenhok ingedoken zijn en het eerste wat in ze opkwam opgenomen hebben. Dat het geluid op een moment zelfs bijna wegvalt hoeft geen belemmering te vormen het desbetreffende nummer ("busy bus, sunny sun") gewoon op de cd te zetten, integendeel. En de zanger zou nog heel wat kunnen opsteken van de toonvastheid van een Will Oldham. Helaas blinkt Joan of Arc niet uit in goede ideeën. Wel halen behoorlijk wat muzikale fratsen uit in de nummers: vreemde ritmes, samples en andere computerdingetjes, maar zelden kan het echt bekoren. De nummers kabbelen loom voort, zelden wordt versneld of het volume even lekker opengedraaid. En als je dan weet dat het album liefst 1 uur en een kwartier duurt, dan kan je begrijpen dat het op een gegeven moment doorbijten wordt het album überhaupt in een ruk te beluisteren. En dat kan niet de bedoeling zijn. Maar ook als de heren wat kritischer waren geweest en het album een half uur korter gemaakt hadden, was dit niet meer dan een aardig album geworden. Af en toe lekker sfeervol door de toevoeging van toetsen of een trompetje, hier en daar een aardig melodielijntje, meer kan ik er helaas niet van maken.

Een paar recensies geleden vroeg ik me nog af wat er tegenwoordig aan leuks uit Australië en omstreken komt. Nog excuses aan alle Powderfinger-fans voor het niet noemen van hun naam, maar dit terzijde. Het debuutalbum van tegenvoeter George Byrne kletterde onlangs door mijn brievenbus en sindsdien ben ik de hele tijd op zoek geweest naar de naam waaraan de muziek en stem van deze singersongwriter uit Sydney mij doet denken. De naam die de gehele tijd op het puntje van mijn tong zat te wiebelen, trok ik vandaag eindelijk uit mijn Benno: Dolorean. Net als de mannen uit Portland maakt Byrne droefgeestige, herfstbladgekleurde americana met een licht psychedelische inslag. Hij beschikt over een prettig in het gehoor liggende lichthese stem, ergens tussen die van Dolorean's Al James en een jonge David Gilmour in. Muzikaal gezien gaat hij echter iets traditioneler te werk. Het wordt pas echt interessant als er van de platgebaande, slingerende alt.kuntry-landweggetjes wordt afgeweken en Byrne onder leiding van Tim Powles (The Church) en Jonathan Burnside (The Sleepy Jackson) wat meer het psychedelische bos in duikt. Dat maakt hem nog geen Wilco maar het voorkomt in ieder geval dat het album ongemerkt aan de luisteraar voorbij trekt. Een 'veelbelovend debuut' heet dat dan in vaktermen.

De Duitsers van Mad Max waren begin dit jaar ineens terug met een nieuw album. Echt heel enthousiast werd ik er niet van. Ze slaagden er wat mij betreft niet in de oude glorie te doen herleven. Het enige nieuwe op de cd was het feit dat ze plots met christelijke teksten kwamen opdraven. Met de EP In White trekken ze die lijn door en de holy-holy-holy's zijn niet van de lucht. Nou vind ik dat best, als de muziek maar goed is. Op het vorige album viel dat nogal tegen, op dit album hebben ze gekozen voor een semi-akoestische benadering die een stuk prettiger stemt. Hardrock kun je het alleen niet meer noemen. Eerder op Amerikaanse leest geschoeide akoestische poprock. Het is dan ook niet voor niets dat ze met "Open The Eyes Of My Heart" al stevig hebben gescoord in de VS. Het feit dat in het logo het kruis groter is dan de bandnaam en de heren zelf in witte kleding met grote kruisen voorop vereeuwigd zijn, zal op die markt ook niet tegengewerkt hebben. Stryper scoorde daar immers ook al mee voordat het muzikaal iets voorstelde. Zes songs staan er op deze EP, waarvan "To Hell And Back Again" en "Bad Day In Heaven" nieuwe versies van songs van het vorige album zijn en "Lonely Is The Hunter" van Stormchild afkomstig is. Met deze EP maken ze duidelijk dat de christelijke boodschap geen eenmalig uitstapje was en dat er bovendien muzikaal het nodige veranderd is. Of ze daarmee hun oude fanschare inwisselen voor een nieuwe zal nog moeten blijken.

Stierenvechten is een wreed schouwspel dat wat mij betreft liever vandaag dan morgen verboden mag worden. Spanjaarden en Portugezen denken daar echter heel anders over. Voor hen is het een bijna magisch ritueel. Een levensgevoel, spiritualiteit, romatiek, "duende". Het traditionele gevecht op leven en dood als ware het een dans. Het grommen en snuiven van het opgejaagde dier. Het geklap en geklater van het publiek. De opzwepende muziek. De elegantie en moed van de toreador. Zou het Rotterdamse The Bullfight deze beelden in het hoofd hebben gehad toen ze hun bandnaam verzonnen? Wanneer je naar de cd One Was A Snake zou je het bijna denken. De plaat is doortrokken van donkere romantiek, verpakt in meeslepende melodieën. Violen en gitaren als wapperende rode lap. Pianoritmes en roffelende drums het stampen van de hoeven en in zwarte lakleer gestoken voeten. Een metalige snaredrum het geluid van de zwaarden. Alles opbouwend naar de onvermijdelijke climax. Hier is geen plaats voor lichtzinnige lach. In de arena van The Bullfight strijden The Cure in hun donkerste periode, Tindersticks, Gavin - Each man kills the thing he loves - Friday en Jaques om de eer tot er géén winnaar is. Sluit de gordijnen, steek een kaars aan, sla de eerste twee nummers van de cd over en laat je meeslepen door de meerstemmige gothiek van "No Thorns, No Roses". Ervaar het gevoel wat The Bullfight is. Zonder bloedvergieten, maar wel met gevoel in de donder. Het is een warme herfst in Rotterdam.

Toen Def Leppard's Hysteria uitkwam in augustus 1987, hingen onze monden wagenwijd open bij de eerste keer dat we deze LP beluisterden. Wat deze vijf mannen in heel veel studiotijd in de Wisseloordstudio's in Hilversum en een handvol andere studio's samen met Mutt Lange opgenomen hadden grensde voor ons gevoel aan het ongelofelijke. Een maatstaf voor moderne hardrock, dat was het geworden, zo oordeelden wij snotapen: de lat werd hier heel, héél hoog gelegd. We verbaasden ons over de magistrale stereo-effecten die door de hele plaat verweven zaten en de manier waarop Def Leppard een oplossing gevonden had voor het probleem Rick Allen, die door een auto-ongeluk een arm miste. Ondanks de dikke productie bleven de ballades "Love Bites" en het titelnummer overeind. Een magistrale mix van popelementen in hardrock ingebed, dat was het. De zestien miljoen keer dat Hysteria over de toonbank ging, dat was niet meer dan logisch en verdiend..

Het is nu bijna twintig jaar geleden dat Hysteria verscheen. Genoeg reden om deze plaat nog eens opnieuw uit te brengen in een Deluxe Edition. De productie hierbij nog eens onder handen nemen, dat was als vanzelfsprekend niet nodig. Maar ik moet wel bekennen dat ik me eens achter de oren krabde bij het opnieuw beluisteren. Was dit het nu? Ik ben natuurlijk ook twintig jaar ouder geworden en heb niet stil gezeten qua verbreden van muzikale horizonten. En dan laat ik even in het midden of mijn smaak beter geworden is. Ik kan me nog wel voorstellen dat ik dit als dertienjarige puber dit heel, héél erg gaaf gevonden heb, maar ik kan me niet inbeelden dat als deze cd nu uit zou komen, ik nog steeds stijl achterover zou slaan van de effecten in "Gods of War" of "Rocket". Daarvoor is er teveel veranderd en doorontwikkeld sinds 1987. Toch denk ik dat iemand die tegenwoordig nog veel hardrock, AOR of hoe je het ook wilt noemen luistert en nog nooit een nummer van Hysteria gehoord heeft wel onder de indruk zal zijn, want super verjaard klinkt het nou ook weer niet. Bovendien zal een nieuweling in zijn nopjes zijn met het zeer uitgebreide boekje en de zestien bonustracks die deze Deluxe Edition bevat. Datzelfde geldt ook voor wie Hysteria nog steeds koestert. Als je een early adopter was dan was je misschien zelfs wel aanwezig bij de vier nummers die opgenomen zijn in het Noorderligt in Tilburg in 1987. Ook al jaren plat.

Tot hoever kun je een concept uitmelken? Binnenkort verschijnt Rubicon, de tweede cd van Icon, het project van John Wetton en Geoffrey Downes. De eerste cd is in 2005 verschenen en dit jaar verscheen al een DVD met een akoestische sessie. En nu ligt er een live album, Never in a Million Years, met Icon-nummers en met Asia-nummers. En dat terwijl Asia ook weer bij elkaar is in de originele bezetting (Downes, Wetton, Howe en Palmer). Daarvan zal ook vast binnenkort wel weer nieuw werk verschijnen. Kortom, als u een doorgewinterde Wetton en/of Downes-fan bent kunt u voorlopig de knip blijven trekken. De kritische en/of armlastige Wetton/Downes-fan luistert echter voor hij overgaat tot de aanschaf van Never in a Million Years. Niet dat het een slechte plaat is, maar deze plaat voegt niets belangwekkends toe aan het oeuvre.. Downes en Wetton worden geholpen door gitarist John Mitchell, ook al zo'n druk mannetje (It Bites is weer bij elkaar, maar dan zonder Dunnery) en drummer Steve Christey. Bekwame muzikanten die, met zijn vieren, dan ook adequaat hun taak vervullen. Het blijft alleen allemaal zo netjes binnen de lijntjes. En dat is nu wat je net niet wilt horen op een liveplaat. Dan was die akoestische sessie toch beter cq. verrassender. Kortom, de compleetheidsfanaticus rent onverwijld naar de winkel, de overigens wachten tot de uitverkoop begonnen is. Alhoewel, met de huidige stroom releases lijkt die al begonnen...

Wie een keer oog in oog heeft gestaan met Under Byen's Henriette Sennenvaldt, verdronken is in die mooie ogen onder haar donkere wenkbrauwen en haar live heeft horen zingen, weet dat er zoiets als een God bestaat. Zo'n zeldzaam schepsel als Henriette kan namelijk niet verwekt zijn door stervelingen, maar slecht geschapen door iets bovennatuurlijks. Wat dat betreft zit ze - vast niet toevallig - ook precies in de goede band. Under Byen gaat al sinds haar oprichting, zwervend tussen stromingen, eigenwijs haar eigen gang. Maar doet ondertussen niet moeilijk over iets aards zoals het maken van een remix voor een Rammstein-nummer. En als iets mijlenver van Under Byen verwijderd ligt, dan zijn het wel de marcheerbare ritmes van Rammstein. Deze en andere nevenbezigheden maakten wel dat er lang gewacht moest worden op hun nieuwe cd Samme Stof Som Stof. Maar het was het wachten zeker waard. Samme Stof Som Stof klinkt, ondanks de bezettingswisselingen die er geweest zijn in de tussentijd, nog steeds zoals ik verwacht had dat de volgende stap van Under Byen na Det Er Mig Der holder Traeerne Sammen zou klinken, maar overdondert me toch. De band laveert sierlijk tussen avant-garde, klassiek en pop/rock en zorgen met hun tegendraadse, maar toch melodieuze nummers, dat je door de immer spannende instrumentatie die de stem van Henriette omringen als van zelf meegezogen wordt in de muziek. Als je visioenen krijgt van Kate Bush en Björk bij het beluisteren van Samme Stof Som Stof, dan verbaast me dat niets. Ik kreeg ze ook, maar hopelijk zie je dan ook net als ik de jaloerse bewonderende blik in hun ogen...

