James Dean Bradfield - The Great Western

Ik herinner me nog goed dat de eerste keer dat ik "Motorcycle Emptiness" van de Manic Street Preachers hoorde, ik gelijk verkocht was. Ehm, waar ik hoorde typte bedoelde ik natuurlijk zag, want het is de ongeschoren magere tronie van James Dean Bradfield en zijn zonnebril die scherp op mijn netvlies staan. Ik weet zelfs nog dat ik vond dat hij zijn hoofd zo raar, schuin naar rechts hield. En eerlijk is eerlijk, ik had verwacht dat de Manic Street Preachers een one-hit-wonder zouden blijven na het horen van het toch behoorlijk recalcitrante Generation Terrorists. Niets bleek minder waar en na zeven cd's geniet de band zelfs van een sabbatical. Mooie gelegenheid voor zanger James Dean Bradfield om een solo-cd op te nemen, want zoals gezegd, sabbaticals da's iets voor vijftigers en niet voor rockmuzikanten. The Great Western verschilt niet in grote mate van het werk van de Manic Street Preachers, maar de toon van het album is wel wat lichter (of poppier zo je wilt). Tekstueel neemt Bradfield, net als de Manics, geen blad voor de mond. Met dit verschil dat Bradfield bij de Manics vrijwel nooit teksten schrijft. Luisterend naar The Great Western vraag ik me af waarom dit is, want onderdoen voor die van zijn collega Nicky Wire doen zijn teksten zeker niet en ze zijn - gelukkig - zelfs veel compacter. Het klinkt dan misschien raar dat ik het beste nummer van The Great Western een cover van Jacques Brel's "Voir un ami pleurer" vind, de sobere uitvoering van "To See A Friend In Tears" is zo mooi dat ik er niet onderuit kom. Toch zitten het gedragen "Still A Long Way To Go" en het tegen de houding van religies ten op zichte van AIDS agerende "That's No Way To Tell A Lie" het nummer op de hielen. Al met al is The Great Western een solo-plaat die overeind blijft als je hem langs de band-cd's legt. En dat is geen geringe verdienste, dunkt me.

mooie plaat!

Zeg er het uwe van...