John Mayer - Continuum

'Boeh!' Junior staat om het hoekje van zijn slaapkamer en probeert me te laten schrikken, maar ik heb 'em natuurlijk al lang en breed gehoord en zien staan bovendien. Toch doe ik alsof ik heel erg schrik en hij heeft de dikste pret. Hij probeert het regelmatig en soms - niet dat hij het verschil al ziet - schrik ik ook echt, gewoon, omdat het onverwacht is. 'Boeh!' Is ook wat John Mayer vorig jaar deed richting zijn miljoenen fans. Samen met ouwe rotten Steve Jordan en Pino Palladino nam hij onder de uitnodigende titel Try! een live-cd op als John Mayer Trio waarbijhet dak d'r af ging. Op Try! liet Mayer pas echt eens goed horen dat 'ie een begenadigd gitarist is die meer in zijn mars heeft dan smoothe songs met lichte blues- en soultinten die Heavier Things en No Such Thing sierden. Samen met zijn Trio-maatjes en nog wat andere gasten (o.a. Ben Harper) heeft hij nu Continuum opgenomen, waarop hij de blues- en soultinten veel meer accentueert dan zijn voorgangers. En dat doet Mayer goed. Oké, wie in het verleden niet kon tegen zijn gepolijste sound heeft nog steeds niets te zoeken bij Mayer. Dat wel. Het duurde bij mij ook even voordat ik er doorheen prikte en genoot van zijn verzorgde gitaarspel, maar ik was bijvoorbeeld toch wel aangenaam verrast door zijn uitvoering van Jimi Hendrix "Bold as Love". Die is, al klink John als zanger heel anders dan Hendrix, gewoon mooi en qua gitaargeluid komt hij in de buurt bij deze legende. Rauw wordt het nergens op Continuum, maar wie houdt van Donald Fagen, Steve Winwood, Eric Clapton of Stevie Ray Vaughan heeft aan John Mayer een goede. Schrikken zul je echter nergens en doen alsof is ook niet nodig.

Leuk stukje Storm, ben benieuwd naar het album... boeh!

Zeg er het uwe van...