Je moet tegenwoordig wel van hele goede huize komen als je nog wil opvallen in de al zo overvolle zee der heavy releases. Helemaal in de metalcore-hoek, waar het al zo dringen is aan de top. Misery Signals doet nu haar tweede gooi naar een plaats in de eredivisie der bruten en voorwaar, ze komen er zeer aardig vanaf. Nu is metalcore niet per definitie mijn ding wegens vaak te doorsnee en te weinig melodieus, maar muzikaal weet dit vijftal mij prima te vermaken. Lompe riffs die hier en daar niet vies zijn van wat linke ritmiek, verpletterende sound, harde beatdowns, ultrastrak drumwerk, allemaal vakwerk van het granieten soort. Misery Signals klinkt Amerikaans, modern en enigszins gelikt, neigt vooral naar druk door elkaar lopende riffs, maar wisselt deze af met spaarzaam geplaatste tokkelpartijen en cleane stukken. Alleen het doorsnee geschreeuw doet enigszins afbreuk aan het geheel, iets meer variatie had hier zeker goed gedaan. Voor de rest blijft er boven de streep een vette metalcore-schijf over, niets meer en niets minder, goed voor menig huiskamermosh dan wel vensterbankdive.

Ik dacht toch redelijk verschoond te zijn van vooroordelen, maar ik blijk ze ook te hebben. Bij de muziek die in Peru gemaakt wordt kon ik me niets anders voorstellen dan een groep muzikanten met trommels en panfluiten gehuld in traditionele kleding. Dit blijkt erg kortzichtig te zijn nu ik de cd Archaeopterix van La Ira de Dios gehoord heb. Het viertal (zang, gitaar, bas, drums en effecten) maakt namelijk een mix van, houd je vast, psychedelica, post-rock, garage rock, krautrock en stoner. De songs zijn voorzien van een Spaanstalige teksten die gezien het volume van de zang op de achtergrond een rol lijken te spelen, maar die vertaald voor de liefhebber in het bijgesloten boekje staan. De Archaeopterix is de oervogel der vogels. Hij kon zweven, maar nog niet vliegen. La Ira de Dios zweeft ook, vijf nummers lang met nummers met een behoorlijke tijdsspanne tot bijna 25(!) minuten. Iets wat ik normaliter niet trek, maar waar ik nu graag een uitzondering voor maak. Het album vind ik namelijk van voor naar achteren boeiend en roept bij mij de vraag op of ze ooit wel eens in ons land gespeeld hebben. Ik hoop het niet, want ik wil graag vooraan staan bij het eerste optreden op onze bodem om te kunnen zeggen dat ik erbij was. Ik vrees echter dat ik naar ze toe zal moeten vliegen, eventueel elders in Europa. Luister eens naar de sampler van het album en meld je aan voor de File Under -muziekreis.

"Oh, die", zei een kennis van me. "Ik vind ze best cool, alleen die naam he..." Geez, wat is dat toch met mensen? De naam 'Fokke en Sukke' onthouden ze, een woord als 'sim-chip' ook nog, maar ''C-Mon en Kypski', dat is teveel gevraagd, kennelijk. Nog één keer dan: deze Utrechtse band heeft vier bandleden, waaronder beatcreator C-Mon (hij heet Simon, vandaar) en de Nederlands kampioen turntablism Kypski. Je kent ze van dat geniale scratchnummer met een van de gaafste video's van 2004, "Shitty Bum". Wat je vermoedelijk niet kent van ze - ach, wie ook wel - is een half uur 'rare groove' dat ze vorig jaar hebben uitgebracht, getiteld Dutch Rare Food, met het fijne "Rock di Mexicano" erop. Dat was toch echt een van de vetste remix-cd's van vorig jaar. Het nieuwste album van C-Mon & Kypski moet hen de grote doorbraak bezorgen. Qua album zit dat wel goed. Dit Where The Wild Things Are, genoemd naar een kinderboek, barst weer van de originaliteit. Met gastartiesten als de Amsterdam Klezmer Band en Pete Philly, en daarbij beats die variëren van Prodigy tot Air snoepen de nummers uit de gekste hoeken. Het album krijgt daardoor het maximalistische van bijvoorbeeld de Basement Jaxx. Wie C-Mon & Kypski live gezien heeft, weet bovendien dat ze nog veel feller en funkier kunnen dan dit. Maar... nu de Grote Hit nog. Lastig. Pijnpunt, zelfs. Single "Bumpy Road" vind ik 'wel aardig', maar niet meer, en de suffe clip helpt ook niet echt. Als ik mocht kiezen: mijn heel-erg-favoriete nummer is het vlammende "Eyes on the Road", met Voicst. Met stip het leukste nummer dat Voicst ooit heeft opgenomen. Maar ja, da's weer te wild om een hit te worden. Ach, we wachten gewoon af. De Marco Borsato-truc is er altijd nog.

De drie Australiërs Hugo Cran, Tom Carlyon en Conrad Standish, die samen het trio Devastations vormen, beschikken wat mij betreft in ieder geval over de juiste vrienden. Ik noem Mick Harvey en Alexander Hacke (beiden Bad Seeds), maar ook de Tindersticks en The Black Heart Procession horen bij hun vriendenkringetje. Die vriendschap hoor je ook terug als invloeden op hun muziek: piano, orgeltjes en de zingende zaag-achtige Optigan worden niet geschuwd. De zang, soms meerstemmig, is stuwend maar melancholisch en warm van karakter, de teksten zijn wat donker en versluierd. Het toevoegen van de heldere damesstem van de Nieuw-Zeelandse Bic Runga en het gastspel van een stoet aan muzikanten maken dit tot een aangenaam en duister werkje met rock-randjes. Want naast de sluimerende ballad-achtige constructies wordt er ook fiks gerockt (in "What's A Place Like This Doing In A Girl like You?" en "Take You Home"). Het perfecte strijkwerk her en der in de nummers, vormt het tweede album van Devastations tot een zeer goed te verteren pareltje. Omdat echte parels ook niet makkelijk zijn te vinden, zijn ze maar vanuit Down Under gekomen en hebben zich in Berlijn gevestigd. De term "Tropical Goth" viel in Australië reeds om een beschrijving te geven van het type muziek wat het trio maakt...

Er was een tijd dat ik de trotse bezitter was van een munten-, postzegel- en stickerverzameling. Er was een tijd dat het leek alsof elke Belg bij geboorte een instrument in zijn wieg leerde bespelen, zo hoog was de kwaliteit van de releases. Er was een tijd dat ik elpees kocht voor hun prachtige hoezen. Er was een tijd dat het meedoen van bepaalde artiesten garant stond voor weer een fijne release. En dan is er Needle And The Pain Reaction. Het Gentse rocktrio met in hun geledingen Peter de Bosschere (An Pierlé & The White Velvet), Lucce Waegeman (o.a. ex- Starfighter) en Wim Deliveyne. Zij leveren op het label Kinky Star van Danny Mommens (Viva la Fête) hun tweede album af genaamd Pheromone. Muzikaal te omschrijven als Smashing Pumpkins meets Pavement meets Dinosaur Jr, maar dan anders: ahum. Een album dat het theoretisch allemaal zou moeten hebben voor een groot muziekliefhebber als ik. Ik heb echter nooit een band gezien die hun naam zoveel eer aan deed, Needle And The Pain Reaction. Alsof een geliefde een mes dwars door je hart steekt: De nummers zijn te simpel en voorspelbaar, het gitaarwerk is beperkt en uiteindelijk domweg vervelend, het geheel klink bovendien als een (rammelende) demo ondanks dat middelen niet geschuwd zijn door het inschakelen van producer David Vella (o.a. Rammstein) en de zang is na een paar nummers ronduit irritant. Het enige leuke is de getekende hoes en de bijgeleverde sticker. De vraag is dan ook waar mijn stickerverzameling eigenlijk gebleven is.

Bijna maakte ik de fout door te gaan zeggen dat het samenvallen van de begin van de herfst en de nummers "Autumn Music 1" en "Autumn Music 2" wel heel mooi samen vallen. Gelukkig bedacht ik me op tijd dat de herfst al een maandje aan de gang is en om precies te zijn al op 23 september om drie minuten over zes en niet 23 oktober, de dag dat Max Richter's derde cd Songs from Before verschijnt. Feit is wel dat de titels van Autumn Music 1 en 2 helemaal op hun plaats zijn. Begeleid door repeterende pianopatronen dwarrelen de door violen gespeelde roodbruin gekleurde bladeren langzaam, maar gestaag van de bomen naar de grond, waar ze stil blijven liggen om langzaam te vergaan. Sowieso zie je bij de neoklassieke muziek van Richter al snel filmbeelden. Wat niet raar is ook, als je weet dat Richter een veelgevraagd componist is voor filmmuziek. Zijn invloeden haalt Richter uit de wat meer ingetogener, klassiek getinte post-rock van Rachel's, minimal artiesten als Philip Glass, Steve Reich en Arvo Pärt en de fraaie fletse tinten van Sigur Ròs. Hij voegt hieraan zelf nog wat fraaie, bijna speelse elektronica toe. Zo gebruikt hij bijvoorbeeld ruis van korte golf radio bijna als een volwaardig instrument met hypnotiserende krachten. Smaakvolle aanvulling aan het geheel zijn de door Robert Wyatt voorgedragen teksten van Haruki Murakami. Voor Fat Cat's sublabel 130701, waarop ook de cd's van Set Fire To Flames en Sylvain Chauveau verschenen, is Songs From Before zo een waardevolle aanvulling.

