Dark Lunacy - The Diarist

Ik heb The Diarist van Dark Lunacy eerst geen eerlijke kans gegeven. De koptelefoon van mijn mp3-speler begaf het na amper twee nummers luisteren en op basis daarvan had ik het idee gekregen dat dit de zoveelste melodieuze, Zweedse deathmetal-release was. Goed, het koor in het begin was leuk, de rest klonk echter zo standaard dat ik bijna blij was met het opgetreden defect. Oliedom, zo blijkt nu. Met gezonde tegenzin heb ik de cd thuis nog maar eens opgezet en na drie nummers lijkt het wel of er een andere band opstaat. Ik sloeg zowat stijl achterover van het balkon. Opeens is er dynamiek en komen de meest prachtige arrangementen voorbij waar de emotie en drama vanaf druipen. Het tempo gaat geregeld omlaag, er klinkt een piano, typemachine geluiden, sirene's, gesproken Russiche tekst, akoestische gitaar, orkestpartijen, babygehuil, artillerie en zelfs vrouwenzang. Het is bijna teveel om op te noemen. Ik snap er allemaal niets meer van. De mooiste dubbele gitaarlijnen worden ten gehore gebracht. Waar zit ik in hemelsnaam naar te luisteren?! Wat, zijn het Italianen en geen Zweden? Ja, dat verklaart wel al het bravour en bombast. En het gaat over de belegering van Leningrad in de Tweede Wereldoorlog? Vandaar de songtitels. En de teksten komen zeker uit een dagboek wat toen geschreven is? The Diarist, tsja....dom..oliedom.

Zeg er het uwe van...