Echo & The Bunnymen - Me, I'm All Smiles

Muziek, er is geen ander onderwerp waar ik zo goed over kan lullen. Oké, als het over voetballen of vrouwen gaat, dan kom ik ook nog een heel eind mee, maar diverse nachten zijn veel te laat of veel te vroeg geworden omdat er over muziek geluld moest worden. Na zulke nachten kon ik meestal de cd-kast weer opnieuw inruimen en een nieuw kratje bier kopen. Standaard fenomeen in de muzikale discussies is het live album. Ikzelf ben niet vies van een live plaatje, maar ik ken mensen die erop spugen. Naar mijn eigen bescheiden mening is live muziek sowieso te prefereren boven studiomuziek, dus ik verwelkom elke live plaat. Al was het maar omdat je meestal de mindere nummers van de studioplaat niet meekrijgt. Van belang is dan wel dat de band er een beetje zin in had, de avond van de opname. Nou, en dat hadden de heren van Echo & the Bunnymen op 1 november 2005 in Londen. Het resultaat is Me I'm all smiles. Een fraaie dwarsdoorsnede van de carrière van de band waarbij oude glorie wordt afgewisseld met nieuw werk, want dit zijn opnames uit hun laatste tour. De vraag, waarom deze plaat zo vlak na Live in Liverpool is uitgebracht zal een academische blijven, maar McCulloch en consorten tonen aan dat een andere stelling die tijdens de nachtelijke discussies naar voren kwam een zekere grond van waarheid bevat: Echo & the Bunnymen is veel beter dan U2 en had dientengevolge veel beroemder moeten zijn. Ze klinken op Me I'm all smiles, in ieder geval veel relevanter dan menig jaren tachtig bandje dat momenteel een graantje mee probeert te pikken. Althans, volgens mij dan. Zal ik vast een kratje bier kopen en de stereo aanslingeren zodat we het er eens een boom over op kunnen zetten?

Zeg er het uwe van...