Ik ben niet het type dat lang blijft stilstaan bij een keuze die achteraf gezien niet de juiste is gebleken. Dat neemt echter niet weg dat ik soms flink kan balen van een gemiste kans. Samen met mijn lief was ik begin dit jaar voor File Under erop uit getrokken om verslag te doen van het Eurosonic festival. Een plek bij uitstek om verkeerde keuzes te maken. Zo ben ik er inmiddels achter gekomen dat tijdens onze zoektocht naar het Minervum - alwaar ik constateerde dat Wir Sind Helden niet mijn ding was - in Huize Maas het Schotse Union Of Knives waarschijnlijk juist wel helemaal mijn ding stond te zijn. Helemaal over het hoofd gezien. Waarom? Was het de in mijn ogen niet geheel correcte aanduiding 'Muse meets Massive Attack' in de bio? Nergens gieren ze op z'n Bellamy's megalomaanuit de bocht en hoewel alle beats uit een kastje komen, is de muziek nooit verhuld in aardedonkere triphop. De muziek van Union Of Knives komt door de combinatie van fijne vocalen, knisperende elektronica en shoegazende gitaartjes over pompende beats in mijn oren meer in de buurt van Carpark North en The Cooper Temple Clause ("Taste For Harmony" lijkt qua melodie zelfs een broertje van hun "Blind Pilots"). Ook de door het middelmatige Lights teleurgestelde Archive-fans kunnen bij de Union terecht. Wie weet staan ze met een beetje geluk begin volgend jaar wederom op een podium ergens in Groningen. Dan ga ik voor de herkansing.

Ik wil je even wijzen op een nieuw fenomeen. Geen tijdperk is zo goed digitaal gedocumenteerd geweest als dat van de laatste vijf jaar. Besef je eigenlijk wel dat je kinderen, en je kleinkinderen, en je voltallige nageslacht nog tot in lengte van jaren zullen uitzoeken wat jij toen in 2006 zoal voor informatie achterliet op het internet? Over honderd jaar, als we weer driehonderd complete muziekgenres verder zijn, zullen er mensen googlen op 'Squarepusher' (zou Google nog bestaan tegen die tijd?) en zullen ze zich afvragen hoe tijdsgebonden dit stukje is. Want Squarepusher - alias Tom Jenkison - maakt nu al precies 10 jaar geen muziek die je zomaar 'even' opzet. Futuristisch en virtuoos, maar ook ondoorgrondelijk en 'vervelende piepknor' mag je deze extreem vage IDM rustig noemen. Wat deden wij anno 2006 met deze muziek? Het antwoord luidt waarschijnlijk "de single opzetten". Ik ken niet het hele oeuvre van Squarepusher, maar de mij bekende albums hebben allemaal in elk geval één geweldige track. Het geniale "Tundra" op debuut Feed Me Weird Things uit 1996, "My Red Hot Car" op Go Plastic uit 2001 - dat album was verder onbeluisterbare crap trouwens - en dit keer is het "Planetarium", dat je zelfs een vrolijke variant op "Tundra" zou kunnen noemen. Opvallend is dat Hello Everything toegankelijker dan ooit begint: het eerste kwartier is zelfs best prettig om op de fiets te luisteren. Maar dan zakt de plaat in: zes minuten lang het geluid van een ver overvliegend vliegtuig en dan nog wat zacht opgenomen akoestisch gedreutel, op de fiets is dat behoorlijk ergerlijk. Ook de tweede helft van Hello Everything is zo opgebouwd: vier coole nummers die nog best Dance Dance Revolution- of TuxRacer-achtergrondmuziek hadden kunnen zijn - Aphex Twin-fans moeten het briljante "The Modern Bass Guitar" absoluut checken - en tot slot tien minuten onuitstaanbare ambient. Tja. Had dan die digitale singles "Hanningfield Window" en "Exciton" op het album gezet (zie audiolink). Op de ambientzut na is Hello Everything in elk geval een erg goed IDM-album geworden.

Manitou is een Fins gezelschap dat erg goed naar Megadeth heeft geluisterd. Opvallend is de vocale gelijkenis van zanger Markku Pihlaja met Dave Mustaine in sommige nummers. Mustaine heeft toch geen doorsnee stemgeluid, maar behalve de zanglijnen van Mustaine heeft Pihlaja ook de nasale uithalen, het geknepen stemgeluid en het vibrato á la Mustaine perfect onder de knie. Ook muzikaal is het menigmaal Megadeth wat de klok slaat: hakkende riffs in een machtige productie en solo's met de snelheid van het licht. Op andere songs is er een gelijkenis met die andere Grote Melodieuze Metalband, Savatage ten tijde van Zak Stevens. Hoewel er dus geen nieuwe paden worden bewandeld, blijft het door de zeldzaam strakke uitvoering en de uitstekende productie een buitengewoon prettig album om naar te luisteren. Het grootste pluspunt van dit Manitou is wel dat ze ook de aandacht vast weten te houden wanneer het tempo wat omlaag gaat. Je hebt niet het idee dat, zoals zo vaak bij andere bands in het genre, het tempo alleen even wordt ingehouden om het volgende stuk hak- en beukwerk beter te laten uitkomen, zeg maar. Juist in die langzamere stukken hoor je hoe goed dit Manitou eigenlijk is. Liefhebbers van het betere melodieuze metalwerk zullen aangenaam verrast zijn.

Wanneer ik op de site van het Zweedse Wolf kom, krijg ik een schermpje met de tekst 'So you’re using Netscape? Well, now’s the time to change. Download Explorer here. It’s free, and shares it’s name with a really cool guitar', waarna ik niet meer verder kan. Afgezien van het feit dat ik met Opera over de woelige baren van het internet surf, kan ik er met mijn pet niet bij dat je als band je site voor gebruikers moeilijk of niet toegankelijk maakt. Wil je nou dat mensen op je site komen of niet? Het is te hopen dat ze hier goed voor betaald worden, want in hun genre is het al een hele klus om uit de kosten te komen. Wolf speelt namelijk heavy metal van de oude stempel, in het straatje van Iron Maiden en - daar zijn ze weer - Megadeth: voortdenderende drums, killerriffs, snelle solo's en vooral een sirene als zanger. Muzikaal zit het allemaal prima in elkaar, maar tegelijkertijd verrast het geen moment. Been there, done that. Voornamelijk voor de pure NWOBHM-fans, zullen we maar zeggen.

Subtle is een sextet uit de scène rond Anticon. De meest opvallende persoonlijkheid is, zoals altijd wanneer hij aanwezig is, de rapper Doseone. Hij deed ook mee op de plaat van 13 & God , en degenen die hem daar hoorden zullen 'm niet zijn vergeten. De man heeft een unieke, vermoeiende rapstijl. Hij zet een lief hoog stemmetje op en begint onvermoeibaar te ratelen. De man schijnt ook een gepubliceerd poëet te zijn, maar zijn teksten zijn in dit tempo op zijn zachtst gezegd lastig te volgen. Nu draait Subtle gelukkig vooral om sfeer. Sfeer en chaos. De mannen gooien alle mogelijke genres in de blender, trekken een heel serieus gezicht en roepen (in gedachten) heel hard Free Jazz. Zoals vaker is een overdaad aan ideeën nou niet bepaald een pré. Deze bouwsels van blikkerige beats, rockende gitaren en freakende blazers werken danig op de zenuwen. Veel kunde, weinig talent. De kunde zit vooral in het knip- en plakwerk met de beats. Het gebrek aan talent is het schrijnendst tijdens al die nasaal gezongen refreintjes. Zes mannen en niet één met een mooie stem. Roept de IJslandse band Múm altijd associaties op met elfjes, hier doen de vocalen me denken aan driftig heen en weer rennende koboldjes. Juist als de boel eindelijk wat stil valt en de machines rustig ruizen, zoals in "A Tale Of Apes II", raak ik geïnteresseerd. Ook dan is het glimpje magie echter van korte duur, want we hebben ongelofelijke haast!

En Macca heeft het momenteel waarschijnlijk al zo zwaar met alle perikelen omtrent zijn hele fijne ex Heather Mills (voor meer info hierover verwijs ik u graag naar de diverse bladen bij uw kapper). Ik hoop dan ook voor zijn eigen gezondheid dat het beluisteren van Emmanuel Santarromana's Fab4Ever hem bespaard zal blijven. Luisteren naar het eindresultaat van 's mans eigen visie op een verzameling Beatles-liedjes is het auditieve equivalent van kijken naar de langdurige verkrachtingsscène uit Irréversible. In slowmotion. Was er dan niemand die gedurende de totstandkoming van dit gedrocht deze man een halt toe had kunnen roepen? Desnoods met harde hand. Werkelijk geen kans blijft onbenut om het erfgoed van de fabuleuze vier drastisch om zeep te helpen. In zijn variant verworden de "Strawberry Fields" bijvoorbeeld tot een oord waar je nog niet dood gevonden wilt worden. Als Emmanuel niet in hoogsteigen persoon met zijn vervelende zeurstem de trommelvliezen teistert, roept hij de hulp in van enkele gastvocalisten. En wat voor gastvocalisten! Variërend van het type zangeresje dat het misschien leuk zou doen in de schoolband van je kleinere broertje tot een Andrew Eldritch-imitator die zelfs de vleermuizen nog de grot uit zou zingen. Met stip de meest zinloze vorm van geweld wat me dit jaar ter oren is gekomen. Dit is het album waarvan een Beatles-fan 's nachts gillend wakker wordt.

Ten hoogtijde van de Punk waren de oren van de meeste journalisten en fans vooral gericht naar Engeland en een beetje richting de VS, maar dat betekende niet dat er nergens anders op de aardkloot iets te beleven viel. In 1974 zag in Australië Radio Birdman het licht en zorgde, ver van de megasuccesverhalen in Europa en Amerika, voor een Australisch hoofdstukje in het grote punkboek. Tot gigantische hits of volgepakte stadions leidde dat niet maar toch slaagde de band er in een flink legertje (soms letterlijk, aangezien ze nogal populair waren onder de Hell's Angels) van fanatiekelingen aan zich te binden en een aardig stempel te drukken op de muziekgeschiedenis van Down Under. Na een jaar of vier en slechts twee volwaardige platen was het alweer gedaan met lol en met de break-up was een nieuwe legende geboren. De platen zijn vandaag de dag een heus collectorsitem en - bij mijn weten - nog steeds niet op CD uitgebracht. Echter, 25 jaar na dato heeft de band plotseling wel besloten om het nog eens te proberen en dus zit ik hier met de nieuwe CD in mijn handen, Zeno Beach. En, verdomd als het niet waar is, daar is heel weinig mis mee. Punk is het eigenlijk totaal niet meer, eerder een soort gruizige rock die gedragen wordt door de doorleefde stem van zanger Rob Younger. Veel sterke baslijntjes, zeer mooi gitaarspel en gepaste pianostukken: als je bedenkt dat ze ooit hun inspiratie haalden bij The Stooges is er toch wel het een en ander veranderd. Gelukkig is de gemiddelde fan van toen inmiddels ook een puffende vijftiger en die zal hier vast en zeker heel veel plezier aan beleven.

Er waren dagen dat ik danste. Dagen die eigenlijk nachten waren. Er waren nachten dat de liedjes ertoe deden. Dan danste ik en zong ik mee. En als ik mee kon zingen, dan waren het mijn liedjes. En als het mijn liedjes waren, dan was de nacht ook van mij. Het deed er dan niet toe als mijn shirtje niet goed zat. Als je misschien soms een stukje van mijn buik zag. Ik danste op mijn liedjes. Er waren ook nachten dat ik danste; nachten die anders waren. Nachten waarin ik wel aan mijn shirtje aan het pulken was. Nachten die niet van mij waren omdat ik maar naar anderen bleef kijken. Nachten waarin ik mijn liedjes niet kon delen, nachten waarin ik alleen stond. En dan wilde ik wel dansen, maar dan lukte het niet.

