Awkward I / Tellers

"Ik kan me geen puurdere vorm bedenken," zeg ik tegen de persoon die naast me aan de bar akoestische muziek zit af te kraken. "Het is simpel en saai," weet hij nog uit te brengen. "Als alle opsmuk weg is en niets meer van het nummer afleidt dan blijkt pas of een nummer en de artiest goed genoeg zijn," predik ik als een dominee. Uiteraard heb ik gelijk. Om dit te bewijzen had ik eigenlijk de nieuwe mini-cd getiteld Am The King Of In Between van de Groninger Djurre de Haan aka Awkward I bij me moeten hebben. Twee keer zag ik hem live zijn lofi-liedjes zingen zichzelf begeleidend met zijn gitaar, twee keer heb ik met open mond staan luisteren. Twee van zijn nieuwe nummers zou je al kunnen kennen van de Popronde 2006 - cd of van de Subroutine-labelverzamelaar, de andere drie zijn nog niet eerder uitgebracht. Het geheel hypnotiseert me, net als het optreden. Ik zit weer met open mond te luisteren en wil met hem meehuilen. Awkward I heeft mijn stukje over zijn vorige EP goed begrepen, want de nummers zijn nu prettiger afgebroken, al had de stilte tussen de nummers op het eind wel wat ingekort mogen worden en zou een eenheid in de gekozen galm op zo'n korte geluidsdrager ook prettiger geweest zijn. Toch wil ik meer, maar ik zal moeten wachten op de volgende EP of ik kan hem weer eens live gaan bekijken, bijvoorbeeld in de finale van de Grote Prijs van Nederland.

Een andere recente cd die ik als akoestisch voorbeeld had kunnen nemen is de eerste EP van het Waalse tweetal The Tellers. Zij zingen zeven Engelstalige liedjes zichzelf begeleidend op twee akoestische gitaren. Het rare is dat er d.m.v. de verdeling van het geluid in een linker- en rechtergedeelte gesuggereerd wordt dat er twee mensen tegenover me live hun ding doen. Bij een goede stereo-installatie is dit wel grappig, maar op onze oude draagbare cd-speler waarvan één box stuk is leidt dit tot niet bedoelde uitvoeringen. Ben Bailleux en Charles Blistin, hun echte namen, maken prettige in het gehoor liggende lofi opgenomen nummers waarin Engelse invloeden als The Libertines doorklinken. De vraag is wel of een heel album niet teveel van het goede gaat worden, want ik vind de nummers wel wat eenvormig. Ik hoop dan ook dat dit nog te verschijnen album niet als wapen tegen mij gebruikt kan worden, maar aangezien ik geen slechte release op het label ken wacht ik hoopvol af.

Zeg er het uwe van...