Bright Eyes - Noise Floor (Rarities 1998-2005)

De meest polariserende poppersoonlijkheid van de afgelopen jaren moet haast wel Conor Oberst alias Bright Eyes zijn. Of je vindt hem geweldig, of je hebt een hartgrondige hekel aan zijn stem en persona; een tussenweg lijkt er bijna niet te bestaan. Op het grote ILM-forum zijn er al meerdere topics te vinden waarin op uiterst creatieve manier zijn einde beschreven wordt. Mij dondert het niet. Ik behoor tot de groep liefhebbers en kan me zeer goed verplaatsen in zijn songteksten en liedjes, en ook zijn af en toe overemotionele voordracht ontlokt meer dan geregeld kippenvel bij ondergetekende. Ik durf hem zelfs gerust de Dylan van onze generatie te noemen, al gaat me dat waarschijnlijk punten kosten bij de rest van de popjournalistieke goegemeente. Ook dat dondert mij niet. Nee, laat Conor maar gewoon zijn indie/americana/folk-gang gaan, zolang het op dit niveau is hoor je mij niet klagen. Deze kliekjesverzamelaar doet het dan ook wederom goed in huize Marty, 16 songs lang is het genieten van allerlei b-kantjes, onuitgebrachte tracks en thuisopnames, met als persoonlijke favorieten de songs "Drunk Kid Catholic" en de Daniel Johnston-cover "Devil Town". Laat de haters hun gal maar weer spuwen, deze schijf blijft bij mij voorlopig op de repeat.

Ja idd, gewoon een kutgoede plaat dit. De composities zijn allen op zn minst ok, en het geluid is keigoed, beter dan op zn laatste echte release. I join you in repeat :) !

wederom geweldig

Zeg er het uwe van...