Goose probeert me te laten dansen. Goose probeert de nacht de mijne te maken. Voorzichtig zet ik wat stappen op de dansvloer, maar ik merk dat mijn onderbroek niet lekker zit. Terug naar de muur. Mijn hempje zit ook niet lekker. Even pulken. Opnieuw naar de rand van de dansvloer. Ik kijk niet naar de mensen, maar ze kijken naar mij. De liedjes van Goose willen de mijne maar niet worden, anderen waren ze voor. Misschien hadden het de mijne kunnen zijn, maar ik raak niet in extase. Ik heb een zwak voor vierkwartsbelgen, maar niet voor die de broertjes DeWaele na proberen te doen. Ik had een zwak voor electrorock en punkfunk, maar er waren er te snel te veel. Zie je, ik denk te veel. Dit wordt 'm niet, maar het had wel gekund. Misschien.
Ooit. Ik grijp naar mijn bier en naar mijn sigaret. Dan heb ik geen hand over om nog te pulken.

Een Nederlandse band die bijna binnen een jaar na het uitbrengen van hun debuut al met een nieuwe full length cd op de proppen komt, dat zie je niet zo vaak. 2nd Place Driver krijgt het wel voor elkaar, die schudden bijna nonchalant de twaalf nieuwe tracks die hun tweede cd The Hungry Ones telt uit hun mouw. Beetje onlogische titel wel, want ja, als je je eerste cd ....1 noemt is ....2 de meest logische opvolger toch? Maar goed, er zal wel goed over na gedacht zijn. Daar heeft 2nd Place Driver sowieso behoorlijk 'last' van. Toch vind ik het wel een slimme zet om midden in de ochtendspits een optreden op een NS-station te ritselen dat volgens mij ook nog eens live uitgezonden wordt op 3FM. Tja, als je 's avonds je cd al in 013 presenteert, waarom zou je dan zo'n stunt niet ook gewoon proberen? Het werd zelfs gratis aangekondigd in de Metro van de dag ervoor. Je kunt zeggen wat je wilt, maar ze weten wel goed hoe ze hun zaakjes aan moeten pakken, die mannen van 2nd Place Driver. Wie weet hebben ze geluk en scoren ze nog een hitje ook met een van de nummers van deze tweede plaat. Na de noeste arbeid van de afgelopen jaren zou dat wel een mooi resultaat voor ze zijn. The Hungry Ones is er overduidelijk ook op gericht om een groter publiek aan te spreken. De gelikte electrorock met een licht grungetik van 2nd Place Driver is er namelijk zeker niet slechter op geworden het afgelopen jaar. Als ik de heren nog een gratis tip mag geven: zorg dat er een nummer van je gebruikt wordt door het Spyker Formule 1-team, ik weet vrij zeker dat je nieuwe cd het prima zal doen in de pitstraat. Heb je gelijk een paar pitspoezen voor in je volgende video.

Rick Derringer is een van de grote namen uit de Amerikaanse bluesrock. Als zeventienjarige had hij met "Hang on Sloopy" zijn eerste hit met zijn bandje The McCoys, daarna was hij terug te vinden in bands als The Johnny Winter Band, The Edgar Winter Group, DBA (Derringer-Bogert-Appice) en op een smak solo-cd's. Bekende songs heeft hij ook, met voornoemd "Hang on Sloopy", zijn versie van Johnny Winter's "Rock and Roll Hoochie Koo" en "Real American" - met een genant patriottistische tekst, jarenlang gebruikt door showworstelaar Hulk Hogan. Een live-cd van een bluesrocker met een flinke geschiedenis, dat kan bijna niet meer stuk zou je zeggen. Hmm, dat valt me dus vies tegen. Op deze opnamen uit 2002 lijkt het allemaal nogal op de automatische piloot te gaan. Verder is de wat onvaste stem van Derringer zwaar op de voorgrond gemixt. Dat past misschien bij de basic productie op deze cd, maar je hoort ook verdomd goed waar Derringer's vocale beperkingen liggen. De muzikale uitvoeringen zijn competent en dat is zo ongeveer de dodelijkste kwalificatie in bluesrock. Met name Derringer zelf speelt vrij slordig. Met een andere productie zou dat misschien niet zo opvallen, met deze productie is dat juist niet te missen. Is dat niet juist te prijzen, zo'n open en ongepolijste productie? Misschien wel, maar mij blijft die slordigheid opvallen. Dat, gevoegd bij de wel erg prominente onvaste zang van Derringer, maakt dat ik dit album - dat ook als dvd te krijgen is - niet meer dan "aardig" vind.

Eerst dacht ik dat ik het verkeerd gelezen had in het begeleidend schrijven, maar het stond er toch echt: 'In celebration of the ten year anniversary of Red, Hot & Latin, Nacional Records is bringing back the ahead-of-its-time compilation and reissuing it as Red, Hot & Latin Redux with brand new bonus tracks from some of todays most cutting-edge Latin Alternative artists.' Celebration, alsof het een feest is dat het nog steeds bitter noodzakelijk is om aandacht te vragen voor de bestrijding van AIDS in de Latino gemeenschap in de Verenigde Staten en Latijns Amerika zelf. En de rest van de wereld natuurlijk. Enfin, het woord verbijsterde me een beetje, maar de cd zelf wás natuurlijk al een feestje en dat is het op zich nog steeds. Vooral de samenwerking tussen Fishbone en Los Fabulosos Cadillacs en die tussen David Byrne & Cafe Tacuba zijn nog immer geweldig. Wat ik wel een beetje spijtig vind is dat er gesneden is in de tracklist van het origineel. Zo is de kloeke cover van Bob Marley's "War" door Sepultura verdwenen van de cd en ook de bijdrage van Melissa Etheridge staat er helaas niet meer tussen. Nou zijn de vervangers (onder andere Thievery Corporation en Kinky) niet verkeerd, naar mijn mening was het een beter statement geweest als men het origineel vergezeld had van een extra cd met meer samenwerkingen tussen hedendaagse artiesten. Al was het maar om duidelijk te maken hoe nodig het is om nog steeds veel aandacht te besteden aan de Aidsproblematiek.

Mensen die (bijna) in hun eentje een totaal muziekgenre hebben bedacht en gevormd verdienen altijd mijn grote bewondering. Zelfs wanneer ik het betreffende genre niet om aan te horen vind buig ik toch voor creatieve geesten die hun eigen draai aan de muziek geven. Paul Fenech roerde een goede twintig jaar geleden de uitgekauwde Rockabilly door een punky sausje en werd daarmee de grondlegger van de Psychobilly, een stijltje dat tegenwoordig door heel wat mensen luidruchtig wordt omarmd. Toen de tijd was hij bekend als de voorman en gitarist van de legendarische Meteors - die overigens nog steeds bij elkaar zijn - maar de laatste jaren maakt toch vooral furore als soloartiest en brengt hij met regelmaat ware pareltjes uit. The "F" Word is zijn nieuwste album en is weer eens van grote klasse. Ondanks dat zijn Psychobilly sinds een jaar of tien overal en nergens wordt nagespeeld en er heel wat bands zijn (Mad Sin, Thee Exit Wounds, de halve People Like You stal) die hard hun best doen zijn niveau te benaderen, is het geluid van de beste man nog steeds uniek en ongenaakbaar. Heerlijk warm en rauw en met een sfeer die er voor zorgt dat je je midden in een Tarantino film waant. Fenech doet dingen met een gitaar die je eigenlijk nog maar zelden hoort; het ene moment denk je dat hij maar wat priegelt, waarna zich plotseling een kippenvel-lickje openbaart. Er zijn vast heel wat muzikanten op leeftijd die wensen dat ze nog steeds zulke relevante muziek kunnen maken als op deze topper schijnbaar achteloos uit de mouw wordt geschud.

Het verrassingseffect is het leuke van het zoeken naar muziek op internet. Het zoeken kost soms veel tijd maar de blijdschap als ik weer een obscure indie-band met mooie muziek heb gevonden, is des te groter. Die verrassingen kom ik bij de bekende bands niet zo vaak tegen. Hoe goed hun muziek ook is, het is vaak een herhaling van hetzelfde kunstje. Het nieuwe is eraf. In mijn CD-kast staan dan ook veel debuut-CD's want op die eerste platen is de verrassing er nog. Soms koop ik de tweede cd ook nog maar vaak is dat een tegenvaller. Alleen de grote artiesten en bands kunnen blijven interessant. Toen ik de eerste full-length van Headlights voor de eerste keer startte en het eerste nummer hoorde, was ik nog niet echt overrompeld door de muziek. Het begint met een strijkers-intro van ruim een minuut en ik begrijp best waarom Erin Fein, Tristan Wraight en Brett Sanserson hun CD openen met dit nummer. Het is gewoon een typisch en best wel spannend openingsnummer waarin de muziek steeds naar een nieuw climax stijgt. TV het tweede nummer van Kill Them With Kindness is een stuk interessanter. Ik kende deze song al wat langer want het is de gratis sample op de websites van zowel de band als de platenmaatschappij. En zo staan er heel wat meer mooie nummers op deze plaat van dit trio uit Champaign, Illinois. Geen echte uitschieters naar boven maar ook geen echte tegenvallers en ook dat is is al heel wat.

Russisch? Echt niet. Matthew Hart komt uit Ontario (Canada) en heeft daar al drie albums uitgebracht. Dit Me, Myself and Rye is een samenvatting van die drie voor de rest van de wereld. Alle muziek heeft Matthew in zijn eentje laag voor laag over elkaar gestapeld, maar het klinkt zo vol als een hele groep, en live brengt-ie het dan ook met een band. Da's nog best een hele toer, want hij gebruikt veel samples en dingetjes. Orgeltjes, pa-pa-koortjes, xylofoons, u kent het wel. Soms lijken de Russian Futurists wel een blije lo-fi kruising van Beck en The Avalanches. Maar dan helaas niet goed genoeg. Aan de ene kant heeft het album sfeer, aan de andere kant hangen de stukjes muziek als losse repeterende melodietjes aan elkaar. Ik mis een groter geheel. Het lijkt wel suffe hiphop verpakt als indie. De single "Paul Simon" is een mooi voorbeeld. De eerste keer dat je het hoort is het grappig, maar je zou het nummer zonder enig probleem kunnen rekken tot 10 minuten. "Telegram from the future" is er nog zo een. Dat begint ronduit fantastisch, maar lengt dat grootse intro dan telkens wat aan en vervalt dan na een minuut in een slaapverwekkend couplet. Jaaaa zeg. Kom nou. Kijk, slecht is het niet; om dit in je eentje uit te werken is knap, maar dit kan gewoon zóveel beter. Sterker nog, het is (vooral door groepen) al zoveel beter gedáán (Flaming Lips, I Monster...) Ik gun Hart echt beter, maar met het oordeel 'wel aardig' komt hij er nog genadig vanaf.

Het is misschien al wel een teken aan de wand dat Chris Stills voor het schrijven van de enkele Franstalige liedjes voor zijn tweede cd met Franse muzikanten in zee is gegaan. Dat zou je kunnen zien als een streven naar perfectie, maar het geeft ook aan dat hij niet honderd procent zeker is van zijn Franse kant. Ik snap wel dat Stills wat wil doen met de genen die hij geërfd heeft van zijn moeder Véronique Sanson, een begenadigd Franse chanteuse. Helaas pakken die Franse liedjes ondanks alle getoonde inzet niet zo geweldig uit. Ze maken me kriegelig - vooral "Demon", brr! - en ik sla ze als het even kan over. Het maakt ook dat ik een beetje een ambivalent gevoel heb over deze cd, want in nummers als het openingsnummer "Landslide" en het ingetogen "When the pain dies down" laat de zoon van Stephen Stills horen dat hij in het Engels wel degelijk hele mooie liedjes kan schrijven. In "Landslide" doet hij me erg denken aan Jeff Buckley. Diens oude drummer Matt Johnson speelt overigens op vrijwel nummers mee. Hij is niet de enige bekende artiest die zijn medewerking verleende aan deze cd, de dit jaar definitief doorgebroken Joan Wasser (Joan as a Policewoman) bespeelt in enkele nummers de viool. Ik betwijfel wel een beetje of deze plaat de definitieve doorbraak voor Stills kan betekenen. Daarvoor zou hij zich toch wat meer uit het grote moeras aan degelijke poppy singer/songwriters moeten worstelen, want daar steekt hij nu niet met kop en schouders bovenuit.

Het is jammer dat niet alle Lola da Musica-afleveringen in zijn geheel op de VPRO-site staan. In die reeks zijn namelijk nogal wat mooie episodes die de moeite waard zijn om eens terug te kijken. Zo had ik graag nog eens de documentaire teruggezien die Lotje IJzermans maakte over Sparklehorses Mark Linkous om te beoordelen of het nou inderdaad zo'n raar wereldvreemd mannetje is. Zoals ik het me meen te leidde hij een heel teruggetrokken leven op het platteland in een gehucht in Virginia. Nu zou een mooi moment zijn om die documentaire online te zetten. Er is namelijk voor het eerst in vijf jaar een nieuwe cd verschenen van Sparklehorse. Tegenwoordig woont Linkous niet meer in Virginia, maar ergens in het bergachtige deel van North Carolina. Dat maakt de wazige albumtitel Dreamt For Light Years In The Belly Of A Mountain al een stuk duidelijker in ieder geval. Opvallend aan Dreamt For... is dat veel van de nummers al eens eerder verschenen als B-kantje of als hidden bonustrack op de vorige cd Wonderful Life. Je zou dus een zooitje allegaar kunnen verwachten, maar dat is in het geheel niet het geval. Dreamt For... is gewoon typisch een Sparklehorse-cd, die me, net als zijn drie voorgangers, heel geleidelijk voor zich gewonnen heeft door zijn de vele minieme (toevallige?) details in de liedjes. Fascinerend is om te horen hoe gedienstig andere artiesten zich opstellen ten opzichte van Linkous. Tom Waits speelt piano, Joan Wasser viool, Dangermouse produceert en friemelt met wat elektronica, Sol Seppy zingt, maar allemaal spelen ze in dienst van Linkous. Je moet dan ook echt je best doen om ze op te sporen in de liedjes. Die liedjes, variërend van spookachtig fluisterzacht tot rauw rockend, doen je verlangen naar een verblijf in de buik van de heuvels en bergen van North Carolina, om maar eens een kijkje te nemen in het leven van Linkous. Misschien kan de VPRO Lotje nog eens op pad sturen.

Sparklehorse speelt samen met Sol Seppy op 23/10 in de Melkweg in Amsterdam

De meest polariserende poppersoonlijkheid van de afgelopen jaren moet haast wel Conor Oberst alias Bright Eyes zijn. Of je vindt hem geweldig, of je hebt een hartgrondige hekel aan zijn stem en persona; een tussenweg lijkt er bijna niet te bestaan. Op het grote ILM-forum zijn er al meerdere topics te vinden waarin op uiterst creatieve manier zijn einde beschreven wordt. Mij dondert het niet. Ik behoor tot de groep liefhebbers en kan me zeer goed verplaatsen in zijn songteksten en liedjes, en ook zijn af en toe overemotionele voordracht ontlokt meer dan geregeld kippenvel bij ondergetekende. Ik durf hem zelfs gerust de Dylan van onze generatie te noemen, al gaat me dat waarschijnlijk punten kosten bij de rest van de popjournalistieke goegemeente. Ook dat dondert mij niet. Nee, laat Conor maar gewoon zijn indie/americana/folk-gang gaan, zolang het op dit niveau is hoor je mij niet klagen. Deze kliekjesverzamelaar doet het dan ook wederom goed in huize Marty, 16 songs lang is het genieten van allerlei b-kantjes, onuitgebrachte tracks en thuisopnames, met als persoonlijke favorieten de songs "Drunk Kid Catholic" en de Daniel Johnston-cover "Devil Town". Laat de haters hun gal maar weer spuwen, deze schijf blijft bij mij voorlopig op de repeat.

Hij kon genieten van dit soort weer als vandaag. Een herfstzonnetje dat binnen achter het glas toch nog lekker warm is. Rustig zocht hij dan een plaatsje waar de zon de kamer in scheen en ging daar zitten. Dan legde hij zijn oren in zijn nek, kneep zijn ogen toe tegen het licht en trok tevreden zijn neusje op. Zo bleef hij dan roerloos een hele tijd liggen. Alleen er naar kijken gaf al een fijn vredig gevoel. Nou namen we, omdat Junior heel allergisch bleek, al een jaar of vier geleden afscheid van Youp, maar zo af en toe zag ik dat konijntje nog zo op de grond liggen. Ongeveer zoals je wel eens een brainwave hebt en de beeltenis van een dierbare overledene voor je ziet. Met als groot verschil dat ik wist dat hij het goed had en springlevend was. Samen met een gezellig vrouwtje in een fijn groot hok. Als hij niet geholpen was, dan waren daar echt wel mooie nakomelingetjes van gekomen. Maar in juli van dit jaar sloeg het noodlot toe en overleed zijn vriendinnetje na een kort ziekbed. Sindsdien was hij niet meer de oude, zo zonder zijn maatje. Zondag bereikte ons het nieuws dat Youp ook heel hard achteruit ging, vrij zeker door een combinatie van ouderdom en ludduvudu. Sneller dan verwacht s hij nu al dood, terwijl we dit weekend eigenlijk nog even langs hadden willen gaan om hem te zien en te aaien. Maar als ik nu naar buiten kijk en me laat gaan, dan zie ik hem zo weer huppelen door de kamer, zoekend naar een plekje in de zon om even lekker rustig te zitten...

Tijdens het anderhalve jaar dat ik ronddwaalde op de kunstacademie werd ik er regelmatig toe aangespoord om op zoek te gaan naar het kind in mij. Had ik verdorie net de puberteit achter de rug en dacht ik eindelijk volwassen te zijn geworden, moest ik ineens weer rechtsomkeert maken. Nou ja zeg. Vervolgens worstelde ik met de vraag wat volwassen worden nu helemaal voor moest stellen. Is volwassenheid niet gewoon je realiseren dat je altijd wel een kind zal blijven? Ik kwam dat anderhalve jaar met veel pijn en moeite door, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat ik maar beter met die opleiding kon stoppen. Wat als ik dat niet had gedaan? Wie weet was ik dan op dit moment lekker kunstzinnig aan het zijn in Berlijn of zo. Dan had ik daar meteen de uit Melbourne afkomstige Justine Electra even onder haar kont geschopt en haar ertoe aangespoord ook maar eens op zoek te gaan naar het kind in haar. Wat is hier het geval? Het beste nummer op haar debuut vol singersongs met electro-tierelantijnen is een liedje dat ze op haar achtste schreef. Verder is het middelmatigheid troef. De composities zijn over het algemeen weinig bijzonder en haar stem ontbeert karakter. De inspiratieloze ondersteunende beats die uit haar drumcomputer ratelen, maken haar muziek alleen maar vlakker en afstandelijker. Daar kunnen blijkbaar zelfs vriendjes als Schneider TM en Tarwater niks meer aan doen.

Ik herinner me nog goed dat de eerste keer dat ik "Motorcycle Emptiness" van de Manic Street Preachers hoorde, ik gelijk verkocht was. Ehm, waar ik hoorde typte bedoelde ik natuurlijk zag, want het is de ongeschoren magere tronie van James Dean Bradfield en zijn zonnebril die scherp op mijn netvlies staan. Ik weet zelfs nog dat ik vond dat hij zijn hoofd zo raar, schuin naar rechts hield. En eerlijk is eerlijk, ik had verwacht dat de Manic Street Preachers een one-hit-wonder zouden blijven na het horen van het toch behoorlijk recalcitrante Generation Terrorists. Niets bleek minder waar en na zeven cd's geniet de band zelfs van een sabbatical. Mooie gelegenheid voor zanger James Dean Bradfield om een solo-cd op te nemen, want zoals gezegd, sabbaticals da's iets voor vijftigers en niet voor rockmuzikanten. The Great Western verschilt niet in grote mate van het werk van de Manic Street Preachers, maar de toon van het album is wel wat lichter (of poppier zo je wilt). Tekstueel neemt Bradfield, net als de Manics, geen blad voor de mond. Met dit verschil dat Bradfield bij de Manics vrijwel nooit teksten schrijft. Luisterend naar The Great Western vraag ik me af waarom dit is, want onderdoen voor die van zijn collega Nicky Wire doen zijn teksten zeker niet en ze zijn - gelukkig - zelfs veel compacter. Het klinkt dan misschien raar dat ik het beste nummer van The Great Western een cover van Jacques Brel's "Voir un ami pleurer" vind, de sobere uitvoering van "To See A Friend In Tears" is zo mooi dat ik er niet onderuit kom. Toch zitten het gedragen "Still A Long Way To Go" en het tegen de houding van religies ten op zichte van AIDS agerende "That's No Way To Tell A Lie" het nummer op de hielen. Al met al is The Great Western een solo-plaat die overeind blijft als je hem langs de band-cd's legt. En dat is geen geringe verdienste, dunkt me.

Het verhaal gaat dat de basis voor Ramblin' Jeffrey Lee & Cypress Grove with Willie Love gelegd is tijdens Ein Abend In Wien in 1981. (Alsof dat festival nog niet legendarisch genoeg was.) Zoals Nick Cave een voorleesavond deed met Gary Lucas als begeleider op gitaar, zo speelde Jeffrey Lee Pierce een half uur lang bluesclassics. Een stief half jaar later nam hij - wederom in Nederland - deze plaat op met als begeleiders Willie Love (a.k.a. Simon Fish) en Cypress Grove (a.k.a. Tony Chmelik). Eigenlijk is het een collectie murder ballads, een half decennium voor Nick Cave op hetzelfde idee kwam. Maar het is niet zomaar een coverplaat geworden zoals muzikanten ons vaker menen te moeten voorschotelen wanneer hun carrière in een dal zit of de platenmaatschappij maar blijft zeuren. Daarvoor stroomde er teveel blues in Jeffrey Lee Pierce's aderen en bovendien is dit de plaat waarop de Gun Club-klassieker 'Go Tell The Mountain' voor het eerst het licht zag. De bonustracks op deze plaat bestaan uit vijf opnames van dezelfde sessie die we niet eerder hoorden.

Gelijk met deze plaat, verschijnt Divinity, de laatste elpee waarop Kid Congo Powers te horen is. Ook hier vinden we een aantal bluesklassiekers, waaronder het prachtige 'Keys To The Kingdom' (dat op de bonusplaat als instrumental te horen is), dat maar weer eens laat horen dat Captain Beefheart's werk niet onopgemerkt aan Jeffrey Lee Pierce is voorbij gegaan. Zowiezo klinkt deze plaat als een richting die Beefheart op had kunnen gaan, ware hij een decennium jonger geweest. Dissonanter heeft The Gun Club niet geklonken dan op Divinity. Het bonusmateriaal voor deze editie is meer dan indrukwekkend en wordt niet voor niets op een extra CD verzameld: veertien tracks die we nog niet eerder hoorden. Van live-opnames van een optreden in Parijs tot een radio-sessie voor de VARA. De drie tracks hiervan zijn ook nog eens bijzonder omdat René van Barneveld (je weet wel, van Urban Dance Squad) hierop meespeelt.

Het is zaterdagmorgen. Mevrouw Storm vindt dat ze wat aan haar conditie moet doen en vlucht daarom tegenwoordig voor dag en dauw de deur uit op een paar hardloopschoenen. En dus zit ik thuis, met de Jongedame en Junior. Ze willen graag knutselen en eigenlijk vind ik dat wel best. Dus we slepen alle knip-, plak- en tekenspulletjes naar de grote keukentafel en ze gaan aan de slag. Het is al snel een grote bende. De Jongedame is heel goed in snel vellen papier vol krassen, Junior probeert echt mooi te kleuren en te knippen. Ik fröbel ondertussen wat op de laptop. Alle drie hebben we een goed humeur. We luisteren namelijk gedrieën naar de nieuwe cd van Tilly and the Wall en dan krijg je dat. Ik heb Bottoms of Barrels al grijs gedraaid de afgelopen weken, en ik blijf dol op deze stadsgenoten van Bright Eyes' Conor Oberst. Dat is al zo sinds hun charmeoffensief in Ekko halverwege mei van dit jaar. Nooit gedacht dat ik nog eens als een blok zou vallen voor tapdansende vrouwen, maar het gebeurde echt. Ze zijn wel zo slim om het tapdansen op cd niet te overdrijven en maar het als een volwaardig instrument in plaats van gimmick te gebruiken. De liedjes zijn nog steeds ontwapenend. Ik vind de vergelijking die een collega deze week maakte niet eens zo heel gek. Zij noemde gelijk Bananarama als referentie. Daar zit zeker als de dames samen zingen zeker wat in. Maar dan wel met een meer dan flinke scheut indiepop. Terwijl ik wat zit te dromen meen ik ineens nog meer tapdans uit een rare hoek te horen. Het is Junior, die driftig aan het meestampen is met de muziek op zijn Stokke Tripp Trapp. Het verbaast me niets dat Tilly and the Wall het ook reuzegoed bij kinderen werkt.

We hadden alles goed gepland. Zaterdagmorgen kinderen en wederhelft vermaken en vervolgens afreizen naar Assen waar in de plaatselijke ijsbaan De Smelt een fantastische line-up te trappelen stond van ongeduld om ons van File Under met open armen te ontvangen. Braaf hadden we concerten van Luka Bloom, Ryan Adams, Hellwood en Kelley Stoltz, Boris & The Saltlicks die 'gewoon' in de Randstad plaatsvonden aan ons voorbij laten gaan om in één middag en avond dat helemaal goed te maken. En zondag, zondag zouden we uitslapen, George zijn foto's (weet u nog van vorig jaar?) uitwerken, ik een boek schrijven over al het moois dat we gezien hadden en u daar 's avonds al mee lastig vallen. Oh ja, we zouden ook nog onze wederhelft zoenen, dat ook. Omdat we er weer lang een avondje uit mochten. En nog wel naar de provincie.

Nou, helaas, u hebt gisterenavond niets gezien op File Under over onze belevenissen in Assen en hoe wij - vast - in een stuip gelegen hadden om het kolderieke staartje van Ryan Adams. Planningen zijn er om overhoop gegooid te worden en de onze ging zo overhoop dat we er niet waren, daar in Assen. Dat vonden we vervelend, maar we beloven u, volgend jaar zijn we er wél! Gelukkig hadden we een schaduwteam ter plekke en die praten u hieronder bij.

Mevrouw Storm is een vriendin van mij en één van haar gevleugelde uitspraken is 'beter goed gejat dan slecht bedacht'. Alsof ze de Shine On, nieuwe cd van Jet in gedachten had. De tweede cd hebben de heren gemaakt nadat ze meer dan twee jaar op tournee zijn geweest met o.a. the Rolling Stones en Oasis na hun debuutalbum Get born. Waar men mee omgaat, daar raakt men mee besmet en dat is te horen. Daarnaast komen de heren uit het land van de kangaroes en AC/DC en je kan de man wel uit het land halen, maar het land niet uit de man. De muziek van Jet is nergens origineel en per nummer kan je de bands noemen die Jet hebben beïnvloed, maar het geheel is prima te verteren door de energie die ze uitdragen en de stem van zanger Nic Cester. Tel daarbij op het gesoigneerde uiterlijk van de Aussi's en je komt uit bij een band die je rock and roll-cliché kan noemen, maar waar je bij een tweede luisterronde al heerlijk mee kan galmen zonder dat je je daaraan stoort. Een cd waar de jaren zestig- en zeventiggeneratie fijn met de kleinkinderen naar kan luisteren.

Nog voordat ik een muzieknoot heb gehoord ben ik al zwaar onder de indruk van de nieuwe CD van No Turning Back. Wat een geweldig artwork! Erg fijn dat er nog bands en platenlabels zijn die geld en moeite spenderen aan het uiterlijk van een productie. In deze tijden van downloaden en MP3's moet je je best doen om de mensen hun portemonnee te laten trekken en dat is bij Holding On absoluut gelukt. Maar laten we de muziek vooral niet vergeten. Het Brabantse vijftal heeft in relatief korte tijd een geweldige staat van dienst opgebouwd en geldt momenteel ook buiten de landsgrenzen als een grote jongen binnen de hardcorescene. Deze derde plaat bevestigt die status en bewijst dat de band ons landje nu echt ontgroeid is. Veertien moddervette stukjes vakmanschap die geen moment onder doen voor de grote namen van de overkant van de Atlantische oceaan. De fans van het typische New York hardcoregeluid worden ruimschoots bediend, maar No Turning Back kan meer dan één kunstje en dus is er ook plaats voor meer melodieuze stukken, soms zelfs voor een snuifje metal. Van een plaat als deze word ik heel erg nationalistisch en vooral nogal trots dat de Nederlandse scene blijkbaar toch nog in staat is om een potentiële wereldtopper af te leveren. Een echte moet-je-hebben voor iedere liefhebber!

Big Things staat er op de voorkant. Het is een titel die ons veel meer aanspreekt dan het bescheiden klinkende Little Next Big Things - de eigenlijke titel is van de verzamelaar uitgebracht door het prille Groningense label Subroutine. Bescheidenheid siert de mens en dus ook bandjes, maar je moet het niet overdrijven. Op deze zeventien tracks (en bands) tellende verzamelaar is het zoeken naar een misser een zware, schier onmogelijke taak, maar we moeten bekennen dat we bijna ook niet verrast worden door het gebodene. 'Oh, maar net zei je nog dat...?', horen we u denken. Ja, klopt, maar dat wij niet verrast worden komt doordat van de zeventien tracks er maar liefst van twaalf bands releases besproken zijn op File Under en het gros ervan ook nog eens positief ook. Nou hopen we natuurlijk dat u ons geloofde toen we u vertelden dat El Camino 'de beste post-rock-band van Nederland' is, Green Hornet (die DAF's "Der Mussolini" coveren) uitnodigt tot 'Gaan Gaan Gaan!', We vs. Death mooi is 'zowel qua inhoud als qua verpakking', Feverdream 'Strak, dynamisch en afwijkend', we na het beluisteren van Propeller de titel 'Er gaat niets boven Groningen' op zijn plaats vonden, Glenister's 'Pakkende gitaarliedjes' maakt dat de vraag bij ons opgeroepen wordt of we niet toch maar een eigen platenlabel moeten beginnen en dat we bij Vladimir beweerden dat Coldplay een stuk interessanter zou zijn wanneer ze als Vladimir zouden klinken. Nu heeft u de mogelijkheid om het voor nog geen 9 euro zelf te verifiëren. We weten vrij zeker dat u ons gelijk gaat geven, op Little Next Big Things staan namelijk alleen maar Big Things.

Het heeft Ice T bijna tien jaar gekost om met zijn vierde album op de proppen te komen. Dat is hem ook niet helemaal kwalijk te nemen, want drummer Beatmaster V stierf aan leukemie en gitarist D-Roc stierf nog maar enkele jaren geleden aan lymfklierkanker. Wat je hem wel kwalijk kunt nemen, is dat hij na tien jaar met dit Murder 4 Hire op de proppen komt. Kijk, dat hij zich nog steeds als gangstarapper profileert terwijl zijn album gewoon op iTunes te krijgen is en hij zelf wekelijks de politieman type "ruwe bolster, blanke pit" uithangt in Law & Order: Special Victims Unit, vooruit. Geloofwaardig is het allemaal niet meer, maar dat zoekt 'ie zelf maar uit. Maar vanaf opener "Invincible Gangsta" is duidelijk wat het grootste probleem op dit album is: de zeldzaam beroerde geluidskwaliteit. De instrumenten hebben de dynamiek van een blok beton terwijl het geluid verder zo mager als wat is. Als om maar te benadrukken dat Ice-T over de muziek heen stond te zingen, is de zang veel verder naar voren gemixt, met een partij echo die extra afsteekt tegen het magere geluid van de instrumenten. Ice T en Ernie-C zijn er glansrijk in geslaagd elk beetje kwaliteit dat nog in deze songs aanwezig is, grondig te begraven onder een deken van productionele onkunde. Van harte, mannen.

Voor heel wat eigenaars van auto-subwoofers is de essentie van elektronische muziek dat de bassen lekker knallen. Maar wie breder kijkt, bijvoorbeeld op versie 2.5 van Ishkur's Guide to Electronic Music, ziet dat instrumentale elektronische muziek helemaal geen beat hoeft te hebben. Op het debuut van Nathan Koch uit Chicago onder de projectnaam Emulsion hoor ik zelfs helemáál geen rauwe beats. Enkele baslijnen en melodieën die bestaan uit losse tonen vormen de hoofdmoot. De belangrijkste prestatie die op Blue Sky Objective wordt geleverd is dat dit soort lo-fi-downbeat nergens koud klinkt. Koch is een fan van 8-bit computermuziek, maar heeft al zijn instrumenten iets galmends of iets stomend organisch meegegeven. Blue Sky Objective raakt aan de minder opvallende songs op Geogaddi van de Boards of Canada (maar dan dus beatloos), en lijkt op een soort uitgesponnen Kraftwerk zonder robots. Dat is ook meteen het nadeel van de plaat: strak kun je hem niet noemen. Er zit veel melodie in, maar het tempo is erg laag, het klinkt als ambient, het vervliegt waar je bijstaat. Emulsion zou de achtergrondmuziek kunnen maken voor wetenschapsmuseum Nemo. En dat is gaaf, maar het blijft ook dan vooral achtergrondmuziek. Bijna gevaarlijk voor in de auto.

Doodmoe kun je er van worden, van die liedjes die de hele dag in je hoofd rond blijven spoken. Vooral omdat ze vaak ook nog eens tenenkrommend slecht zijn maar over een refreintje beschikken dat zich als een teek in je hoofd nestelt. Kottak is bekend met dit verschijnsel en schreef er een passend liedje over. Uiteraard is ook de melodie van "Song That Won’t Go Away" tergend verslavend maar godzijdank leuk genoeg om veel te horen. Een raar bandje trouwens, met voormalig Scorpions drummer als zanger/gitarist en het zusje van ransaap Tommy Lee achter de trommels. Een vreemde combinatie maar met een opvallend leuk resultaat. Ongecompliceerde rock met een hoog meezinggehalte en toegankelijke teksten. Heel origineel is het niet maar wel erg rock n’ roll en uitermate geschikt voor meezingen in de auto of woonkamer.

Labelgenoot Masterlast pakt het iets ingewikkelder aan. Een overdadige mix van muziekstijlen is in ieder geval moddervet opgenomen maar soms zó dik aangezet dat het stemgeluid van zangeres Lizza Hasan naar de achtergrond wordt gedrukt. Toch vind ik het wel erg gaaf hoe de New Yorkse band de industriële kant van bands als KoRn, Marilyn Manson en Coal Chamber weet te combineren met folk-achtige gitaren. Ondanks dat ze zo af en toe het onderspit moet delven is Hasan vaak ook heel erg sterk en het is een verademing om in dit genre eens een ander geluid te horen dan dat van de kwade mannenstrot. Even wennen, maar daarna een meer dan geslaagd album van een originele en vernieuwende band.

De bandnaam staat in lelijke neonletters op de voorkant van de hoes. Op de achtergrond een aantal niet minder lelijke mannen, het lijkt wel een hedendaagse versie van de aardappeleters. Het blijken echter de bandleden van Montevideo te zijn. Een bandnaam die klinkt als die van een vreselijk dansorkestje dat de zaal met covers moet vermaken. De titels op de achterkant beloven gelukkig meer goeds. En dan zie ik die tekst tussen haakjes staan: (feat. Ghinzu). De berichten over het stoppen van deze geweldige band waren dus onjuist. Nieuwsgierig naar misschien weer een geweldige Belgische band stop ik de cd in de lade van de speler. Het duurt niet lang of vette electrobeatklanken komen mij in "Groovy Station" tegemoet. Gevolgd door "Sluggish Lovers," een nummer met voorspelbare hoekige gitaarriffs waar we momenteel mee doodgegooid worden. Na twee nummers zet ik de cd teleurgesteld stop. "Jakkie, weer een band die mee wil liften op de golf van bands als The Rapture of Franz Ferdinand," denk ik. Als ik later het cd-hoesje bestudeer zie ik dat John Stargasm, het opperhoofd van Ghinzu, voor de productie tekende en ook de band de gelegenheid gaf het op zijn label uit te brengen. Hernieuwde draaibeurten zetten de band langzaam wat meer op hun plek. Er blijkt toch zeker wel wat te genieten onder het electrowolkendek, met name de trompetpartijen zijn geweldig en vooral origineel. Helaas ligt het als totaal er net wat te dik op.

Ik heb The Diarist van Dark Lunacy eerst geen eerlijke kans gegeven. De koptelefoon van mijn mp3-speler begaf het na amper twee nummers luisteren en op basis daarvan had ik het idee gekregen dat dit de zoveelste melodieuze, Zweedse deathmetal-release was. Goed, het koor in het begin was leuk, de rest klonk echter zo standaard dat ik bijna blij was met het opgetreden defect. Oliedom, zo blijkt nu. Met gezonde tegenzin heb ik de cd thuis nog maar eens opgezet en na drie nummers lijkt het wel of er een andere band opstaat. Ik sloeg zowat stijl achterover van het balkon. Opeens is er dynamiek en komen de meest prachtige arrangementen voorbij waar de emotie en drama vanaf druipen. Het tempo gaat geregeld omlaag, er klinkt een piano, typemachine geluiden, sirene's, gesproken Russiche tekst, akoestische gitaar, orkestpartijen, babygehuil, artillerie en zelfs vrouwenzang. Het is bijna teveel om op te noemen. Ik snap er allemaal niets meer van. De mooiste dubbele gitaarlijnen worden ten gehore gebracht. Waar zit ik in hemelsnaam naar te luisteren?! Wat, zijn het Italianen en geen Zweden? Ja, dat verklaart wel al het bravour en bombast. En het gaat over de belegering van Leningrad in de Tweede Wereldoorlog? Vandaar de songtitels. En de teksten komen zeker uit een dagboek wat toen geschreven is? The Diarist, tsja....dom..oliedom.

Op de voorkant van het hoesje zie je een vrouwenmond, maar voor de rest is het artwork op de cd en op de site van Baby Woodrose vergeven van de paarse bloemetjes, luchtbellen, vlinders en wat dies meer zij. Daarmee is de toon al gezet voor de muziek, want er zijn nogal wat psychedelische klanken te horen. In de basis is het Deense Baby Woodrose een rammelrockbandje in de traditie van de Backyard Babies en andere Scandinavische rammelrockers. Maar waar die bands meestal de afslag richting sleaze nemen, keert Baby Woodrose om en gaat een stuk terug de jaren zestig in. Met veel echo op de nasale zang, bewust simpel gehouden drumwerk, "papapa"-koortjes, flink wat reverb in de gitaarsolo's en van tijd tot tijd heerlijk ouderwets klinkende orgeltjes - denk nog pre-Beatles! - slagen ze erin een heerlijk nostalgisch klinkende sound neer te zetten. De songs zijn aangenaam en hebben hooks en refreinen die de eerste keer al blijven hangen. Deze Denen spelen kortom lekkere rock met het gevoel van de muziek van nog vóór ze geboren waren. Op het titelnummer na komen de songs amper boven de drie minuten uit, of het nu het energieke "Born to Lose" is of de semi-ballad "Lights are changing". Ze zijn echter zó aanstekelijk dat er weinigen zullen zijn die het kunnen aanhoren zonder vrolijk mee te gaan bewegen. Baby Woodrose is rammelrock met een nostalgisch randje. Nou ja, een flinke rand. Maar dan wel een verdomd aangename.

Twee symfonische rockopera's schrijven, opnemen en afleveren in iets meer dan een jaar tijd, een solo-cd uitbrengen en ook nog de tijd vinden om in allerhande andere projecten mee te draaien zonder dat je broddelwerk aflevert, ik geef het je te doen. Henning Pauly doet het schijnbaar met gemak, want Babysteps is Pauly's nieuwste rockopera na An Absence of Empathy van vorig jaar. Ik snap niet helemaal waarom Pauly deze cd niet onder de naam Frameshift uitbrengt zoals de vorige met Sebastian Bach, maar ik vermoed dat hij na de strijd over de credits voor die plaat de naam Frameshift als besmet beschouwt. Verder sluit Babysteps muzikaal gezien namelijk prima aan op de andere cd's die hij maakte met Frameshift: pakkende, melodische symfonische rock met hier en daar wat progmetal als het verhaal er om vraagt. Babysteps vertelt het verhaal van ex-topsporter Nick (gezongen door Jody Ashworth) die in een flinke dip zit sinds hij door een ongeluk verlamd is en veroordeeld is tot een rolstoel. Aangemoedigd door de in hetzelfde instituut revaliderende Matt (Matt Cash) gaat hij het gevecht aan met zijn arrogante therapeut (James LaBrie) die niet inziet dat Nick eerst psychisch genezen moet zijn voor hij aan zijn fysieke herstel kan werken. Zijn therapeut Dr. Sizzla (Michael Sadler) ziet dit wel in en die praat Nick uit de put. Inderdaad, Pauly heeft best grote namen weten te charteren voor de vocalen. Qua muziek verbaas ik me er weer over hoe verbazingwekkend goed de instrumentbeheersing van Pauly is en hoe smaakvol zijn arrangementen. Toetsen laat hij gedeeltelijk over aan Jim Gilmour en Marcus Gemeinder, maar dan nog, hij vormt eigenlijk in zijn eentje gewoon een echte hechte band. En nu we het daarover hebben: misschien moet Pauly maar eens een nog echtere band vormen en Babysteps en de Frameshift-cd's live gaan uitvoeren. Ze verdienen het namelijk om ook eens op een podium ten gehore gebracht te worden.

In de categorie hoekige dwarsheid of dwarse hoekigheid is er deze week een verse portie Rörhät in de aanbieding - wat dat ook moge zijn. Vers gesneden riffs over onvoorspelbare brokken ritme, Volt komt er zeer aardig mee weg. Zonder ontzag voor de luisteraar zet dit Duitse gezelschap een staaltje puike herrie neer, en vliegen de spijkerharde riffs en ritmes je om de oren, sporadisch onderbroken door een getergde zanguithaal. Wat dat betreft zitten ze ongeveer in dezelfde hoek als het eerder besproken That Fucking Tank, echter waar die jongens hun best doen om zoveel mogelijk verschillende riffs in hun jams te stoppen met als gevolg dat het wel erg ontoegankelijk wordt, is Volt zo slim om geregeld riffs terug te laten komen. Goed voor de herkenbaarheid en een stuk logischer voor de luisteraar. Waarmee niet is gezegd dat Volt het de luisteraar makkelijk maakt. Daarvoor is het geheel toch echt te experimenteel en dwars, en zet Volt de luisteraar per song meerdere malen op het verkeerde been. Een naam als The Jesus Lizard schiet me geregeld door het hoofd, en ook Unsane- en Melvinsfans kunnen hier vast wel wat mee. Zoals wel vaker bij dit soort herrie is enig doorzettingsvermogen wel vereist, maar de die-hard maalt daar vast niet om.

Volgens mij heeft de afdeling planning van !K7 de afgelopen zomer een zonnesteek opgelopen. Net nu oktober, in tegenstelling tot het nazomerende september, de herfst eindelijk zijn zin geeft en de Rrrr in de maand met een dikpunter onderstreept, hebben ze daar besloten de nieuwe Koop uit te brengen. Ik bedoel: het gekletter van dikke regendruppels met het gezwiep en gepiep van mijn ruitenwissers passen echt voor geen meter bij deze Caribische percussieklanken. Niks geen open raampjes of wapperende haardossen in cabrio's met dit hondenweer. Je gaat toch ook niet cruisen met de Love Boat als de waarschuwingen voor de scheepvaart zwaar weer voorspellen? Het papieren parapluutje in mijn cocktailglas is gewoonweg niet bestand tegen deze zware regenval. Dus wat te doen? Gordijntjes dicht. De CV een paar graadjes hoger. De ogen gesloten en mezelf laten meevoeren naar de Koop Islands. In de openingstrack lijkt dit aardig goed te lukken met een fijne gastrol van Ane Brun, die zich verrassend goed in de gelakte hakschoentjes van een smooth jazz diva anno 1929 weet te verplaatsen. De mannen van Koop, Oscar Simonsson en Magnus Zingmark, overgieten hun bigband- geluid met een smakelijk exotisch sausje. Zangeres Yukimi Nagano kwijt zich ook prima van haar taak. De bijdragen van Earl Zinger (ex- Galliano, Tosca) zijn minder overtuigend. Halverwege de cruise begint mijn Piña Colada een beetje muf te smaken. Volgens mij komt mijn drankje gewoon premixed uit fles. Knap nagemaakt maar verre van puur en dat verschil, dat proef je.

Het was niet zo dat ik van mijn stoel viel van verbazing, maar het verraste me wel dat The Killers erin slaagden om Paradiso in slechts een kwartier uit te verkopen. Dat is voor mijn gevoel meer iets voor Grote Namen, en met alle respect, daar reken ik The Killers toch nog echt niet toe. Zó wereldschokkend briljant was hun eerste cd Hot Fuss toch niet? Of vergis ik me nu? En de nieuwe cd Sam's Town konden die enthousiaste kaartjeskopers net zo min gehoord hebben. Ik gok (maar eigenlijk lijkt het me stug) dat de drie concerten die The Killers deden in het voorprogramma van U2 in de Amsterdam Arena de oorzaak zijn van de rush op kaartjes. Anders zou ik het ook niet weten. Met U2 is gelijk de naam genoemd die een enorme stempel heeft gedrukt op de nieuwe cd Sam's Town. Maar er is ook een groot verschil en dat ligt in hun herkomst. U2 komt uit Dublin en The Killers uit Las Vegas. En dat is de stad van het grote nep: Nep-Eifeltorens, nep-Pyramides en straks zelfs het steen voor steen verplaatste CBGB's. Een stad die imponeert, je opzuigt en overweldigt, maar tegelijkertijd is het er een die bevreemdend en afstandelijk is. Wie er geweest is zal dit gelijk beamen. Wat dat betreft past de sound van Killers naadloos bij een dag (nou ja eigenlijk vooral een nacht) in die snikhete stad. Bij Sam's Town heb ik zo'n zelfde beklemmend gevoel. Het schreeuwt om aandacht. Om die te krijgen verleiden ze je met een sound die je kent van U2 (ze hebben slim producer Flood gestrikt voor de opnames), Bruce Springsteen (luister alleen al eens naar "This River is Wild") en, misschien een beetje vreemd, ik moet ook veelvuldig aan Bob Geldof's Boomtown Rats denken. Ze geven er hun eigen draai aan, maar meer dan eens denk ik: 'Is het nu nep of echt wat me hier voorgeschoteld wordt?' Intens is het in ieder geval wel. En stiekem baal ik dat ik geen kaartje heb.

De opener van het album geeft je meteen het idee dat je in een ruimteschip naar ver weg zit. "Ode To Immer Wieder" laat je zweven naar de sterren, maar meer nog naar immer wieder, waarmee hoogstwaarschijnlijk een herleving van de kosmische krautrock bedoeld wordt. Het tweede nummer "Ralph en Barbara" verwijst wat minder naar toen de synths hoogtij vierde en is een vrolijk popliedje, met alleen op de achtergrond zwevende synthesizerklanken. Dat deze plaat niet instrumentaal is, is zijn verdienste, want alleen space en kosmos zouden niet genoeg zijn geweest. Alleen space en kosmos zouden te veel hebben geneigd naar alles wat we al kennen van vroeger. Maar The Black Neon heeft naast de toegevoegde waarde van de tekst nog meer: ergens rockt deze plaat als een malle ("Infinity Pool") en ergens neigen de kosmische klanken meer naar glam dan naar kraut ("TX81Z"). Zelfs met honderd procent distortion over de stem van Steve Webster (ex Fort Lauderdale) klinkt laatstgenoemde nummer voller dan menig rockliedje dat het erom doet, om daarna weer in een soundtrack van een desolate spookstad te belanden, instrumentaal ("Hollywood 1, 2 & 3"). Het vrijwel volledig elektronische album vergeet nergens hoe belangrijk gitaaruithalen en teksten kunnen zijn en is in zijn hang naar krautrock toch erg afwisselend, en belangrijker nog, door de geschiedenis op juiste wijze te recyclen erg van deze tijd. Een prima plaat eigenlijk, als ik het zo bekijk. Ik zie mezelf wel een keer 's nachts op de snelweg, pardon Autobahn, met The Black Neon afdwalen naar elders.

Hoe groot is de geldingsdrang van de gemiddelde stukjesneuzelaar hier op File Under, zo vroeg ik mij af. Heel groot, zo vermoed ik. Want waarom zou een verstandig mens zich er anders toe geroepen voelen het ene na het andere kolderieke stukje met zijn of haar mening over een plaat uit te spugen en daar nog trots op te zijn ook. Ik zal het u bekennen: ik heb geen enkel idee. Ooit dacht ik het even te weten maar het antwoord ben ik kwijt. Een vraag waarop ik het antwoord wél denk te weten is de volgende: hoe groot is de ellende waarin John Darnielle zich graag stort en waarin hij zich zo graag rondwentelt als een klein roze varkentje? Mijn antwoord daarop is: Heel Groot. Met hoofdletters. Want John heeft al zoveel ellende meegemaakt dat er in mijn platenkast al acht cd's staan vol met zijn rottige exen, dode stiefvaders en andere ellende. En dan heb ik maar een fractie van de beste man zijn hele ouvre. En het houdt maar niet op want kennelijk heeft John naast zijn Hele Grote ellende ook nog eens de geldingsdrang van een gemiddelde File Under stukjesneuzelaar. Zodat hij nog maar eens een cd vol met ellende gemaakt heeft, Get Lonely. Maar helaas, al die ellende heeft er schijnbaar voor gezorgd dat er iets geknapt is bij mijn vriend Darnielle. Hij lijkt namelijk besloten te hebben dat alle ruwheid, alle dingen die zijn vorige platen zo meeslepend maakten dat ik maar niet wilde stoppen met luisteren overboord moest en dat hij voortaan mooie, gladgeproduceerde platen wilde maken. Platen vol met dezelfde ellende als altijd maar het raakt me niet meer. Er klopt iets niet meer, ik geloof het niet meer. Ik wil geen gladgeproduceerde plaat van The Mountain Goats. Ik wil rauwe ellende. En wel nu.

Van het debuut van Pete Yorn, Musicforthemorningafter, was ik behoorlijk onder de indruk. Zozeer zelfs dat ik het opnam in mijn jaarlijstje van 2001. Helaas deed deze plaat hier in Nederland vrij weinig. Ik gok dat je Musicforthemorningafter voor een paar euro in een uitverkoopbak kunt vinden. Ik zou'em zeker meenemen als je deze daar aantreft. Zeker als je een liefhebber bent van Ryan Adams en Jeff Buckley en daarnaast Eddie Vedders stem ook wel kunt waarderen, dan kun je je er geen buil aan vallen. Day I Forgot, de opvolger van Musicforthemorningafter, zal er vast ook liggen, maar die plaat kun je beter laten liggen. Hij viel namelijk bitter tegen. Ik was dan ook een beetje huiverig om aan Nightcrawler te beginnen. Gelukkig werd ik snel gerust gesteld. Al in opener "Vampyre" die met spooky overdubde vocalen begint en langzaam naar een climax toewerkt herwint Pete me voor zich. Dat anderen ook nog steeds vertrouwen hadden in het talent van Yorn blijkt wel uit de hulp die hij kreeg van Foo Fighters' Dave Grohl en tweederde van de Dixie Chicks. De stemmen van Natalie Maines en Martie Maguire gaan goed samen met die van Yorn in het rootsy "The Man". Nightcrawler is al met al ook meer in balans dan zijn voorganger Day I Forgot. Rocksongs zijn nog wel net als op dat album het uitgangspunt, maar de manier waarop Yorn ze inkleurt met andere accenten (roots, pop en zelfs van die typische jaren 80 synths) is gewoon veel smaakvoller gedaan dan op Day I Forgot. Al is het nog geen Musicforthemorningafter...

Smaak is iets ongrijpbaars. Behalve dan dat ik er in alle bescheidenheid vanuit ga een sublieme smaak te hebben, maar dat spreekt vanzelf. Maar waaróm vind je iets wel of niet mooi? Al een paar weken heb ik met enige regelmaat het nieuwe album van Ten, The Twilight Chronicles, in de speler zitten. Een fraai staaltje progressieve rock met symfonische trekjes en toch bleef het op de een of andere manier jeuken. De muziek is zeldzaam bombastisch, maar dat is iets waar ik niet per definitie problemen mee heb. Zeker wanneer het om een conceptalbum van een progressieve band gaat, verwácht je al bijna bombast. Nou, dat is gelukt. The Twilight Chronicles is van een bombast waar Jim Steinman nog bang van onder de tafel zou kruipen. Heel knap gedaan overigens, met bijna filmische muziek en melodielijnen die je meermaals hoort terugkomen. Het is niet een van de hardere Ten-albums, het neigt soms zelfs naar AOR. Niettemin kun je zeggen dat Ten het verlies van twee bandleden prima op heeft kunnen vangen. Maar die jeuk, hè? Die komt van de stem van Gary Hughes. Die stem is een acquired taste die bij mij alsmaar niet acquiret, zeg maar. Te vaak zingt hij onder het spectrum dat voor hem natuurlijk lijkt. Niet dat hij dan vals gaat zingen, geenszins. Maar het het blijft gekunsteld klinken. Zelfs in een bombastisch meesterwerkje blijft dat mij ergeren. Voor Ten-fans ligt dat vast anders, maar de doorbraak die ik ze een tijdje geleden gunde, gaan ze hiermee niet beleven.

Tegelijkertijd met The Twilight Chronicles is een rerelease met bonustrack verschenen van het album Return To Evermore uit 2004. Minder bombast, iets meer rechttoe rechtaan rock en Gary Hughes die minder gekunsteld zingt. Hoe knap The Twilight Chronicles ook in elkaar zit, dit album zal mijn cd-speler vaker halen. Muzikaal is het iets minder dan The Twilight Chronicles, maar Hoghes zingt zoals het hoort. En dat scheelt een hele partij jeuk.